Karaman ışıltılı bir binaya, ziyaretçi rekoru kıran bir müzeye, etkinlikler düzenlenen tarihi bir mekâna, hoş sohbetlerle renklenen güzel bir çay bahçesine kavuştu. Emeği geçenlere minnet ve teşekkür borçluyuz.

Şehirlerin gerçek zenginliği, ekonomik sermaye kadar kültürel sermaye birikimidir. Kültürel sermaye, kişilerin eğitim, bilgi, beceri ve kültürel deneyimler yoluyla elde ettiği ve toplumsal hayatta onlara avantaj, prestij veya ayrıcalık sağlayan entelektüel birikimlerin bütünüdür.

Kültürel sermaye üç farklı biçimde var olur: Somutlaşmış (kişisel davranış kalıpları, beden dili, estetik zevkler), nesneleştirilmiş (sanat eserleri, koleksiyonlar, mimari eserler, müzeler), kurumsallaşmış (Bireyin sahip olduğu kültürel donanımın resmi kurumlarca onaylanması, belgelenmesi ve toplumsal statüye dönüştürülmesi.) sermaye.

Karaman'ın kaderine terk edilen eski mahallelerini gezerken çektiğim fotoğrafları ve gözlemlerimi harmanlayarak paylaştığım yazılardan birinde, Muammer Baran'ın yaşadığı evi de anlatmıştım. Ev, Muammer Baran'ın rahmetli ablasının varislerine aitmiş. Yıkıldı, yıkılacak halde.

Karaman'da Topucak Mahallesi'ni kurtaracak bir çaba ve irade maalesef yok. Kısa vadede umut ışığı da yok. Az gittik, uz gittik, yirmi yılda bir arpa boyu yol gittik.

Bu ülke hem güçlü hem varlıklı. İsteyince olmaz denilen, aklın almayacağı işleri yapabiliyor. İki yılda 500 bin depremzedeye konut yapıldı. Dünyada bir örneği yok.

Karaman'daki viran olmuş evlerin toplam sayısı bini bulmaz. Topucak'ta ise 150'yi geçmez. Buna rağmen Topucak Projesi kaç yıldır bekliyor? Bu ne yaman çelişki!

"Karaman'ın Duygusal Hafızası ve Muammer Baran'ın Son Mızıkası" başlıklı yazım büyük ilgi gördü. Öyle olması doğaldı.

Karaman'da Muammer Baran kadar sevilmiş bir başka isim söyleyebilir misiniz? Üç kuşağa adını ezberleten, üç kuşakta anılar bırakan bir başka isim aklınıza geliyor mu?

Topucak Mahallesi'nden kurtarılması ivedi ve gerekli olan evler var. İlk aklıma geleni Muammer Baran'ın ölünceye kadar kullandığı ev. Bahçesi bile var.

Bu ev, Karaman'ın "Hafıza Müzesi" ve "Muammer Baran Evi" olarak kazandırılamaz mı? İl Özel İdaresi, Valilik, Karaman Belediyesi ve iş insanları el ele verse, Topucak Mahallesi'nden bir umut ışığı çakabilir.

Vali Hayrettin Çiçek bu işin öncüsü olabilir. Böyle hayırlı bir işe öncülük en çok Sayın Çiçek'e yakışır.

Bir kampanya ile bir haftada gerekli para toplanır. Evin varislerinin duyarsız kalacaklarını sanmam. Mütevazı bir bütçe ile hem ev kurtarılır hem Karaman yeni bir müzeye kavuşturulur.

 Müzede Muammer Baran'ın kişisel eşyaları, bisikleti, mızıkaları, kıyafetleri sergilenebilir. Müze ziyaretçileri Muammer Baran'la ilgili anılarını bir deftere yazabilir. Bir yılda, 250 sayfalık 100 defterin anılarla dolacağını söylemek abartı olmaz. Bu anılar, Karaman'ın duygusal ve toplumsal belleğinin mirası olacaktır.

İddia ediyorum; Hafıza Müzesi ve Muammer Baran Evi, Karaman'da Aktekke'den sonra en çok ziyaretçi çeken yer olacaktır.

Müzenin bahçesi, minik bir çay bahçesine dönüştürülebilir. Muammer Baran çiçekleri çok severdi. Bahçe çiçeklerle zenginleştirilir. Veya sadece sulu pilav servisi yapılan bir aş evi işlevi görebilir. Bu işin uzmanları ve küratörler harika öneriler getirebilir.

Dünyada ve ülkemizde müzecilik farklılaşıyor. Butik, kişisel müzeler, devlet müzelerinin önüne geçiyor.

Karaman bir başlangıç yapamaz mı?

Hafıza Müzesi ve Muammer Baran Evi Karaman'a yakışmaz mı?

Karaman, bir evi sahiplenip ayağa kaldıracak imkândan mahrum mu?

Kız Meslek Lisesi'nin unutulmaz öğretmenlerinden rahmetli Behzat Duru, öğrencilerin bir etkinliğine Muammer Baran'ı davet etme inceliğini gösterir. "Okululumuzun salonunda saat 2'de program var, sizi de bekliyoruz" der.

Muammer Baran'ın cevabı kırk yıldır hatırlanır: Sayın hocam, 14.00'te mi?

 (Kız Meslek Lisesi eski müdiresi Aliye Örs Küçükoğlu'ndan)

Hatır gönül bilmeyenleri hatırdan silmek gerek. Ruhunu ve kalbini incitenlerden uzak durmak gerek.

Günün Sözü: Gönül masumdur, umar.