Peygamberlerin çoğunluğu çobanlık yapmış, bunun yanı sıra Hz. Adem çiftçi, Hz. İdris terzi, Hz. Nuh marangoz/gemi yapımcısı, Hz. Davud demirci/zırh yapımcısı ve Hz. Muhammed (s.a.v.) ticaret/çobanlık gibi meslekleri icra etmiştir.

Osmanlı İmparatorluğu hükümdarlarına baktığımız zaman yine aynı şekilde mesleklerinin olduğunu görürüz. Sultan 2. Abdülhamit Marangozdur ve kakmacılık ve oymacılık sanatında çok ileridir.

Sultan 5. Murat müzisyendir, bestekârdır ve çok iyi bir piyanisttir. Sultan Abdülaziz pehlivandır, yani sporcudur.

Sultan 1. Abdülmecit yine bestekâr ve ressamdır. Sultan 2. Mahmutt, bestekâr ve kuyumcudur. Sultan 3. Selim bestekârdır ve iyi bir müzisyendir. Sultan 1. Mahmut pek çok meslekle ilgilenmiştir ve yine o da şair ve müzisyendir. Ürettiği el yapımı oyma ve kakma sanatıyla yaptığı tabloları sattırır ve ihtiyaç sahiplerine kişisel sadaka olarak verirdi. Sultan 3. Ahmet hattat ve şairdir. Sultan 2. Mustafa şair ve okçudur. Sultan 4. Mehmet şair ve bestekârdır. Sultan 4. Murat şair ve bestekârdır. Kanuni Sultan Süleyman kavaftır yani ayakkabı ustası ve kuyum sanatçısıdır.

Yavuz Sultan Selim kuyumcudur ve aşırı kitap okuduğu için Osmanlı Padişahları içinde tek gözlük takan hükümdardır. Sultan 2. Mehmet yani Fatih Sultan Mehmet bahçıvandır. Gülleri aşılama ve ağaç yetiştirme konusunda beceriklidir. Aynı zamanda bir kitap kurdu ve koleksiyoncusudur. Haritalar üzerine çalışmalar yapmış ve harita meraklısıdır. Fâtih, ayrıca ok için parmağa takılan yüzükler, kemer tokaları ve kılıç kınları da imal ederdi. Bütün bu özelliklerinin yanında Fatih Sultan Mehmet ünlü bir şairdir ve şiirlerinde “Avni” mahlasını kullanmıştır.

Günümüze baktığımız zaman ise hiçbir mesleği olmayan ama çok zengin şekilde hayat süren, en son model arabalara binen, bakanlarda bile olmayan korumalara sahip olan tarikat ve cemaat liderleri vardır. Tarikat liderlerinin hemen hemen hepsine de makamları babalarından geçmiştir. Bu insanlar gerçekten çok zeki insanlardır ve arkalarına pek çok insanı takışlar ve onların sırtlarından geçinmektedirler.

Bir gün Peygamber Efendimizin yanına bir bedevi Arap gelir. Peygamber efendimiz ve arkadaşları bir yerde oturmaktadırlar. Adam içeri girince MUHAMMET HANGİNİZ diye sorar. Çünkü Peygamber efendimizin diğer sahabeden farklı bir cübbesi, sarığı, elbisesi, tacı ve tahtı yoktur. Peygamberimizi işaretle gösterirler ve adam titremeye başlayınca Peygamber Efendimiz yerinden kalkıp adamın yanına gelir ve elini adamın omuzuna koyarak: “ Korkma, ben kuru ekmek yiyen bir kadının çocuğuyum. “ der.

Peygamber Efendimizin tevazuuna ve yaşantısına bakın lütfen. Bir de, peygamberimiz deveye binerdi diyen ama devenin yanına bile uğramayan, son model Mercedes ve Audilere binen, Peygamber soyundanım diye milleti kandıran ama Peygamberimiz gibi Arap olmayan insanlara bakın ve düşünün diyorum vesselam…

Mustafa EROL

Araştırmacı-Yazar

Bu soruyu yüz esnafa sorun…

Alacağınız cevap büyük ihtimalle aynıdır: Memnun değiliz.

Peki neden?

Çünkü esnaf odaları, esnafın yükünü hafifletmek yerine çoğu zaman sadece aidat toplayan kurumlar olarak algılanmaktadır. Oysa bu yapıların kuruluş amacı; esnafı büyütmek, geliştirmek ve rekabet gücünü artırmaktır.

Bugün gelinen noktada ise sahadan kopuk, çözüm üretmeyen bir yapı eleştirisi kaçınılmaz hale gelmiştir.

Bir esnaf düşünün…

Ürünü kaliteli, potansiyeli yüksek.

Ama satışları sadece dükkânla sınırlı.

Oysa e-ticaretle ülke geneline, hatta dünyaya açılabilir.

Ancak bilgi yok, destek yok, yol gösteren yok.

İşte tam bu noktada esnaf odaları devreye girmelidir.

E-ticaret uzmanları sahaya inmeli…

İşletmenin dijital altyapısını kurmalı…

Personelini eğitmeli…

Devlet desteklerini devreye alarak esnafa anahtar teslim çözümler sunmalıdır.

Bir üretici düşünün…

Kaliteli üretim yapıyor ancak ihracat süreçlerini bilmiyor.

Yurt dışı pazarlara açılma imkânı varken yerinde sayıyor.

Eğer esnaf odaları bünyesinde görev yapan bir ihracat danışmanı

bu işletmeye rehberlik etse…

Sadece bir işletmenin değil,

ülke ekonomisinin de önü açılmaz mı?

Bir diğer örnek…

Makine mühendisi sahaya inse…

İşletmelerin eksik makine ve ekipmanlarını tespit etse…

Devlet destekleriyle üretim kapasitesini artırsa…

Bu yaklaşım, esnafa verilen en somut katkı olmaz mı?

Gerçek şu ki;

Esnaf odaları masa başında değil, sahada olmalıdır.

Aidat alan değil, katma değer üreten bir yapıya dönüşmelidir.

Eğer bu kurumlar;

e-ticaret uzmanı, ihracat danışmanı, mühendis ve finans uzmanlarıyla

aktif bir saha organizasyonu kurarsa…

Sadece esnaf değil, Türkiye kazanır.

İşsizlik azalır.

Üretim artar.

İhracat büyür.

Bugün eleştiriyoruz…

Ama çözüm de ortadadır.

Esnaf odaları isterse,

en çok eleştirilen kurum olmaktan çıkar,

en çok güvenilen kurum haline gelebilir.

Yeter ki niyet olsun.

Yeter ki sahada gerçek hizmet üretilsin.

Ve soruyorum:

Esnaf odalarından memnun musunuz?

Bir çocuğun hayal kurduğu, bir öğretmenin umut taşıdığı, bir milletin geleceğini yetiştirdiği yerdir.

Ama ne yazık ki son günlerde yaşanan olaylar bize çok acı bir gerçeği tekrar hatırlattı:

Bazen en güvenli sandığımız yerler bile hedef olabiliyor.

Öğrencilerin ve öğretmenlerin hayatını kaybettiği terör saldırıları, yalnızca bir saldırı değildir. Bu, bir ülkenin vicdanına yapılan saldırıdır. Çünkü okul demek; kalem demek, defter demek, bilgi demek, barış demektir. Okulda silahın, korkunun ve ölümün ne işi olabilir?

Bir anne sabah çocuğunu okula gönderirken “Akşam sağ salim dönecek mi?” diye düşünmemeli. Bir öğretmen sınıfa girerken ders planını değil, can güvenliğini hesaplamak zorunda kalmamalı. Çünkü eğitim ortamı güvenli değilse, toplumun geleceği de güvenli değildir.

Terörün amacı sadece can almak değildir. Terör, insanları korkutmak ister. Umudu öldürmek ister. Birliği parçalamak ister. En çok da çocukların gözündeki güveni yok etmek ister. Çünkü geleceği karartan en büyük şey korkudur.

Bu olaylar karşısında sadece üzülmek yetmez. Güvenlik önlemleri okul çevrelerinde artırılmalı, okul giriş-çıkışları daha ciddi kontrol edilmeli, tehdit unsurları önceden tespit edilmelidir. Ayrıca öğrencilerimizin ve öğretmenlerimizin psikolojik olarak da desteklenmesi gerekir. Çünkü bu acılar yalnızca bedende değil, ruhlarda da iz bırakır.

Şunu bilmeliyiz: Bir öğretmenin ölmesi, bir öğrencinin hayatının yarım kalması sadece bir ailenin acısı değildir. Bu, hepimizin acısıdır. Çünkü öğretmen, bir ülkenin aklıdır. Öğrenci ise yarının umududur.

Bugün yas tutuyoruz. Ama aynı zamanda bir sorumluluğumuz var:

Okulları yeniden güvenin yuvası yapmak.

Çocukların yüzünü yeniden güldürmek.

Öğretmenlerin sınıfa huzurla girmesini sağlamak.

Çünkü okulda korku değil; bilgi olmalı.

Okulda silah değil; kalem olmalı.

Okulda ölüm değil; hayat olmalı.

Hayatını kaybeden öğrenci ve öğretmenlerimize Allah’tan rahmet, ailelerine sabır diliyorum.

Milletimizin başı sağ olsun.

Günümüzde şehirler büyürken sorunlar da büyüyor. Çevre kirliliği, betonlaşma, tarım alanlarının azalması, su kaynaklarının korunması ve turizmin sürdürülebilirliği gibi konular artık sadece yöneticilerin değil, toplumun tamamının sorumluluğudur.

İşte bu noktada “ortak akıl” anlayışı devreye giriyor. Çünkü ortak akıl; tek bir kişinin karar vermesi değil, halkın, akademisyenlerin, iş dünyasının ve sivil toplumun bir araya gelerek çözüm üretmesidir.

Zirvenin hedefi, Manavgat için uzun vadeli bir vizyon oluşturmak ve ilçeyi ileriye taşıyacak projeleri belirlemektir. Eğer bu süreç samimi ve kapsayıcı yürütülürse, ortaya çıkacak sonuç yalnızca bir rapor değil; Manavgat’ın geleceğine yön verecek güçlü bir yol haritası olacaktır.

Manavgat’ın güzelliği yalnızca doğasında değil, birlikte düşünme kültüründe de saklıdır. Çünkü gelecek, ancak ortak emekle inşa edilir.

İşte bu kapsama Side’de 5 yıldızlı bir otelde gerçekleştirilen ortak akıl zirvesine Antalya’dan,Manavgat’tan katılanlar yanında oluşturulan 8 masadanda 133 dikkat çekici proje oluşturulması Manavgat’ın geleceğinin parlak olduğuna işaretti.

Manavgat’ın 2050 yılına kadar olan vizyonunu belirlemek ve Manavgat’ın yol haritasını çizmek amacıyla turizmden tarıma, kentleşmeden çevreye kadar birçok başlık kapsamlı şekilde ele alındı.

Manavgat 1980’li yıllarda başlayan turizm odaklı seferberliği ile birlikte Manavgat’ımız da müthiş bir büyüme sürecine girdi. Son 10 yılda nüfusumuz yüzde 20 arttığı da gözlemlenmekte. Ama doğru yönetirsek bu, Manavgat’ın kazancı ve en büyük zenginliği olacaktır.

Bu şehirdeki vizyonu bir araya getirebilirsek Manavgat, sadece Türkiye’de değil, dünyada örnek gösterilen bir şehir olur. Buna yürekten inanıyorum. Ancak bunun için hep birlikte hiçbir ayırım yapılmadan el ele vermemiz gerekmektedir.

Bu zirvenin Manavgat’ın geleceği,vizyonu ve dünya markası bir şehir olması için sadece bir yol haritası olacağı inancındayım.Akdeniz Üniversitesinin 10  değerli Akadmisyen hocalarınında bu toplantıda büyük emekleri olduğu bir gerçektir.Onlarda burada Manavgat'lıdan daha fazla Manavgat'lı gibi yürekten çalıştıkları için Kendilerine buradan teşekkür ediyorum.

Şimdi bu zirveden çıkacak sonuç bildirgesinin ve yapılacak projelerin neler olduğunu ilerleyen süreçtehep birlikte göreceğiz.Umuyorum ki ortaya çıkacak bu projeler Manavgat’ı uçuracaktır.

Her şey Manavgat için...

Dİle kolay 1845 yılında kurulan ve Türk polis Teşkilatınca Her yıl kutlanan Polis Haftası, sadece bir kutlama değil; aynı zamanda fedakârlığın, cesaretin ve sorumluluğun hatırlanması gereken özel bir zamandır. Çünkü polis olmak, yalnızca bir üniforma giymek değil; bazen kendi canını hiçe sayıp başkalarının güvenliği için mücadele etmektir.

Polislerimiz, olaylara müdahale ederken çoğu zaman korkuyu değil, görev bilincini seçer. Trafikte düzeni sağlar, kaybolan bir çocuğu ailesine kavuşturur, suçun önüne geçmeye çalışır, zor anlarda vatandaşın yanında olur. Bazen bir anne-baba gibi teselli eder, bazen bir öğretmen gibi yol gösterir.

Ancak bu mesleğin arka planında görünmeyen bir gerçek vardır: Yorgunluk, stres ve özlem… Bayramda evde olamamak, geceleri uyuyamamak, her an bir olay çıkabilir düşüncesiyle yaşamak… Bunların hepsi polislerimizin sessizce taşıdığı yüklerdir.

Polis Haftası bize şunu hatırlatmalıdır: Güvenli bir toplum, sadece yasalarla değil, bu yasaları uygulayan fedakâr insanlar sayesinde mümkündür. Onların emeği çoğu zaman fark edilmez, ama yoklukları hemen hissedilir.

Bu yüzden bu hafta sadece “kutlu olsun” demek yetmez. Polislerimize saygı göstermek, görevlerini kolaylaştırmak, kurallara uymak ve onları anlamaya çalışmak da bir vatandaşlık görevidir.

Unutmayalım; güven içinde yürüdüğümüz sokaklarda, bir yerlerde mutlaka bir polis görev başındadır.

Polis Haftası kutlu olsun.

İyi ki varsınız.

Daha nice 181.yıllar dilerim

Zeytin ağaçlarının kökleri toprağı sıkıca tutarak erozyonu önler. Bu sayede toprak kaybını azaltır, arazinin verimli kalmasına yardımcı olur. Özellikle eğimli bölgelerde zeytinlikler, doğanın doğal kalkanı gibidir.

Zeytinlikler aynı zamanda birçok canlı için yaşam alanıdır. Kuşlar, arılar ve farklı böcek türleri bu alanlarda barınır. Bu çeşitlilik, doğadaki dengeyi ayakta tutan en önemli unsurlardan biridir. Ayrıca zeytin ağaçları karbondioksiti emerek havayı temizler ve oksijen üretir. Bu yönüyle iklim değişikliğiyle mücadelede de önemli bir rol üstlenir.

Ne yazık ki günümüzde zeytinlikler betonlaşma, sanayi ve madencilik gibi nedenlerle tehdit altındadır. Oysa bir zeytin ağacını büyütmek yıllar sürerken, kesmek yalnızca birkaç dakikadır. Zeytin ağacını kaybetmek; toprağı, havayı ve geleceği kaybetmek demektir.

Zeytin ağaçlarını korumak sadece tarımı değil, yaşamın dengesini korumaktır.

 Bunların birikimi olan yukarıda görmüş olduğunuz fotoğrafta her ne kadar yaşlı olsalar da yılların onlara vermiş olduğu sevgi bağlarının bir örneğidir.

Babam Nuri Koçak 1932 yılında Karaman belediyesine zabıta memuru olarak işe başlar, birkaç yıl sonra zabıta kadrosu 5 kişiye çıkar ve babam Zabıta Amiri olur. Yeri gelmişken şunu da ifade etmek istiyorum. Babam Harp Okulu'nun ikinci sınıfından ayrılmıştır. (Bunun ayrıntıları uzun olduğu için yazmıyorum.) Amirliği yanında ve çalıştığı yıllardaki belediye başkanlarıyla çok iyi uyum ve çalışmalar yaptığından son yıllarında da Zabıta Müdürlüğü olarak görev yaptı ve 1950 yılının Mayıs ayında bu görevden İSTİFA ederek ayrıldı. Yine ayrıntılarını yazmayacağım.

Babam Nuri Koçak Kervansaray hanı yanında (bitişiğinde) mülkiyeti Ali Pınarbaşı'ya ait olan dükkanı devralarak EKMEK FIRINI yaptı ve işletmeye başladı. Yıllarca beraber mesai yaptığı zabıta memurları da sık sık gelip kendisini ziyaret ediyorlar ve hoş beş sohbet ediyorlardı.

Zaman bu ya siyaset insanın yakasını bırakır mı, her ne kadar babam siyasetle uğraşmasa ise çalıştığı yıllar hep C.H.P. devresi idi. Demokrat Partinin iktidar olmasından sonra bu gibi siyasetle ilişkisi/ilgisi olmayanlar yavaş yavaş istifaya zorlanmıştır. 

Bunları bırakalım, NUMUNE FIRINI adı altındaki fırınımızı 1960 yılına kadar aynı yerde çalıştıran babam 1960-1965 yılları arasında Askerlik Şubesi karşısında mezheplere ait olan (şimdiki ATİK İŞ MERKEZİ'NİN olduğu yer) yerde aynı mesleğini devam ettirdi. Bu çalışma hayatında kanun gereği EKMEKLERİN KALİTESİ, GRAMAJI ve PİŞKİNLİĞİ belediye doktoru ve memurları tarafından kontrol edilirdi. Her sabah görevli zabıta memuru gelip bu kontrolleri yapar ve mutlaka hata olsun olmasın ceza keser ve bu ceza para olarak günlük peşin ödenirdi. Cezayı kesen zabıta memurları babamla yıllarca çalışmış mesai arkadaşları olmasına rağmen gelen emirleri yerine getirmek zorundaydılar çünkü NURİ KOÇAK, CHP lidir deniliyordu. Bu zabıtalara babam mutlaka bu işlemlerden sonra onlara çay yerine Kervansaray hanı içerisindeki SARI MEHMET'İN çay ocağından OKKALI KABARCIKLI ŞEKERLİ KAHVE ikram ederdi. Bunlar hep zamanın akımının derecesidir diyorum.

Zaman zaman babam Nuri Koçak "Arkadaşlar bakın bir gün olur siz ve amirleriniz de böyle olaylarla karşılaşırsanız sakın gücenmeyin ve bu işler mendukkadır ha," derdi. Yazıyı ve sözü fazla uzatmayalım ve babam bir yandan da subaylığına engel olan ekili tarlaların bakımını da üstlenerek orada bir ELMA BAHÇESİ yapmayı düşünerek 1954 yılında KARAMAN'DA İLK MEYVE BAHÇESİ yapan babam NURİ KOÇAK'tır. Bahçemiz Fisandun deresinin şehre akan yolu üzerinde ve tarlanın hem altından hem de üst tarafından geçmektedir. Bu bahçe çiftçi dönümüyle iki dönüm idi. Bahçe sulama işlemlerine de belediyenin SU MERAVCILARI ve ZABITASI bakardı. Zaman zaman bahçede işçiler olur onlara yemek pişirilir (ateşte yakacak ocaklarda yapılırdı) görevli su meravcıları ve zabıta memurlarıyla çeşitli şakalarla bu yemekleri onlara saklarlardı. Bunun gibi mevzularda çeşitli akla hayale gelmeyen şakalar yaparlardı.

Babam bir gün bunlara dayanamaz ve zabıta Amiri ALİ BEKE DUMAN'ı çağırır "Bak amirim bilirsin ben şakayı çok yapar ve yapanı severim amma size söz veriyorum bana artık yaşlandım bu işler zorlaşıyor CÜMBÜL CEMAATİNİZE bu bahçede BİR TOPRAK ÇÖMLEK KEBABI yapıp yiyelim ve dostluğumuz devam etsin," der.

Bir Ağustos ayı içerisinde eski yeni zabıta amirleri olan ve memurlarını Ali Beke Duman toplar bir pazar günü Kalpaklı Değirmeni'nin güneyine doğru olan bahçemizde buluşurlar. Kimlerdi; Zabıta BEHÇET ÖZKARAMAN, CEMAL AYYILDIZ, AMİR RECEP ÜSTBAŞ, AMİ. ALİ BEKE DUMAN, AMİR NEJAT TEKİN, AMİR TARIK ÖZKOR, zabıta MUSTAFA İPEK, zabıta YUNUS AKSAY, zabıta HASAN DOSTKOL, zabıta DURMUŞ SORAN ve zabıta bando çavuşu HASAN Bey vardılar. Bu yemek yalnız kendileri eşleri yoktu ve KOÇAK AİLESİ ile komşu çocukları orada idiler. Fotoğraftaki yerde DEVE SULAĞI dediğimiz yerde yemek sonrası çekilmiştir. FOTOĞRAFTA OLANLAR; Ayaktakiler soldan sağa doğru MEHMET KOÇAK, NURİ KOÇAK, RECEP ÜSTBAŞ, KAMİL KOÇ, CEMAL AYYILDIZ, OSMAN DİLBAZ, ŞUAYİP HEBEBCİ, Oturanlar soldan sağa doğru: AHMET ÜNVER, SALİH KOÇAK, İSMAİL DAĞ, HASAN KOÇAK ve EKREM ŞAHİN'dir.

Bu mevzu ve fotoğraf bazı sitelerde BOKLUBENT OLARAK yayınlanıyor işte aslı faslı budur.

Selamlar. 04.04.2026

Mustafa Koçak

KIRKLARELİ

Otizm bir hastalık değildir. Bu çok önemli. Çünkü hastalık dediğimiz şey tedavi edilip yok edilebilir. Otizm ise bir “farklı gelişim” durumudur. Yani otizmli bireyler toplumun bir parçasıdır, sadece iletişim kurma şekilleri ve çevreye tepkileri farklıdır.

Sessiz Çığlıkları Duyabilmek

Bazı otizmli bireyler göz teması kurmakta zorlanabilir. Bazıları konuşmayabilir ya da konuşsa bile çok az kelime kullanabilir. Kimi yüksek sesten rahatsız olur, kimi dokunulmak istemez. Dışarıdan bakınca bu durum “inatçılık” gibi görünebilir. Ama gerçekte bu, onların dünyasının hassaslığıdır.

Bir çocuğun kalabalıkta ağlaması, şımarıklık değildir. Bazen o çocuk, aynı anda çok fazla ses, ışık ve hareketle baş edemiyordur. Bizim normal gördüğümüz şeyler, onların zihninde fırtına gibi olabilir.

Otizmli Bireyler Eksik Değil, Farklıdır

Toplumda en büyük yanlışlardan biri şudur: “Otizmli bireyler hiçbir şey yapamaz.” Bu tamamen yanlıştır. Otizmli bireyler birçok konuda çok başarılı olabilir. Bazıları matematikte, müzikte, resimde, hafızada veya teknoloji alanında olağanüstü yeteneklere sahip olabilir.

Ama bu yeteneklerin ortaya çıkması için doğru destek şarttır. Onları küçümsemek değil, doğru şekilde yönlendirmek gerekir.

Aileler En Büyük Savaşı Veriyor

Otizmli bir çocuğun ailesi aslında her gün görünmeyen bir mücadele verir. Sadece çocuğunu büyütmek değil, aynı zamanda toplumun bakış açısıyla savaşmak zorunda kalırlar. İnsanların acıyan bakışları, gereksiz yorumları, yargılamaları aileleri daha da yorabilir.

Bir annenin tek istediği şey, çocuğunun “normal” olması değil… Çocuğunun anlaşılmasıdır.

Farkındalık Bir Günde Değil, Her Gün Olmalı

Otizm farkındalığı sadece Nisan ayında konuşulup sonra unutulmamalı. Çünkü otizmli bireyler bir ay değil, her gün hayatımızda var. Asıl farkındalık, onları görünce dışlamak yerine yanına yaklaşmakla başlar.

Onlara “Acaba neden böyle?” diye bakmak yerine “Acaba nasıl yardımcı olabilirim?” diye düşünmek gerekir.

Son Söz

Otizm bir engel değil, farklı bir yolculuktur. Bu yolculukta en büyük ihtiyaç sevgi, anlayış ve sabırdır. Eğer toplum olarak bir gün herkesin aynı olmak zorunda olmadığını kabul edersek, işte o zaman gerçek anlamda gelişmiş bir toplum oluruz.

Yanı başımızda kıyamet koparken ülkemiz insanının oldukça rahat olmasının sebebi elbette Türkiye’nin küresel bir güç olması, savunma ve taarruz silahları açısından tüm ülkelerden daha donanımlı ve asker sayısı açısından ise dünyanın en çok askeri olan ülke oluşudur..

Körfez ülkeleri dediğimiz Arap ülkelerine baktığımız zaman durumun oldukça can sıkıcı olduğunu görüyoruz. Ülkesinden füzelerin İran’ı vurmasına izin veren, ülkelerinden kalkan uçakların İran’ı vurmasına izin veren ülkelere bakıyorum ve bir de İspanya başbakanı Pedro Sánchez’e bakıyorum. İtalya Başbakanı Giorgia Meloni’ye bakıyorum. Kuzey Kore lideri Kim Joung’a bakıyorum. Bir tarafta Müslüman geçinenden insan olamamış uşaklar var. Diğer tarafta ise güzel insanlar var.

İtalya Başbakanı Giorga Meloni: “Amerika’ya ait hiçbir uçağın İtalya’dan kalkıp İran’ı vurmasına asla izin vermeyeceğim..” diyen Meloni’nin tırnağı bile Kâbenin dibinde yaşayan Arabistan Kralından daha insandır.

— İspanya'nın pozisyonu açıktır. Ukrayna ve Gazze'dekiyle aynıdır. Uluslararası hukukun ihlaline hayır. Dünyadaki sorunlar sadece bomba atarak çözülemez. Geçmişteki hatalar tekrarlanmamalı. Bizim pozisyonumuzun özeti, savaşa hayır

 Tarihten ders almalıyız. Milyonlarca kişinin hayatıyla Rus ruleti oynamamalıyız.” Diyen İspanya Başbakanı Pedro Sánchez’in tırnağı bile Körfez ülkelerinin liderlerinden daha insandır ve daha güzeldir.

Ülkemize baktığımız zaman ise, bir takım MEZHEPÇİLERİN İran Şii mezhebinden diye taraf değilim diyebilecek kadar şanssız açıklamalar yaptığını görüyoruz. Mezhebini Dinin önüne geçiren bu tayfaya Müslüman demem de, İnsan demem de mümkün değildir.

Müslüman olmayan bir; Kuzey Kore lideri, Rusya lideri, İspanya lideri, Çin Lideri ve İtalya lideri insan olduklarından dolayı İran’ın yanında yer alırken Müslüman olduğunu söyleyenlerin mezhep taassubuyla taraf değilim diyerek dolaylı olarak İSRAİL’İN yanında yer almalarını asla sindiremiyorum vesselam..

Mustafa EROL

Ben sizlere Ramazan ayının kıymetleri hakkında bir şeyler söylemeye gücüm yetmez ve de yetkili olamam o konuları bizlere din insanları çeşitli yerlerde ve çeşitli konularda bilgiler vermekteler. Ben bütün bunların bizlere aktarılmasını ve belirten insanlara da teşekkür eder ve devamlarını dilerim.

Haydin gelin bizim Ramazan Ayı’nın bizlere verdiği sevinç dolu, içimizi ve gönlümüzü hoş olan o Ramazan Bayramı’nı kutlayalım. Olmaz mı? İşte şöyle basit, yalın bir bayramın genel manası bildiğim kadarıyla sevinmek, mutlu olmak ve şükretmenin hediyesidir diyorum. Sizler daha çok sözlerle bunu ifade edebilirsiniz. Hiçbir itirazım olamaz çünkü sevinmek bambaşka bir hazdır derim.

Ramazan ayı boyunca sağlığı yerinde olan Müslümanların otuz gün boyunca oruç tuttukları bu mübarek ayın sonunda elbette ki Allah’ın verdiği bayram müjdelerine ulaşmak için de yaşamları olan bu mübarek ayda elbette ki bayram için birçok hazırlıklar yapma çabaları içerisinde olurlar. Her şeyden önce bayrama tertemiz yıkanmış, giyinmiş ve sağlıklı olarak ulaşmak istekleri vardı. Bunun için eski yıllarda Karaman’ımızda dört tane hamam vardı; bunlar Seki Hamamı, Yeni Hamam, Lel Hamamı ve Süleyman Bey hamamlarıdır. Bu hamamlar değişik günlerde haftanın bir gününü bayanlar için ayırırlardı. O gün bayanlar bu hamamlara sabah saat ondan önce giremezlerdi; çünkü hamamlar geceleri de açık olduğu için erkekler de banyo ederler, onların temizlikleri yapıldıktan sonra bayanlara açılırdı.

Bayanlar bu hamama gelmeden önce evlerinde "Hamam Bohçası" dediğim çıkınlarını hazırlarlardı. Bunda neler var; temiz giyecek ve çamaşırları ile havluları yanında olan çocuklarını da getirirler ve onlar oruç tutmadıkları için yanlarında portakal, elma, mandalina, kuşburnu gibi şeyler de getirirlerdi. Bayanlar hamamına getirilen erkek çocuklarının yaşları on birden yukarı ise hamamcı onları içeri almaz ve itiraz eden bayanlara "Bari kocanı da alıp geleydin" der. Hamamdan çıktıktan sonra evlerine giderlerdi. Bakın bu hamam içi yıkanmaları ve konuşmaları yazamıyorum sakıncaları olduğu gibi suçluluğum da çok olurdu.

Aynı temizlik işlerini, yani hamamda yıkanmaları erkekler de yaparlardı. Beylerin daha ziyade bayrama yaklaşık günlerde hamama gitme tercihleri, hamamların geceleri de açık olmasındandır.

Haydi hazırlıkların bu temizlenme işleminin yanında bayram sevinci olan giyim, kuşam ve diğer istekler gelmektedir. Bunlar için Ramazan ayının ilk günlerinden itibaren berberler, terziler, AYAKKABICILAR'daki faaliyetlerde yoğunluk kazanmaktadırlar. Babalar erkek çocuklarının ellerinden tutarak çarşıya götürürler ve ilk önce MANİFATURACI dükkanına gelirler. Buradan dikilecek olan ceket ve pantolonların kumaşları beğenilir ve ayırt edilir. Neden mi? Çünkü kaç metreden bu elbiseler dikilir bilemezler ve doğru TERZİ’ye giderler. Orada ölçüleri alınır, terziye söylenir; “Filan manifaturacıya gidersin, benim ayırt ettiğim kumaşları ve malzemelerini alırsın,” denir. Bütün bunların ücretleri pazarlıkla yapılır ve ödenirdi. Çarşıya çıkmışken “Haydi çocuklar, şurada bir de ayakkabıcıya gidelim,” denir ve gidilir. Hazır ayakkabı alınacaksa mağazadan beğenilir ve alınırdı. Şayet dikilecekse ayak ölçüleri alınır, modeli söylenir ve sipariş günü dikilen ayakkabılar da alınırdı. Dahası mı var? Gömlek dikimi gelmişken gömlek dikimi ustasına “GÖMLEKÇİ” diyoruz, gidilir, orada ölçüler verilir. Kumaşı da alınan yerden gömlek ustası alır getirir, dikime başlar. Unutmayalım, bayramın temizliğinden bahsederken de güzel giyimi de unutmayalım. Ayaklarımızın ÇORAPLARI ve ceplerimizin güzel renkli MENDİLLERİ de alınırdı.

Eksiğiyle gediğiyle erkek çocukların veya büyüklerin ihtiyaçları giderilirdi. Gelelim kız çocukları ve yetişkinlerin istekleri ve bayramlıklarına. Eski yıllarda şimdiki gibi hazır giyim iş yerleri yok idi; pek nadir de olsa çocuklar için de vardı. Bayanların elbise dikimleri ise çeşitli mahallelerde anadan, babadan öğrenmelerle yetişmiş çok iyi bayan terzileri var idi ve kumaşlar alınarak o evlere terzi hanımlara gidilir, modeller söylenir, ölçüler alınır ve alım günü söylenir eve gelinirdi. Kız çocuklarının ayakkabı ve çorap gibi giyim kuşamları için babalar kızlarının ellerinden tutar, çarşıya götürürler ve mağazalardan beğendikleri eşyalarını alırlardı. Evlere gelindiğinde o erkek ve kız çocuklarında sevinç nidaları hala belleğimde durmaktadır. Ben de elbette ki bu öyküleri yaşamış bir kişiyim ki sizlere bunları yazabiliyorum.

Bayram temizliğinin bir yönü de erkek ve kız çocuklarının saç tıraşı işlemleri idi. Erkek çocukları bayram öncesi babaları tarafından çarşıda berbere götürülür ve tıraş edilirlerdi. Kız çocuklarının saç kesimlerini ise evde anneleri veya bu işi iyi yapan komşuları, akrabaları yaparlardı.

Bendeniz ki bayramın bayram havasını yaşayan o devrin insanları, şimdikilere göre daha huzurlu ve mutlu idiler. Bu yılların yaşamdaki eski tabiri bence ayıplanmayacak ve ibret verici olduğu kadar da şimdikilere yaşamın, sevincin ve de bir içtenliğin ne olduğunun örnekleridir diyorum. Konumuzu dağıtmayalım, sadede gelelim arkadaşlarım.

Çocukların bütün bu bayramlıkları ilgili iş yerlerinden arifeden en geç bir gün önce babalar tarafından alınır ve evlere getirilir, herkesin giyecekleri kendilerine verilirdi. Çocuklar bu bayramda giyecekleri eşyalarını akşam yatacağında baş uçlarına düzgünce koyarlar ve yatağa yattıklarında sevinçten uyuyamazlar ve sık sık eşyalarına bakarlardı ve bakarken de uyuyup kalırlardı. Ne dersiniz sevinmek ne güzel bir olgu derim. Sabah ezanlar vakti uyanıldığı zaman ev içindeki telaşları hala unutamıyorum. Erkek çocukları babaları ile birlikte BAYRAM NAMAZI’nı kılmak üzere camiye giderlerdi, tabii ki yeni almış oldukları kıyafetleri de giyilirdi. Bayram namazından sonra cami çıkışında bütün cemaat birbirleriyle bayramlaşırken, o çocukların arkadaşlarıyla sarılarak bayramlaşmaları, gülüşmeleri ve giyeceklerini gösterirlerken, kıyıda köşede bu giyimlerden mahrum olan fakir çocukların bakışlarına da üzülen arkadaşları onları da aralarına alarak hep beraber büyüklerinin yanlarına gelip (cami önünde) ellerini öperek bayramlaşırlardı.

Bayram namazından sonra mahallenin ileri gelenleri, fakir aileleri bayram yemeğini yemek için evlerine davet ederlerdi ki bu davet yalnız erkekler için değil bütün ailesi ile birliktedir. Namazdan sonra eve gelinince büyükler baylı bayanlı ve çocuklu olarak yemek öncesi eller öpülür, kucaklaşılır ve bayramlaşılırdı.

Gelen misafirlerle kalabalık olduğu için önce erkekler çocuklarla beraber büyük bir tahta siniler ve kalaylı sinilerle otururlar. Sofra bezleri üzerlerine çekilir ve herkesin önünde mayalı ekmeği, tahta kaşığı, varsa çatalları olurdu. Sofranın orta yerine büyük bir tas içerisinde önce pişirilen çorba konur; amma çocuklar yetişemediği için onlara yakın yerlere de çorbalar konurdu. Yemeğe evin büyüğü: “Haydi çocuklar ve ev halkı Allah bizlere bu günleri gösterdi ve bu nimetleri bizlere verdi; buyurun afiyetle yiyelim, huzurlu yaşayalım ve Allah’ımıza hamd edelim,” diyerek yemekler yenilirdi. Yemekler mevsimine göre bamya, lahana veya yaprak sarması, patates veya diğer kebaplar, pirinç pilavı, kuru fasulye veya nohut yemeği, su böreği, mercimekli tava böreği, cevizli şebit tatlısı, palize, sütlaç, ekmek ve tel kadayıfı, olmazsa olmazı ZERDE gibi yiyecekler hep beraber yenilir ve dua edilerek sofradan kalkıldıktan sonra tekrar bayramlaşırken sokak kapısının önünde DAVULCU davuluna tokmağını vurduğu kadar zurnasıyla çalarak gelir ve bir Ramazan’da çaldığı davulun hakkını almaya gelir. Ev sahibi ücretini verdiği gibi de BAYRAM ŞEKERİ’ni ve LOKUMU’nu da unutmaz verir. Davulcu gitmeden hemen bakıyorsun güzel giyimle kız ve erkek çocukları cıvıl cıvıl sesleriyle bayramlaşmaya gelirler; ev sahipleri onları şeker, lokum, çocuk mendili ve imkanı var ise para vererek uğurlarlardı.

Evlerde, sokaklarda, iş yerlerinde bayramlaşmalar devam ederken çocukların da elbette ki bu bayram sevinçlerinin bir vasıtalarının olması gereken yerler vardı; orası da BAYRAM YERİ dediğimiz salıncaklar, dönme dolaplar ve diğerleri. Bayram yeri eski odun pazarı (şimdi İş Bankası ve Sağlık Ocağı'nın olduğu yer) idi. Çocuklar buraya babaları ile gelirler, bu oyuncaklara binerlerdi. Ayrıca at arabalarına binip AKYOKUŞ’a (şimdiki otogar civarı) gidip gelirlerdi. Bayramlaşmalar akrabalar, komşular arasında ailece gidilir ve kutlanırdı. Daha ziyade bu birliktelikler mahallenin veya akrabalar arasında en büyük olanlar ilk önce ziyaret edilir. Gidilirken de iyi veya kötü bazı bayram şekerleri, lokumlar ve tatlılar da götürülürdü.

Ramazan Bayramı dolayısıyla da elbette ki ahirete göçmüş olan Müslüman kardeşlerimiz, aile fertlerimiz de unutulmazdı. Onlar mezarlıklarda veya yerleri yok ise evlerde okunan KUR'AN-I KERİM ve diğer dualarla anılırdı. Bu ziyaretler ekseriyetle ARİFE GÜNLERİ yapılırdı. Bayramın diğer günlerinde de ziyaret edilirlerdi.

Küslerin barıştığı, dostluğun, sevginin ve dayanışmanın birliği yanında yardımlaşmanın, fakirin de rızasının, gönlünün alınması ile yapılan duaların da hayırlara vesile olması dileklerimle tekrar tekrar cümle Müslüman aleminin ve kardeşlerimizin bayramlarını şimdiden kutlar; sağlıklı nice nice Ramazanlara derim. Saygılarımla...

Hayat bazen karmaşık ve zor görünebilir. Büyük hedefler, uzun planlar ve sürekli koşturmaca… Hepsi insanı yoruyor. Ama gerçek değişim, çoğu zaman küçük alışkanlıklarda saklıdır.

Günde sadece beş dakika meditasyon yapmak, bir sayfa kitap okumak ya da her gün yeterince su içmek… İlk bakışta önemsiz gibi görünen bu küçük eylemler, zamanla büyük fark yaratır. Çünkü hayat, tekrarlanan küçük seçimlerden oluşur. Doğru seçimler birikir ve bir gün bakarsınız ki hayatınız bambaşka bir yöne kaymış.

Psikologlar buna “bileşik etki” diyor. Küçük bir alışkanlık başta fark yaratmaz; bir hafta sonra hafif bir değişim hissedersiniz, bir ay sonra gözle görülür fark olur, bir yıl içinde ise hayatınızı neredeyse tamamen değiştirebilir. Mesela günde 10 sayfa kitap okumak, bir yılın sonunda yaklaşık 36 kitap demek! Küçük bir adım, büyük bir bilgi birikimine dönüşür.

Elbette alışkanlık kazanmak sabır ister. İlk günler zor, bazen sıkıcı gelebilir. Ama istikrar, motivasyondan çok daha güçlüdür. Küçük hedefler belirleyin ve bunları rutin hâline getirin. Her gün attığınız küçük adımlar, birikerek hayatınızı dönüştürür.

Hayatınızı değiştirmek için büyük devrimlere gerek yok. Bugün bir bardak su, yarın kısa bir yürüyüş, öbür gün bir sayfa kitap… İşte bu küçük alışkanlıklar, zamanla hayatınızda büyük değişimler yaratır. Küçük bir adım atın, değişim kendiliğinden gelir.

Eski yıllarda Ramazan ayının bereketi, birliği ve dayanışması yalnız mahallelerde ve aile birliklerinde değil, çarşı esnafının da günlük yaşamında görülürdü. Ben de Ramazan ayındaki bu günlük yaşantıyı kısaca yazmak istedim.

Elbette Ramazan ayının huzuru ve insanlar arasındaki bağlılık, çalışma hayatında ve çarşıda da vardır. Ben sizlere Karaman’ımızın eski Ramazan yıllarında çarşı semtlerinden Şamkapı Meydanı ve esnaflarının Ramazan günlüğünden bahsedeceğim.

Bu meydanda esnaf olarak bakkallar, helvacılar, toptancılar, ayakkabıcılar, fırıncılar, berberler, kahveler, manifaturacılar, lokantalar, kalaycılar; velhasıl aklınıza hangi esnaf gelirse mutlaka bu meydan ve çevresindeki sokaklarda bulunurdu. Ayrıca Kervansaray Hanı ve Deveci Hanı gibi iki han vardı. Buralara köylerden ve kasabalardan gelen yolcular da uğrardı.

Her sabah olduğu gibi esnaflar iş yerlerini açar, Ramazan ayının verdiği huzur içinde, sabah saatlerinde alışveriş az olduğu için sohbet ederlerdi. Ramazan ayında gündüzleri top atılıncaya kadar bu bölgedeki kahvehaneler, lokantalar ve pastaneler kapalı olurdu. Şehrin bazı semtlerinde açık olanlar da vardı. Eski buğday ve odun pazarındaki Kileni’nin Kahvesi, eski musallanın olduğu yerdeki Çınaraltı Kahvesi ve eski belediyenin taş binasının ara sokağındaki Deli Bekir’in kahvesi bunlardan bazılarıydı. Lokantalar ise iftar saatinden önce açılırdı.

Gelelim Şamkapı Meydanı’ndaki Kervansaray Hanı’nın Ramazan günlüğüne… O yıllarda bu alanda sembolleşmiş ve hâlen birçok yazı ve konuşmada isimleri geçen, rahmetle yad ettiğim İrebiş, Elif ve Onbaşı lakaplarıyla anılan büyüklerimiz vardı. Bunlar hakkında zaman zaman yazılar yazılır, hakikati olmayan bazı uydurma hikâyeler anlatılırdı. Ben bunların tamamen yalan ve yanlış olduğunu bilen bir kişiyim. Çünkü benim hayatım burada geçti. Babamın 1950–1962 yılları arasında Kervansaray Hanı’nın bitişiğinde Numune Fırını vardı. Bu kadar derim.

Çarşı esnafı, akşam iftar vaktine kadar çalışmalarının yanında, “Eve iftara ne götüreyim, konu komşuya da bir iftarlık alayım, onların hatırını ve dualarını alayım.” duygusuyla fırınların, helvacıların ve bakkalların önünde kalabalık oluştururdu.

Ramazan’ın olgunluğu yanında çarşı esnafı, kendi aralarında olduğu gibi sohbet edenlerle de birçok şaka yapar, hatır gönül kırmadan günlerini geçirirdi. Bunları sizlere yazmak isterim, bir sakıncası yok; ancak bu hatıraları farklı yönlere çekenlere fırsat vermemek için yazmıyorum.

Çarşı esnafının birlik ve beraberlik içindeki samimi bir iftar yemeğini de yazmadan geçmeyeceğim. O yıllarda büyük lokanta olarak, Nuri ve Hüsnü Güven kardeşlerin Sebze Pazarı içindeki lokantasında verilen iftar yemeğinde ben de bulundum. Serviste ekmek ve su dağıtımında görev aldım.

Bu iftar yemeğini tertip edenler arasında başta İbrahim Dölek, Mehmet Emin Güven, Diş Hekimi Mustafa Sayın, Pirinççi Nuri Koçak, Dondurmacı Said Doğan ve Kalaycı Fethi Aşırdı vardı. O günlerin masraflarını bu kişiler karşılamıştı, kendilerini rahmetle anıyorum.

Aklımda kaldığı kadarıyla iftara gelenlerden bazıları da şunlardı:

İbrahim Selek, Bakkal Hüseyin, Rıza Tosun, Hacı Koçak, Muzaffer Keçeci, Mustafa Çolakoğlu, Kahveci Veysel, Kara Osman, Ali Şekerci, Hüsnü Bilgin, Öner Kamer, Hebebçi Kardeşler (Osman, Tevfik ve Ömer), Kazım Bacak, Nejat Zeyneloğlu, Şemsi Güç, Abdurrahman Peker, Leblebici Muammer ve Osman Akça, Kadir Güneş, İmam Haşim İşmen, Topağın İbrahim, Yahya Hıdır, Kuyumcu Mustafa Dinç, Ali Kuş, Halit Tanrıöver, Bahattin Akın, Mustafa Dölek ve Ali Ceylan.

KİM Mİ BUNLAR?

1940 - 1970 yılları arasında dünyaya merhaba demiş, en genci 50, en delikanlısı 80 yaşında olan, hala 18’lik deli taylar gibi ideallerinin peşinde koşan bir nesil... Hiçbirinin altına hazır bez bağlanmamış, şeker torbasından don, cizlavet ya da canik marka lastik ayakkabı giymiş, okulda ABD süt tozu içerek beslenmiş, bir garip nesil…

Hiçbirinin çocukluk resmi, hatta hiç bebeklik resmi olmamış.

Hiç biri kreş, dershane, özel okul görmemiş. Ama hepsi prof'lara ders verecek kadar bilgi sahibi olan bir tuhaf nesil…

Harp görmüş, darp görmüş. Baskı, çatışma ya da işkence görmüş. Karakol da sorguyla ya da Filistin askısıyla tanışmış. Ceza evinde isyanla tanışmış. En azı 5 ihtilal, 6 muhtıra, 7 post-modern darbeden sağ salim paçayı kurtarmış. En azı 10 ekonomik krizden nasibini almış. Tecrübe abidesi, yoklukla terbiye edilmiş, direnç abidesi bir nesil...

Ne yaptıysa yoluyla yordamıyla kendi meşrebine uygun, ahlakına yakışanı yapmış. Bunlar son neslin üretim harikası mı? yoksa üretim hatası mı tartışılır ama bu neslin istisnasız tamamı, karşılıksız hesapsız bu vatanı sevmiştir… Bunların çoğu, gerçekten özel üretim, çoğu yatılı okumuş, kardeşlik ve paylaşma duygusu zirve yapmıştır. Çok kitap okumuş, en azı liseyi bitirmiş, hayatı yaşayarak öğrenmiş. Çoğu simitçilik, olmadı ayakkabı boyacısı, tamirci çırağı, inşatta amelelik, pazarcılık hamallık yaparak okul harçlığını çıkarmıştır. Ne ailesine, ne devletine ekonomik yük olmamış, geneli bir baltaya sap olmuştur. Kimseye el açmamış, ezilmiş ama ezik kalmamış, dik durmuş ama dikleşmemiş, kendi şahsına münhasır özel bir nesildir…

Görevini, sorumluluğunu bilen. Onuru için, bir pireye yorgan yakan, öfkeli, hırçın, acayip bir nesil bu. Bu dinazorlara iyi bakın, bunlar son kalan kadife ye sarılmış çelik yumruk misali, yumuşak gözüküp indiği yeri dağıtan bu özel neslin öfkesinden sakının. Bunlara iyi bakın, çünkü, bunların nesilleri tükenmek üzere... Bunların üretimi sonlandı. Kullanım sureleri doldu, tedavülden kalktılar.. 

Neden bu nesil özel biliyor musunuz..?

Bu neslin üzerinden silindir gibi devlet geçti. Dozer gibi dünya milletleri geçti. Hayat bu nesli sınadı ama tüketemedi. Bu nesil, ihanetin acısını, dost hançerinin sancısını, ölümüne yoldaşlığı, mezara kadar arkadaşlığı bildi. Dostu için can vermeyi de, elindeki son lokmayı paylaşmayı da, sadakati de, vefayı da bildi. Bu nesil katı, aksi, deli, serttir. Bir o kadar da merttir. Hoş görülü ve merhametlidir. Bu neslin yaşarken öğrendiği bilgiler ve kaybederken edindiği tecrübeler en büyük servetidir. Yani bu dinazorlar müzelik, antika nesildir…

Onun için 1940 ile 1970 yılları arasında doğmuş, hala inatla yaşayan, ana baba, amca, dayı, teyze, hala, yenge, dede, anneanne, babaanne her neyiniz varsa değerini bilin..! Çünkü onlar, elinizde ki son değerlerinizdir. Oturun onlarla konuşun, onlardan geçmişi öğrenin. Sonra arar ama bulamazsınız onları. Çünkü onlar yakın tarihin, son canlı kaynak kişileri, her biri iki ayaklı yakın tarih kitabıdır…

Bu günlere gelirsek, onları Covid-19'dan korumak için gayret etmeniz gerekir. Çünkü onları kaybedersek, bir daha bulamayız. Yani son mohikan onlar..

Benden söylemesi…

(Alıntı)

“İşte bir bayram daha geliyor.” der bazısı.

Bazısı da;

“İçimi yakan zamandır bu bayram zamanı.” Der.

Şairin dediği gibi,

Kimi ağlar, kimi güler. Bu ne acaip dünyadır.

Bayramlar bir başkadır diğer zamanlara göre lakin.

Sevinçler de, elemler de çığ gibi olur gönlünde insanın.

Sanki topuyla, tüfeğiyle gelir bayramda hüzünler.

Verilse de devlet tarafından izinler,

“Zaman bulamadım.” diyen insan çoktur bayramda.

İçinde hüzün olmayan insan, yoktur bayramda.

Burun direklerinin, sızladığı zamandır bayram.

Sevenlerin sevdiğini, gözlediği zamandır bayram.

Sevenlerin sevdiğini, özlediği zamandır bayram..

Tiyatro değil ( E )lbet, ( ROL ) hiç değildir.

Bayramda, yanaklardan süzülen yaşlar.

İşte böyle yaşlarla doludur, bayramda nice başlar.

“ Öldürür beni işte bu keder “ diye çoğu iç geçirir bayramda.

“ Ne yapayım kader.” Der ama yağı erir bayramda.

Kısaca, ayrılık belası bayramda bambaşka yakar insanı.

Sanki gördüğü her çehre, bir başka sıkar insanı.

Annem yok der pek çok insan.

Ben de haykırıyorum işte:

Annesiz zamana ben bayram demem ki.

Çünkü annem yoksa ben gülmem, gülemem ki.

Cevabını bilmediğim hiçbir soru, üzmez bu kadar beni.

Lakin annesiz bayramlarla üzer, bu kader beni.

Bayram geliyor ama, öpeceğim en müşfik el yok ki.

Bayram geliyor ama, dünyadaki en güzel gül yok ki.

Bayram geliyor ama, “ YAVRUMMM” diyen o dil yok ki.

Yoklarla yaşayacağım, işte bir bayramı daha ben.

Çünkü;

Annesiz zamana ben bayram demem ki.

Çünkü annem yoksa ben gülmem, gülemem ki.

Mustafa EROL

Eğitimci-Yazar-Şair

Gazetecilik emek ister. Sahaya inmeyi ister. Gece gündüz koşturmayı, doğru bilgiye ulaşana kadar kapı kapı dolaşmayı ister. Gazetecilik cesaret ister; ama o cesaret kulaktan dolma sözlerden değil, sağlam belgelerden doğar. Gazetecilik sabır ister, bir cümleyi yazmadan önce defalarca düşünmeyi ister. Bu meslek klavye başında ahkâm kesmekle değil, alın teriyle yapılır.

Bugün ne yazık ki eline telefonu alan, üç beş sahte takipçi satın alıp kendini “medya” zanneden bir anlayış türedi. Ortada belge yok, kanıt yok; sadece algı var, sadece menfaat hesabı var. Kimi zaman birilerine yaranabilmek için övgü yarışına girenler, kimi zaman da aynı çevrelere şirin görünmek adına hedef gösterenler var. Dün, eleştirdiklerine bugün methiyeler düzen, rüzgâra göre yön değiştiren bu tutumun adı gazetecilik değildir; yalakalık ve fırsatçılıktır.

Daha acısı şu: Türkiye de yıllarca alın teri dökmüş, bu ülkeye giriş katkı sunmuş insanların arkasından iş çevirmeye çalışanlar var. Yüzüne gülüp arkasından plan yapanlar, rekabeti dürüstlükle değil iftirayla yürütmeye kalkışanlar var. Bu şehir küçük olabilir ama hafızası büyüktür. Kim ne yapmış, hangi niyetle hareket etmiş unutulmaz.

Gazetecilik; birilerinin siparişle yazdığı metinler değildir. Gazetecilik; tehdit, şantaj ve ima sanatı hiç değildir. Gazetecilik; duruş, emek ve güven işidir.

Kalemin bir sorumluluğu vardır.

O sorumluluğu yüreğinde hissetmeyen gazeteci olamaz,o kişi ancak kabını yaladığı kişinin soytarısı olur..Bu nedenle gazeteci değil mi,birçanak çorba versem istediğimi yazdırırım diyen o kendini bilmez ukalalara fırsat vermeden memleket için,vatandaş için doğru olandan şaşmalıdır gazeteci dediğin...Gazeteciysen kaleminin sorumluluğunu yerine getirmelisin, O sorumluluk kaybolursa sende kaybolursun....

Ramazan Bayramı, diğer adıyla Şeker Bayramı olarak da bilinir. Şeker lafı geçince aklıma gelen bir hatırayı da sizlerle paylaşmak istedim. Eski yıllarda Karaman’ımızda bir ortaokul ve üç tane de ilkokul (Gazi Mustafa Kemal, Güneş ve Cumhuriyet) vardı. 23 Nisan Çocuk Bayramı’nda, o yıllarda öğrenci sayısı az olduğu için Karaman Belediyesi zabıtalara görev verir, tören alanında ilkokul öğrencilerine kâğıtlı şekerler dağıttırırdı. İşte bu nedenle o yılların ilkokul öğrencileri için şeker bayramı ayrı bir sevinç kaynağı olurdu.

Gelelim bayram günlüğümüze…

Eski yıllarda bayramlaşmalar birçok mahalle ve köyde bayram namazından sonra başlardı. Cemaat, cami önünde tek sıra hâlinde bayramlaşır, iyi dilek ve temennilerde bulunur, bazen de şeker ve lokum dağıtılırdı. Cemaat bayram namazından çıktıktan sonra, mahallenin hâli vakti yerinde olan ailelerinden biri cemaate,
“Buyurun, bayram yemeğini bizde yiyelim,” diye davette bulunurdu. Arzu edenler bu davete icabet ederdi. Ayrıca bu aile, mahallesinde bulunan ihtiyaç sahiplerini de bir gün önceden davet ederdi.

Eski yıllarda, önceki yazılarımda da belirttiğim gibi, evlerin büyük avluları ve geniş odaları vardı. Bu nedenle gelen misafirlerin kalabalık olması sorun teşkil etmezdi.

Bayram yemeğine gelen misafirler ve ev sahipleri hep birlikte sofraya otururdu. Çok kalabalık olursa erkekler, kadınlar ve çocuklar için ayrı sofralar kurulurdu. Yemekler mevsimine göre hazırlanır ve ikram edilirdi. Sofra olarak büyük yuvarlak tahta siniler kullanılır, oturulan yerlere de büyük sofra bezleri serilirdi. Ayrıca herkesin önüne, uzun ve kesintisiz şekilde uzanan, peçete yerine kullanılan yumuşak bezler verilirdi ki yemekler dökülse bile kimsenin üzeri kirlenmesin.

Büyük sofralara yemekler üç ayrı noktaya konur, herkes önündeki tahta kaşık ve çatalla ortak kaplardan yemek yerdi. Önce çorba içilir, ardından diğer yemekler yine aynı şekilde sofraya konularak birlikte yenirdi.

Karaman’da bayram sofralarının vazgeçilmez yemekleri; çiçek bamyası, yaprak sarması, tatlı olarak zerde ve sütlaçtı. Bir de su böreğini unutmamak gerekir. Diğer yemekler ise mevsimine göre hazırlanırdı.

Yemekler yendikten sonra sofrada bulunan bir kişi yemek duasını ederdi. Ardından herkes sofradan kalkar, önceden hazırlanmış ibrikler, sabunlar, leğenler ve el havlularıyla eller yıkanırdı. Daha sonra imkân varsa çay hazırlanır, misafirlerle hem bayramlaşılır hem de çay içilirdi. Bayramın en önemli ikramları olan bayram şekeri ve lokum da bu sırada sunulurdu.

Ayrıca evin büyüğü, gelen çocuklara şeker verir, az da olsa harçlık vererek onları sevindirirdi.

Bayramlaşmada akrabalar arasında öncelikle büyükler ziyaret edilirdi. Tatlı ve huzurlu bir ortamda bütün akrabalar, dostlar ve komşular bir araya gelir, neşeli ve mutlu bir bayram geçirirdi.

Bu yazımın sonunda sizlere Karaman’ın değerli ailelerinden Duru Ailesi’ne ait bir bayram hatırası fotoğrafını da sunmak istedim. Bu fotoğrafı, 1974 yılında rahmetli tüccar Ziya Duru amcanın hatırası olarak paylaşıyorum.

Bütün Müslüman âleminin ve Karamanlı hemşehrilerimin Ramazan Bayramı’nı kutlar, sağlık ve afiyet dilerim.

Mustafa Koçak

Haydi gelin; Ramazan ayının bizlere verdiği sevinç dolu iyiliklerin ve yardımlaşmaların bol olduğu Ramazan Bayramı’nı nasıl kutladığımızı hatırlayalım. Bayramın genel manası; sevinmek, mutlu olmak ve şükretmektir. Sizler bu durumu daha farklı sözlerle de ifade edebilirsiniz, buna hiçbir itirazım olmaz; çünkü sevinmek bambaşka bir hazdır.

Ramazan ayı boyunca sağlığı yerinde olan Müslümanlar otuz gün oruç tutarlar. Bu mübarek ayın sonunda Allah’ın verdiği bayram müjdesine ulaşmak için büyük bir hazırlık çabası içine girilir. Her şeyden önce bayrama tertemiz, gül gibi giyinmiş ve sağlıklı olarak ulaşma arzusu vardır.

Eski yıllarda Karamanımızda dört tane hamam vardı: Seki Hamamı, Yeni Hamam, Lel Hamamı ve Süleyman Bey Hamamı. Bu hamamlar haftanın belirli günlerini bayram temizliği için ayırırlardı. O günlerde hanımlar, sabah saat 10.00’dan önce hamama giremezlerdi; çünkü hamamlar geceleri de açık olduğu için önce erkekler temizliklerini yapar, onlardan sonra sıra hanımlara gelirdi.

Hanımlar hamama gelmeden önce "hamam bohçası" dediğimiz çıkınlarını hazırlarlardı. İçinde temiz giyecekler, çamaşırlar ve havlular olurdu. Yanlarında çocuklarını da getirirler; çocuklar oruç tutmadığı için onlara portakal, elma, mandalina ve poğaça gibi azıklar hazırlarlardı. Şayet hamama getirilen erkek çocuklarının yaşı 11’den büyükse, hamamcı onları içeri almaz; itiraz eden annelere de şakayla karışık, "Bari kocanı da alıp geleydin!" derdi.

Temizlik işleminin yanında bayramın en büyük sevinci giyim kuşamdır. Ramazan’ın ilk günlerinden itibaren berberler, terziler ve ayakkabıcılarda yoğunluk başlardı. Babalar, erkek çocuklarının elinden tutarak çarşıya götürür, önce manifaturacı dükkanına uğrarlardı. Buradan ceket ve pantolonluk kumaşlar beğenilirdi. Kaç metre gideceğini bilemedikleri için doğruca terziye gidilir, ölçüler alınır ve terziye; "Falan manifaturacıya git, ayırt ettiğim kumaşı al ve dikime başla," denirdi.

Pazarlıklar yapılır, ücretler ödenirdi. Ardından ayakkabıcıya gidilir; hazır alınacaksa beğenilir, diktirilecekse ayak ölçüsü verilirdi. Gömlekçiler, çorapçılar ve cepler için renkli mendiller de unutulmazdı. Kız çocukları ve yetişkin hanımlar için ise durum biraz daha farklıydı. O dönemde hazır giyim pek yoktu; mahallelerde yetişmiş usta hanım terziler vardı. Kumaşlar alınır, bu terzi hanımların evine gidilir, modeller seçilir ve ölçüler verilirdi. Eve gelindiğinde çocukların sevinç nidaları durmak bilmezdi. Ben de bu öyküleri bizzat yaşamış bir kişi olarak sizlere yazıyorum.

Bayramlıklar en geç Arife günü eve getirilirdi. Çocuklar, bayram sabahı giyecekleri eşyaları akşam yatarken baş uçlarına düzgünce koyar; sevinçten uyuyamaz, sık sık eşyalarına bakarken uyuyakalırlardı.

Sevinmek ne güzel şeydir!

Sabah ezanıyla uyanıldığında evdeki telaşı hala unutamıyorum. Erkek çocukları babalarıyla birlikte yeni kıyafetlerini giyip bayram namazına giderlerdi. Namaz çıkışı cemaat bayramlaşırken, çocukların birbirine sarılması, giysilerini göstermesi görülmeye değerdi. Kıyıda köşede mahzun kalan fakir çocuklar da unutulmaz, arkadaşlarının arasına alınarak büyüklerin ellerini öpmeye götürülürlerdi.

Bayram namazından sonra mahallenin ileri gelenleri, fakir aileleri yemek için evlerine davet ederlerdi. Önce eller öpülür, kucaklaşılırdı. Kalabalık sofralar kurulur; mayalı ekmekler, tahta kaşıklar hazırlanırdı. Evin büyüğü, "Buyurun afiyetle yiyelim, Allah bizlere bu günleri gösterdi, hamdolsun," diyerek yemeği başlatırdı. Menüde bamya, lahana veya yaprak sarması, su böreği, mercimekli tava böreği, cevizli şebit tatlısı, sütlaç ve olmazsa olmaz zerde gibi lezzetler bulunurdu.

Yemekten sonra kapıda davulcu belirirdi. Davuluna tüm gücüyle vurarak gelir, Ramazan'daki emeğinin hakkını alırdı. Ev sahibi bahşişini verir, şekerini ve lokumunu eksik etmezdi. Ardından cıvıl cıvıl çocuklar kapıya gelir; şekerle, çocuk mendiliyle veya imkan varsa harçlıkla uğurlanırlardı.

Eski Karaman’da bayramın kalbi "Bayram Yeri" denilen Odunpazarı’nda atardı. Salıncaklar, dönme dolaplar orada kurulurdu. Çocuklar buralarda eğlenir, at arabalarına binip Akyokuş civarına giderlerdi. Akrabalar ve komşular ziyaret edilir; en büyüklerin evi ilk durak olurdu. Giderken de mutlaka şeker, lokum veya tatlı götürülürdü.

Tabii ki ahirete göçmüş yakınlarımızı da unutmazdık. Arife günleri mezarlıklar ziyaret edilir, Kur'an-ı Kerim okunur ve dualar edilirdi.

Küslerin barıştığı, dostluğun ve dayanışmanın birleştiği, fakirin gönlünün alındığı bu mübarek bayramların hayırlara vesile olmasını dilerim. Tüm Müslüman aleminin ve kardeşlerimin bayramını şimdiden kutlar; sağlıkla nice Ramazanlara ulaşmanızı temenni ederim.

Saygılarımla...

Osman Şahin, Kemal Tahir, Sabahattin Ali ve Orhan Kemal'le olgunluğa ulaşan gerçekçi öykü türünün güzel örneklerini verenlerden biri oldu. Yaşamın ve yaşadığı toprakların fotoğrafını çekerken objektif yerine kalemini kullandı. Üstelik duygularını öykülerine yedirmeyi bildi. Üretken bir yazardı. Osman Şahin'in 20'yi aşkın öyküsü filme alındı. Kızgın Toprak, Kurbağalar, Kibar Feyzo, Fırat'ın Cinleri, Derman, Dönüş başta olmak üzere hikâyelerinden uyarlanan filmler, yurt içi ve yurt dışı film festivallerinde Türk Sinemasına 35'ten fazla ödül kazandırdı.

Osman Şahin Mersin'de Toroslar'a bağlı bir yörük köyü olan Arslanköy'de doğdu. Öğretmenlik yaptı. Kitaplığımda bir kitabı ararken, Osman Şahin'in 1984 baskısı, ödüllü kitabı "Ağız İçinde Dil Gibi"yi gördüm. Aradığım kitabı unuttum, hiç aklımda olmadığı halde bir tesadüf eseri, bir kelebek misali elime konuveren "Ağız İçinde Dil Gibi"yi okumaya başladım. Osman Şahin'in on öyküden oluşan kitabını okurken, Toroslar'dan gürül gürül sular akıyor, çağlayanlar ve pınarlar coşuyor, dereler yataklarından taşıyordu. Bunlar hep bereketin müjdelerindendi. Kitaptaki öykülerden biri, bir kar fırtınasında, bekçilik yaptığı obrukta donmakta olan yetmiş yaşındaki bir yörüğün dramıydı. "Obruk Bekçisi" adlı öykü, bir insanın yaşamından kesitler sunuyor. Yörük Yusufoğlu'nun iç sesinden yankılanan cümlelerle obruk ve tipi anlatımı, bir film seyreder gibi gözümün önünde canlandı. "İşte bu, Osman Şahin'in kaleminin gücü" dedim. Gerçekçi ve yalın ifadeler. Canlı betimlemeler. İnsan, doğa ve emek. Yaşamın her unsuru bir öyküde iç içe. Güçlü gözlem, güçlü kalem, güçlü öykü. Bir peynir müptelası olarak, öyküdeki obruk ve obruk peyniri dikkatimi çekti.

Obruk peyniri, peynir severler dışında ülkemizde pek bilinmez. Çok üretilen peynir de değil. Üstelik fiyatı, diğer yerli peynirlere göre yüksek. Öyküdeki şu bölüm obruğu ve obruk peynirini çok güzel anlatmış:"Obruk, ağzı küçük, tabanı geniş, huni biçiminde bir yeraltı mağarasıydı. Kış yaz soğuk olur, içinden kar buz eksik olmazdı. Doğal bir buz deposuydu. Yörük aşiretleri peynir derilerini getirirler, iplerle adam sarkıtarak obruğun su damlamayan kuytu yerlerine dizerlerdi. Obruk, peyniri, kıymayı bozmazdı. Her aşiretin, obanın ayrı bir yeri olurdu obrukta. Birbirlerine karışmamaları için birtakım özel işaretler koyarlardı peynir derilerinin üstüne; kartal kemiği, oğlak boynuzu, çatal ağaç.Obruk peyniri has peynirdi. Obruk peyniri gibi, derdi eskiler. Şimdikiler buzhane peyniri. Buzhane soğuğu, içinin suyu ile birlikte dondurduğu için tüccarın işine gelir. Tartıda ağır çeker. Oysa obruk peynirinin deriden gövdesi çuvaldızlarla delinir. Obruğun soğuğu peynirin suyunu azar azar bu deliklerden süzer alırdı dışarı. Obruktan çıkarılan derilerin kenarı akan peynirin suyundan pas tutar, apak pamuklanırdı."Obruk peynirini bir öyküye konu eden ilk kişi Osman Şahin olmalı. Henüz gurmelerin, boğazişi yazarlarının, gıda dedektiflerinin bilinmediği yıllarda, Osman Şahin çocukluğunun unutulmaz lezzetini, bir öyküyle kayda geçirmiş. 

Obruk peynirinin hası günümüzde Karaman'ın Ayrancı ilçesine bağlı Divle köyünde yapılıyor. 36 metre derinliğinde, 250 metre uzunluğundaki "obruk", soğuk hava deposu olarak kullanılıyor. Koyun ve keçi sütünden geleneksel yöntemlerle yapılan peynirler, özel hazırlanan kuzu ve oğlak derilerine basılıyor. Obruğa konulan peynir tulumları, yaklaşık 5 ay sonra içerideki bir bakteri sayesinde kırmızı renk alıyor. Karaman Divle Obruk Tulum Peyniri, Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından 2017 yılında tescillendi ve coğrafi işaret aldı. Obruk peynirinin lezzeti, Toroslar'ın eteklerinde bulunan yaylalarla Divle ve komşu köylerdeki meraların endemik ve eşsiz çeşitlilikteki bitki örtüsü ile beslenen koyun ve keçi sütlerinden gelir. Bu bitkiler arasında kekik, acı yavşan, keven başta olmak üzere iğnelik otu, yabani hindiba, yağlıkara, dağ mayasılı, sığırkuyruğu, çiğdem, yonca, sakar ot, lale, papatya, kuzu kulağı, gelincik, at yoncası, pıynar (yapraklı ladin), kesme, sandal, karamık, alıç, erik,küçük ardıç, kör diken, delice zeytin yer alır. Hayvanlara hazır yem verilmez. Keçilerin beslenmesi, koyunlara göre daha çeşitlidir.



 Peynirin olgunlaşma sürecinde obruktaki bakteri türü ise lezzeti, aromayı, renk ve kıvamı belirler. "Karaman Divle Obruğu Tulum Peyniri" olarak tescillenen peynirler, mayıs, haziran aylarında obruk içersine konulur. Tulumun üstü bir süre sonra beyaz ve açık mavimsi bir küfle örülür. Dördüncü aydan itibaren tulumun üzeri bu kez kırmızı bir küfle kaplanır. Bu küf peynirin içine geçmez. Peynire mükemmel bir aroma verir. Peynir olgunlaştıkça özgün tadını ve kıvamını kazanır. Satışa sunulacak peynirler ekim ayından itibaren obruktan çıkarılır. Tulum açıldığı zaman küflü yerler peynirin en değerli kısmıdır. Küf peynirin bozulduğunu göstermez. Küf, tulumun kalitesinin, aromasının ve lezzetinin kıvamında olduğunun işaretidir. Marketlerde gerçek obruk tulum peynirinin kilosu 1.100-1.500 lira aralığında satılıyor. Obruk peyniri mandıralarda değil, aileler tarafından yapılır. Aileler peyniri kendileri veya yakınları için hazırlar. Ancak son yıllarda ekonomik değeri nedeniyle satış amaçlı üretilmeye başlandı. Yıllık ortalama üretim, obruğun kapasitesi nedeniyle yaklaşık 60 ton civarında. Öyküler bazen bir obruğa indirir, obruk bekçisiyle tanıştırır, bazen bir tulum peyniriyle karşımıza çıkar, yöresel lezzetleri tattırır.Öyküler, edebiyatın yakamozudur.

Peki, pancar yaprağının özellikleri nelerdir, vücudumuz üzerinde ne tür etkileri vardır? İşte pancar yaprağının faydaları!

Pancar yaprağı içerisindeki kalsiyum sayesinde kemik sağlığını korur. Kemikleri güçlendirir. Osteoporozu önler.

Alzheimer hastalığına karşı etkilidir. Bu hastalığa yakalanma riskini azaltır.

Demir bakımından ıspanaktan bile daha zengindir. Eğer ıspanağı sevmiyorsanız ya da çocuğunuza ıspanak yedirmekte zorlanıyorsanız pancar yaprağına bir şans verebilirsiniz.

Pancar yaprağı A vitamini bakımından zengin bir besindir. A vitamini ile doğrudan ilişkili olan beta karotenin sayesinde kansere yakalanma riskini azaltır.

Kalp ve damar sağlığını korur.

Gece körlüğünü önler.

Cilt dostu bir besindir. Ciltteki kırışıklıkların görünümünü azaltarak cildin genç kalmasını sağlar.

Lif bakımından zengin bir besindir. Bu özelliği sayesinde sindirim sistemini destekler. Kabızlığa karşı etkilidir.

Yağ ve kalori değeri düşüktür. 100 gram pancar yaprağı sadece 40 kcal kaloridir. Aynı miktardaki pancar yaprağı sadece 0.2 mg yağ içerir. Bu özelliği sayesinde diyetlerde kendine yer bulabilen bir besindir. Kilo verme sürecini destekler.

Kolesterol seviyesini düşürür.

İçerisindeki K vitamini sayesinde kan pıhtılaşmasını önler.

Mide sorunları için doğal bir ilaçtır.

Bağışıklık sistemini güçlendirerek vücudun savunma mekanizmasını destekler.

Kalori: 22 kcal

Karbonhidrat: 4.3 g

Protein: 2.2 g

Yağ: 0.1 g

Lif: 3.7 g

C Vitamini: 30 mg (Günlük ihtiyacın %50’si)

A Vitamini: 316 µg (Günlük ihtiyacın %35’i)

K Vitamini: 400 µg (Günlük ihtiyacın %333’ü)

Demir: 2.7 mg (Günlük ihtiyacın %15’i)

Kalsiyum: 117 mg

Magnezyum: 70 mg

Folat (B9): 120 µg

Potasyum: 762 mg

Bu bilgiler internetten alıntıdır.

Doktorunuza danışınız

 Havalar iyiyse, kar veya yağmur yoksa Su Perisi Havuzu'nun yakınındaki ahşap oturaklar ve çevredeki banklar erkenden doluyor. Cadde iki yönlü yeni düzenlendi. Ama güzel olmadı. Peyzaj başta, oturakların biçimi ve konumları hoş değil. İzmir2 berbat durumda. İzmir 1'in müdavimleri sadece emekliler değil. Daha önce girişte ve Ülkealan Pasajı'nın önündeki alanda toplaşan güvercinler, son düzenleme ile mekân değiştirdiler. Su Perisi Havuzu'nun çevresine göç ettiler. İzmir Caddesi'nde iki yerde uzun kuyruk var. İkisi de simit kuyruğu. Kuyruğun nedeni, simidin diğer yerlerden 5 lira ucuza satılması. Simit 15 lira yazıları çok büyük ve çok sayıda. Emeklilerin, eğer sigara içmiyorsa, tek harcaması simit için ödedikleri para diyebiliriz. Bir iş yeri simitleri fırından çıkar çıkmaz bir tablaya istifleyip büfenin önüne çıkartıyor. Bol susamlı, karamelize sıcak simit kokusu çevreye yayılıyor. Güvercinlerin atılan bir avuç yeme üşüştükleri gibi, daha çok yaşlılardan oluşan kalabalık, bir anda simit tablasının etrafını kuşatıyor. 150-200 kadar simit beş dakika içinde kapışılıyor. Emeklileri güvercine benzettiğimi düşünmeyin. Güvercinler daha mı şanslı? Onlara simit, yem, su bedava. Diğer simitçinin önünde ise uzun kuyruk oluşuyor. Fırından çıkan simitler kuyruktaki müşterilere kâğıda sarılıp veriliyor. Tek simit almak için bile bazen 15-20 dakika kadar beklemek gerekiyor. 

Bugünün emeklileri dünün gençleriydi. Umut doluydular. Mesut düşler kurmuşlar, iş bulup çalışmışlar, eş bulup evlenmişlerdi. Hayat, çabucak geçiyor. Bir gün emeklilik kapıyı çalıyor. Artık tatlı düşler yok, gerçekler var. Geçim derdi hep vardı. Şimdi iyice arttı. Simit parası bile hesaplanır oldu. Yaşamımıza da karışamazlar ya! Emeklilerin neler konuştuklarını bir bilseniz... Bir konudan girip bir başka konudan çıkıyorlar. Hangi konuyu konuşuyor olurlarsa olsunlar, söz dönüp dolaşıp emekli maaşları ile hayat pahalılığına geliyor. Bu iki ciddi konu, sağlık sorunlarını bile solladı. Bir emekli, yanındakine yüksek sesle, adeta bağırırcasına "Yaşamımıza da karışamazlar ya!" diyor. Bu sözün sohbetin hangi noktasından çıktığını ve kim hedef alınarak söylendiğini duymadım. Ama tahmin ediyorum. Diğeri karşılık veriyor:-Nasıl karışamazlar? Simit kuyruğu neden var? Neden simit kuyruğuna giriyoruz? Çiçek Lokantası'nda, Aspava'da, Hosta'da karnını doyurmak istemez misin? Emekli maaşları biz emeklilerin yaşam şeklini belirliyor. Zor bir yaşam. Temel ihtiyaçlarını bile karşılayamıyorsun. "Yaşamımıza da karışamazlar ya!" diyenin sesi bu kez alçak perdeden ve hüzünlü çıkıyor: -Ben böyle düşünmemiştim. Ayda bir hadi olmadı üç ayda bir Göksu'ya otursam, zeytinyağlılarla masayı dontsan.Ya da Karadeniz Lokantası'ndan sevdiğim yemeği yiyebilsem. Rumeli'ye gitmeyeli beş yılı geçti. Kelle paça olmuş 500 lira. Ayva tatlısı, ekmek, su en az bin lira.

Arkadaşı sözü ağzından alıyor:-Yaşlı olunca hevesler ölmüyor. İhtiyaçlar azalmıyor. Hevesimizi, şevkimizi hatta keyfimizi kaçıran şey imkânsızlık, yani parasızlık. Yaşam Kıvancı Bunları konuşan iki yaşlının hayattan bıktığını sanmıyorum. Hatta yaşam kıvancıyla dolular. Yaşamanın sevincini kaybetmeyen insanları sözlerinden, gözlerinden hatta yürüyüşlerinden tanırım. Gözleri ışıl ışılsa, konuşması yormuyorsa, yürüyüşü kostaksa o insan yaşam kıvancıyla doludur. Onların gözleri güzel bakar, her şeyi güzel görür.  Yaşam sevinci olmayan biri Kızılay'a iner mi? Kalabalığa, gürültüye, insan seline dalar mı? Yeter ki kalpte yaşam sevinci, yaşam sevgisi olsun. O zaman öfke bile yumuşar, keyifler yerine gelir. Ah, bir de insan gibi yaşayacak, temel ihtiyaçları karşılayacak kadar para olsa. Yürek sıkışmayacak, yüzler daha bir gülecek. Bir pastane ya da kafede oturabilseler fena mı?İnsanları seyretmek, konuşmalarına kulak misafiri olmak ilginç bir duygu. Tanımadığın kişilerin sohbeti, onların yaşamı hakkında ipucu veriyor. Birilerinin özel hayatına burun sokmak değil bu. Onların sıkıntılarını görmezden duymazdan gelmiyorum. Yaptığım göz misafirliği değil. Daha farklı. Belki tecessüs. Önce gördüğüme dikkat kesiliyorum, sonra gönlümden geçenlere kulak veriyorum. Sohbet keyifliyse, sohbet yapanlar gülebiliyorsa bu hâl bana da bulaşıyor. Minnet duygusuyla dolu olmak, yüzü gülmek, gerginlikten uzak durmak gibisi yok. Rakamlar ve Emekliler Bir ince dilim pastırma 50 lira, bir kilo kıyma 700 lira, bir kilo hamsi 300 lira. Ramazan pidesi 250 gram için 25 lira. BES Araştırma Merkezi’nin güncel raporuna göre, sağlıklı beslenmenin günlük maliyeti 1.343 lira. Sokağa çıkmayan emeklilerden kimin haberi var?Sokağa çıkamayan emeklilerden kimin haberi var?Soğuk ve ışıksız odalarda oturan emeklilerden kimin haberi var?Ev kirası ödeyememe paniği yaşayan emeklilerden kimin haberi var?Bir başına yaşayan, kapısı çalınmayan emeklilerden kimin haberi var?Hayattan bıkmış emeklilerden kimin haberi var?Kenar semtlerdeki otellerin rutubetli odalarında yaşayan emeklilerden kimin haberi var?İleri yaşına rağmen çalışmak zorunda kalan emeklilerden kimin haberi var?Geçinebilmek için iş arayan emeklilerden kimin haberi var? Yirmili yaşlarda değiller ki sevinmek sebepsiz olsun. Yaşlı kişi, sevinmek için sebep arar, onun sevinmesi sebebe bağlıdır. Emekli sevinmezse kim sevinir? Emekli kendi sevinmezse başkasını nasıl sevindirir? Zevk Yorgunluğu Güvercinler çok şanslı. Sabahtan akşama kadar yem yiyorlar. Hiçbiri uzağa uçmuyor. Kargalar gibi toplaşıp toplaşıp şehrin üstünde tur atmıyorlar. Uçmaya bile üşeniyorlar. Çok çok tellere, heykelin tepesine tünekliyorlar. Martılar gibi döğüşçü, yırtıcı, gürültücü değiller. Güvercinin barışın sembolü olması boşuna değil. Güvercin hem barış hem muştu. Eğer yorgun bir güvercin görürseniz bilin ki o gün dişisine çok kur yapmıştır. Anlayacağınız onlar zevk yorgunudur. Yaşlı insanların bedensel ve ruhsal rahatsızlıklarının üstüne geçim derdini yükleyenler, yaşam sevincini törpüleyenler, keyiflerini kaçıranlar, kara kara düşündürenler yok mu? İki elim yakanızda. Hiçbirinize hakkımı helal etmiyorum. Çalışırken sıkıntı, emekliyken katmerli sıkıntı. Bu nasıl bir ceza? Dünyada cehennem azabı gibi bir şey. Umberto Eco, "Ne yani; böylesi korkunç bir dünyanın, bir de cehennemi mi var? " diye sorarken kimbilir aklından neler geçiyordu? 

Haydi Empati Yapalım! Hz. Ömer'e atfedilen bir söz vardır: Dağlara buğdaylar serpin. Müslüman ülkede kuşlar aç demesinler. Ramazan ayına sayılı günler kaldı. Semavi dinler, can sahibi her varlığa yapılan iyiliğe sevap olduğunu söyler. Emekliler can sahibidir. İyilik, iyi olma halidir. Var mısınız, empati yapmaya, emeklinin maaşlarıyla yaşadıklarını sadece bir ay deneyimlemeye? Korkmayın, ölünceye kadar değil, sadece Ramazan ayı boyunca emeklinin para derdiyle dertleneceksiniz. Sözde değil, yaşam biçimiyle, gelir düzeyiyle. Bu çağrım  emeklilerin derdini diline dolayan herkese. Siyasetçiler üzerine alınsın diyerek bir kenara çekilemezsiniz. Korkmayın, yine evlerinizde oturacaksınız, iş yerlerinizin başında olacaksınız, malınız, mülkünüz elinizden çıkmayacak. Ramazan boyunca harcama limitiniz, en düşük emekli maaşının iki buçuk katıyla sınırlanacak. Yani 50 bin lira. Oruç, "fakirin halinden anlamak içindir" diye kolaycılığa kaçanlara sesleniyorum. Var mısınız, sadece Ramazan süresince en düşük emekli maaşının iki buçuk katından fazla para harcamamaya. Ramazan'dan bana ne diyenler! Sizler de yaz mevsiminin bir ayını seçebilirsiniz, emeklilerle empati yapabilmek adına. Emeklilerin iyi olma taleplerine kulak verilsin. Gelişmiş bir ülkede emekliler sıkıntıda demesinler. Adaletsizliğin en çirkin hali, yoksullukta eşitliktir. Sadi Şirazi'nin "Nobahari" ezgisiyle bilinen şiirinin meşhur dizelerini hatırlamanın vaktidir: İranlı yönetmen, senarist ve fotoğrafçı Abbas Kiyarüstemi'nin hastanede ölümünden birkaç saat öce dinlediği hüzünlü şarkının nakaratı şöyle:Bir ömür daha lazım ölümümüzden sonra.Çünkü bu ömrümüzü,Sadece umutlanmakla geçirdik.

Mehmet Efendi’nin oğlu Mustafa Efendi köyün muhtarı idi. Mustafa Efendi’nin oğlu 13 yaşında medrese eğitimini tamamlamış Mehmet hoca, imamlığını yapmaktaydı.

Mustafa efendinin kardeşi molla Hasan ve köyün hatipliğini yapmakta olan hatip İbrahim Efendi’nin oğlu molla Mehmet Efendi köyde hatiplik yapmaktaydı. köyde ikinci muhtar olarak Ömeroğlu Ali Efendi muhtarlık yapmaktaydı. Ali  Efendi’nin Ömer, Mustafa, Mehmet, Ahmet, Hüseyin ve Hasan isimli oğulları vardı. Çavuş Köyü’nde Senir’den gelen aileler ve Midilli adasında gelerek köye yerleşmiş aileler bulunmaktadır.

Gömeçler,  Adıgüzeller( Güzel soyadı olanlar), Araplar sülalesi vardı. Çavuşköy medresesi cumhuriyet dönemine kadar eğitime devam etmiştir. Gündoğmuş’a giden yol üzerinde bulunmasından dolayı, ekili alanlarının olması, Alarahan’dan Manavgat’a gelen kervan yolu üzerinde olmasından dolayı zengin bir köydü.

Detaylı bilgiler Manavgat köyleri tarihi kitabında.

Kuyruklu Şiir

Uyuşamayız, yollarımız ayrı; Sen ciğercinin kedisi, ben sokak kedisi; Senin yiyeceğin, kalaylı kapta; Benimki aslan ağzında; Sen aşk rüyası görürsün, ben kemik. Ama seninki de kolay değil, kardeşim; Kolay değil, hani, Böyle kuyruk sallamak tanrının günü. Bu kış kıyamette Orhan Veli'yi ve Kuyruklu Şiiri hatırlatan bir olaya tanıklık ettim. Arkadaşlarla buluşacağız. Kızılay'da Sakarya Caddesi'nin başında bekliyorum. Çankaya Belediye Başkanlığı binası ile çiçekçilerin arasındaki süs havuzunun bank olarak kullanılan çevresinde güvercinler gibi tünemiş insanlar. Neredeyse hepsi emekli.  Emekli maaşları yeni güncellenmiş. En düşük emekli aylığı 20 bin liraya yuvarlanmış. Emekli ne konuşacak? Parasının yetmediğinden, açıklanan rakamların yetersizliğinden ve hayat pahalılığından elbet.

Sakarya Caddesi

Ankara'da Sakarya Caddesi denilince akla ilk gelen balıkçılardır. Emeklilerin oturduğu süs havuzlu heykelin banklarına yakın balıkçıda mevsim balıkları parıl parıl parlıyor.  Balıkların tezgâhtaki yerleri hiyerarşik düzenlenmiş. Öndeki tezgâhlarda, kilosu 300 liradan başlayan balıklar var: Hamsi, istavrit, sardalya. Bir basamak yukarıda palamut, çupra, mezgit, somon, levrek. Fiyatları 600-750 lira arasında. En arkadaki tezgâhlar ise kalkan, barbun, uskumru gibi fiyatı bin liranın üzerinde olan balıklara ayrılmış. 

Tombiş Kedi

 Bir obez kedi; henüz bir yaşında bile değil. Tezgâhların önünde nöbette. Balıkçı, müşterilerin arada bir boş bıraktığı tezgâhtan bir hamsiyi kuyruğundan tutup kediye fırlatıyor. Kedi balığa doğru ağır çekim yürüyor. Sırtını tezgâha dönüyor. Yayalara aldırış etmiyor, korkmuyor. Ya oralarda doğdu ya yavruyken oralara bırakıldı.  Kedi, balığı pençelerinin arasına alıyor ve tadını çıkara çıkara yiyor. Aç olmadığı belli. Kısmi doyma hissine sahip canlı olduğu için önüne atılan yiyeceği görmezden gelemiyor. Balığın tadını biliyor. Birkaç ısırıkta hamsiyi yutuyor.  Kedi, yeniden tezgâha dönüyor, gözlerini balıkçıya dikiyor. Balıkçı bu kez bir sardalya fırlatıyor. Sardalya pençelerden pembe, pütürlü dilin sığınağı olan ağıza geçiyor. Kedilerde evrimleşme sürüyorsa, Sakarya'nın kedileri birkaç bin sene sonra balık yemekte martılara rakip olur. Balıkları çiğnemeden yutmayı öğrenmiş olurlar(!) Ne kedi balığa doydu, ne balıkçı kediye balık vermekten bıktı. Yaklaşık 20 dakika kadar beklediğim zaman diliminde kedi büyük bölümü hamsi olmak üzere 15 kadar balık yedi. 

Kediyi Kıskanmak!

Balıkçıyla kediyi izleyen yalnız ben değildim. Yakınımdaki iki emekli de olayın takipçisiydi. Emeklilerden biri, arkadaşına "Kedideki şansa bak! Onun bir günde yediği balığı ben ayda bir kez evime alamıyorum" dedi. Arkadaşının yanıtı "Kediyi kıskanacağım hiç aklıma gelmezdi. Kedinin yediği balığa göz koyduğumuzu sanacaklar. Ne günlere kaldık" şeklinde oldu. Emeklilerin kedi ve balık üzerine sohbeti memleketin yönetimine, ekonominin gidişine evrilirken, engelli bir seyyar ayakkabı boyacısı geldi, yanlarında durdu. Boynundan boya sandığının askısını çıkartırken bir anda vaz geçti ve "65'likler, 65'likler. Ayakkabı boyatmazlar. Bunlar da her yerde" diye söylenerek uzaklaştı. 

Yaşamın Güzelliği

 Yaşamın güzelliğini duyumsayan insanlar. Var olmanın, soluk alıp vermenin tadını çıkaran insanlar. Bir heykelin önünde, bir havuzun başında, parklardaki bankların müdavimi insanlar.  Onlar, insan seli içinde birer ağır kütle. Telaşsız ve sakinler. İç dünyalarındaki fırtınayı kimseye hissettirmeyen kütle. Giderek çoğalıyorlar. Onları en çok Kızılay'da görüyorum. Ölüme yatmak daha mı iyi? Hayata küssünler mi? 16 milyon emekli var. Bunun 2 milyona yakını Ankara'da. Peki ortalama emekli aylığı ne kadar? 23 bin 551 lira. Bu ortalama “en düşük aylık"tan 3 bin 551 lira yüksek. Emeklilerin hayatla bağlarını koparmayın. Emekli aylıkları yaşam ipine tutunmayı sağlayacak kadar olamaz mı?Bir gün İzmir Caddesi'nden simit, güvercin ve emekli manzaralarını da yazacağım. 

Bayrak,benden de kalacak toruna.

Değer Bayrağım,milyonlarca cana.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Ay-Yıldız; denizde,karada,havada.

Tesbih gibidir,okunan her duada.

Haşre kadar,dalgalansın semada.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

İndirelim ki, Güneşi biz yere,

Ayaklar altına kalmasın gölgesi.

O’na fedadır; Akdeniz’i,Ege’si.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

En mutlu izdivaçtır,AY ile YILDIZ.

Sanki,biri erkektir,diğeri kız.

Bayrağın çocuklarıyız,yanılmadınız.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Bayraksız toprak,akar selin olur.

Çiğnenirse bil ki,vatan elin olur.

Çiğnetme,bu can sana köle olur.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Akan kanlarımız,elbette helal.

Ne güzel süsler,semalarımı HİLAL,

Yıldızım kardan ak,HİLÂL,kandan da al.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Delikanlım,zannetme ki,yenisin, hamsın.

İnan bu davada; olgunsun,tamsın.

Sen,âtîme hayal, halde rüyamsın…

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Dün şehit oldu, Ulubat’ lı HASAN.

Bugün varsa,bayrağa kin kusan.

Bayrak; namusun,sevincin,tasan.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Uğruna çekti ecdat,nice zahmeti.

Şehit oldu,içti kutsal şerbeti.

Bayrağı olmayan,bilmez kıymeti.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Dedesiyle dedem,dün omuz omuza.

Bugün, akıl verirler bu domuza.

Bildirmek gerek,haddini soysuza.

Uğruna,can verelim,TAMAM MI?

Daha ne söyleyeyim,kaldı mı daha.

Lanet olsun onsuz,akşama,sabaha.

Haydi millet,söz verelim ALLAH’ a.

Uğruna,can vereceğiz,TAMAM MI?

Ezan dinmez, BAYRAK inmez diyoruz.

Türk kimsenin ardına, sinmez diyoruz.

Bayrağa uzanan eller, onmaz diyoruz.

Bayrak canımızdır bizim, bayrak kanımız.

Bayrağa hizmetle geçer, her anımız.

Uğruna can verir, her Türk Bayrağın.

Uğruna,can vereceğiz,TAMAM MI?

Mustafa EROL

Eğitimci-Yazar-Şair

İşte tam da bu anlamlı günde, Saadet Partisi Manavgat Kadın Kolları Başkanı Sayın Şükran Tümenci Kök, Mali İşler Birim Başkanı sayın Havva Uğur ve Halkla ilişkiler başkanı sayın  Sonay Koçak’ın gerçekleştirdiği nazik ziyaret, biz basın mensuplarının gönlünde ayrı bir yer edindi. Ellerinde birer çiçek saksısı vardı ama aslında getirdikleri şey bir çiçekten çok daha fazlasıydı: Hatırlanmak, değer görmek ve samimi bir tebessüm…

Ziyaret sırasında yapılan kısa söyleşiler, içten paylaşımlar ve tatlı sohbetler; günün resmiyetinden uzak, sıcak bir muhabbet ortamına dönüştü. Basın ile siyaset arasındaki insani bağın, karşılıklı saygı ve nezaket çerçevesinde ne kadar güzel olabileceğinin de somut bir örneğiydi bu ziyaret.

Gezgin Adam Dergisi İmtiyaz Sahibi Ömer Kaçmaz, Manavgat Gerçek Gazetesi İmtiyaz Sahibi Recep Memili ve şahsım; Manavgat Medya / Merhaba Şelale Gazetesi İmtiyaz Sahibi olarak, bu anlamlı günde bizleri unutmayan Saadet Partili hanımefendileri ağırlamaktan büyük memnuniyet duyduk. Çünkü gazeteciler için en kıymetli şey; emeğin fark edilmesi ve samimiyetle yapılan bir “Gününüz kutlu olsun” cümlesidir.

Bu vesileyle bir kez daha şunu söylemek isterim:
Bazen bir çiçek, bir nezaket ziyareti ve içten bir selam; sayfalar dolusu mesajdan çok daha etkilidir.

Teşekkürler Saadet Partisi Manavgat Kadın Kolları…
Teşekkürler, emeğe ve insana verilen değer için.

Gücüm yetiyor diye gücünün yettiği ülkeye darbe yapıyor, zulüm yapıyor ve hiç bir ülkenin yapacağı bir şey yok.

Birleşmiş Milletler teşkilatı bir şey yapmalı diye bekliyor tüm dünya.

Birleşmiş Milletler teşkilatı nerede? Amerika'da.

Birleşmiş Milletler teşkilatı kim tarafından yönetiliyor? Amerika tarafından.

Anneni öpen kim? Kadı.

Kime şikayet edeceksin? Kadıya sözü böyle durumlar için sanırım.

Dünyanın en güçlü ülkesi Amerika elbette.

Amerika'dan sonra ikinci sırada Türkiye Cumhuriyeti Devleti var

Amerika gücünün yettiği ülkeye darbe yapıyor, ben de yapayım dede Türkiye Cumhuriyeti Devleti. Avrupa'da başkanını alamadığımız, fethetmedigimiz ülke kalmaz.. İsveç, Norveç, Danimarka ve Finlandiya gibi ülkelerde Cumhurbaşkanı caddelerde bisikletle gezer diyenler bilsinler ki, Türkiye Cumhuriyeti Devleti,O Cumhurbaşkanların hepsini bisikletleriyle alır getirir.

Ama Türkiye Cumhuriyeti Devleti insana, insan haklarına, hukuka değer verir. Yaratılanı yaratandan ötürü değerli görür. Çünkü büyük devlet olma geleneği vardır.  Başında da Tramp gibi bir deli değil, Recep Tayyip Erdoğan gibi bir veli ve  Âlî insan vardır.

Venezuela'dan sonra; Kanada, Panama ve Görnland gibi zengin maden yatakları olan ülkeler Amerika'nın hedefinde. Çünkü Yahudi lobisine 138 Trilyon Dolar borcu var ve bu borç kolay ödenecek bir borç değil. Bir kilo insan kanından bir damla petrolü daha değerli bulan bir zalimler Topluluğu var dünyada..

Amerika zalim olarak en büyüktür ama İlahi Adalet pek yakındır.

Yaşasın tüm zalimler için cehennem.  

Mustafa EROL

Muammer Kaddafi diktatör.

Recep Tayyip Erdoğan diktatör.

Nikolay Maduro diktatör..

Bu adamlara diktatör diyen ve dedirten Amerika'dır gerçek diktatör.

Saddam Hüseyin'i ve Muammer Kaddafi'yi diktatör dedikten sonra alaşağı edip öldürdü Amerika.

Ülkenize demokrasi getireceğim dedi ve bu adamların ülkelerini mahvetti.

Sonra Recep Tayyip Erdoğan'a aynı şekilde diktatör dedi ve dedirtti ama siyasetin dehası olan Recep Tayyip Erdoğan'a bir şey yapamadı..

Ülkemiz halen dimdik ayakta çok şükür..

Şimdi ise Maduro için diktatör diyor Amerika ve  yerli işbirlikçiler.

Hırsız içeride olunca kapı kilit tutmaz demiş atalarımız. Atalarımızın dediğinin doğruluğu bir kez daha ortaya çıktı. Amerika elini kolunu sallayarak geldi ve Maduroyu ve eşini götürdü. Demokrasi getireceğim dediği her ülke zengin ülkedir... Venezuela dünyanın yeraltı zenginlikleri en iyi olan ilk on ülkesinden birisidir.

Türkiye dimdik ayakta çok şükür ve sebebi, dimdik ayakta olan bir lideri var.

Türkiye dimdik ayakta çok şükür ve sebebi,

Dimdik ayakta bir ordusu var

Türkiye dimdik ayakta çok şükür ve sebebi, savunma sanayiinde muhteşem bir yere geldi.

Recep Tayyip Erdoğan'ın bir sürü koruması var. Oysa İsveç ve Norveç gibi ülkelerde Cumhurbaşkanı bisikletle geziyor diyen hainler var

Recep Tayyip Erdoğan neden koruma ordusuyla beraber diyenler hain değilse kimse hain değildir.

Allah milletimize, devletimize ve devletimizin başına zeval vermesin diyorum vesselam..

Mustafa EROL

Peki nasıl yendim bu kanseri diyorsunuz.

1- Allah’a iman, sonsuz itikat ve Allah’ın her sözüne duyduğum itimat ve bağlılık ile kanseri yendim.

Çünkü, Allah asla vaadinden dönmez. Bakara Suresinin son ayetlerinde: “LA YÜKELLİFULLAHİ NEFSEN İLLA VÜS’AHA “Buyurur Rabbimiz. Yani der ki; “ Biz kulumuza taşıyamayacağı yükü yüklemeyiz.”  Allah bize taşıyamayacağımız yükü yüklemeyeceğine göre insan neden korkar ki dedim ve hastayım diye korkup, hasta psikolojisine girmedim.

2- Yine Allah Kur’an’da: “KÜLLİ NEFSİN ZAİGATÜL MEVT” yani “HER CAN ÖLÜMÜ TADACAKTIR” buyurmaktadır. Her can ölecektir. Allah’ın seçkin kulları olan Peygamberler bile öldüler. İnsan hasta veya yaşlı olduğu için değil, vadesi dolduğu için ölür dedim ve asla ölüm korkusuna kapılmadım.

3- Yine Allah Kur’an’da pek çok ayetinde dünyaya imtihan için geldiğimizi ifade eder. Bu bir imtihandır ve ben nice imtihanlara girip çıkmış bir insanım ve bu imtihandan da başarı ile çıkacağım dedim ve hep pozitif düşündüm.

4- İnsanı ayakta tutan olan en önemli unsur MORALDİR dedim ve moralimi yüksek tutmak için sevdiğim şeyleri yaptım. Mesela müziği seviyorum. Her gün şarkılar, türküler söyledim ve yayınladım.  Şairim ve şiir yazmayı seviyorum. Şiir yazmaya ara vermeden devam ettim. Yazı yazmayı seviyorum. Yayınlanmış 3 kitabım var ve yeni kitaplar yazmak için her gün yazılarıma devam ettim. Şu anda yayına 3 tane kitabımı daha hazırlıyorum. Bu da bende yaşama sevincimi arttırdı.

5- Ailemin sonsuz desteğini her an yanımda hissettim. Aile desteği dünyadaki en büyük servettir ve ben dünyanın en zengin insanıyım dedim.

6- Allah’ın lütfu, sevenlerimin duası ve benim yaşama sevincim birleşince bende hastalık tutunamaz diyerek kendimi motive ettim. Bu üç unsur birleşince de hastalığı yendim Rabbimize sonsuz hamdolsun diyorum vesselam…

Mustafa EROL

Araştırmacı- Eğitimci-Yazar-Şair

 Beş erkek ağabey ile babanın göz bebeğiydi. Diplomasını aldığı bölüm, iş imkânı az, geçerliliği kalmayan mesleklerdendi.     Zeki ve hiperaktif bir kızdı. Girişkendi. Değişik işlerde çalıştı.  Bir gün ani bir kararla yine ülkenin en doğusundaki ücra bir köye, sözleşmeli öğretmen olarak gitti. Artık ‘Çalıkuşu’ olmuştu. Köyü, okulu, öğrencileri çok sevdi. Onlara bildiklerini anlattı. İletişim becerisi yüksekti. Çocuklarla da iyi anlaştı. Velilerin gözbebeğiydi.  Bir yılbaşı öncesi, sınıfta okudukları kitapta, kestane kelimesi geçti. Metinde, kestanenin kabuğu çizilip, sobanın üzerine konulduğu, bir süre sonra kabuğundan hafifçe yanık kokusu yükselince, maşayla alınarak, bir tabakta toplandığı, aile bireylerinin kabuğunu soydukları kestaneleri keyifle yedikleri yazıyordu. 

 Bir öğrenci, okuma parçası bitince “Öğretmenim, ben hiç kestane görmedim” dedi. Bu söz onu önce şaşırttı sonra üzdü. Ardından diğer öğrenciler “Biz de kestane görmedik. Tadını da bilmiyoruz. Hiç yemedik” dediler. Bu sözlerin etkisi daha ağır oldu, sarsıldı. Öğrencilerine kestaneyi, yetiştiği yerleri anlattı.  Anlatırken, kendine “Ben bu çocuklarıma mutlaka kestane yedireceğim” diye söz verdi. Bunu yüksek sesle öğrencilerine de söyledi.     Öğretmenin sözü, sınıfı kestane kokusuyla doldurdu. Çocukların ağzı, kestanenin yanıksı, hafif şekerli ve fırından yeni çıkmış ekşi mayalı ekmeğin dış kabuğundaki lezzetle tatlandı.  

Bir tatlı söz, bir vaat her yerde olduğu gibi çocuklar arasında da yoğun bir sevinç dalgası estirdi.     Okullar kapandı. Hiperaktif kız, o yaz Ankara’ya geldi. Hemen bir iş buldu. Çalıkuşu gitmiş, kafesi tercih eden papağan gelmişti. Onunla işe başladığı hafta tanıştık. Mesaisi bitince yanıma geldi. Çay ısmarlar mısın? dedi.     Daha o gün okuduğu, gezdiği, yaşadığı  şehirleri anlattı. Ev kirasını baba ödüyor, cep harçlığını ağabeyleri veriyormuş. Para sıkıntısı yokmuş. Boş durmayı sevmiyormuş. Uzun süre bir işte çalışmayı beceremiyormuş. Sevdiği bir işi bile belli bir süre yaptıktan sonra sıkılıyormuş. Kafedeki işini de bir veya iki ay sonra bırakabilirmiş.  Yukarıdaki kestane öyküsünü daha sonraki buluşmamızda anlattı. “Düşünebiliyor musun, çocuklar kestane görmemiş!” dedi.

İki yıl olmuş, köyden ayrılalı.  “Peki, sözünü tuttun mu, çocuklara kestane gönderdin mi?” diye sordum. “Hayır, göndermedim. Bir gün kendim gideceğim. Kestaneyi de o zaman götüreceğim. Yüzlerindeki mutluluğu, kestaneyi ellerine aldıkları andaki duygularına tanık olmak istiyorum” dedi.  Bu konuşma, kestane mevsiminde ve Eymir Gölü kenarındaki bir kafede, sobanın üstünde pişirilen kestane kokusu içinde geçti.  Duygusaldı, anlatırken gözleri nemlendi. Kestaneleri kargo ile gönderebileceğine yönelik önerimi reddetti.  Altı ay kadar sonra İstanbul’da yaşamaya karar verdiğini söyledi. İş bulmuş, Ankara’dan ayrılacakmış. 

 Dediğini yaptı, İstanbul’a taşındı. Haftada bir arıyor, beni ve Ankara’yı özlediğini söylüyordu. Sonra, beni ve Ankara’yı özlediğini belirten cümleleri söylemez oldu.  Daha sonraki aramalarında “İstanbul müthiş. Keşke üniversiteyi de burada okusaymışım. Hafta sonları bütün gün İstanbul’u gezerek tanımaya çalışıyorum. İşim ve iş arkadaşlarım tam benlik. Bu kadarını hayal etmiyordum.” diye mutlu olduğunu belirten sözcükleri sıralıyordu.  Biriyle tanışmış. Telefonla arayıp haber verdi. Bir süredir çıkıyorlarmış. Öğretim üyesiymiş. Kafasındaki profile uygunmuş. Evlilik teklifi almış. Süre istemiş, “Birbirimizi daha yakından tanıyalım. Evliliğe ondan sonra karar verelim” demiş.  

“Evleniyoruz, nikâhımız haftaya” diye arayıp düğününe davet etti. Gidebilecek durumda değildim. Nikâhta bulunamayacağımı belirterek, beni hoş görmesini istedim.  Kocasıyla Türkiye’nin en çok kestane üretilen kentine yerleşti. Kocası oradaki bir üniversitede profesör olarak kadro almış. Dört yıldır irtibatımız kesikti. Birbirimizi hiç aramamıştık. Ben anne olduğunu düşünmüştüm.  Geçenlerde Ankara’ya gelmiş, aradı. Kızılay’da buluştuk. Tunalı’yı da Bahçeli’yi de özlemiş. “Hangisini istersen oraya gideriz” dedim. “Tunalı olsun. Kuğulu Park’ı özledim” dedi. Kuğulu Park’ta banklardan birine oturduk.  Bebeği yokmuş. Anne olup olmamakta kararsızmış. Kocası da çocuk olsun istemiyormuş.  Aralıkta Ankara soğuk olur. Kuğulu Park’ın ıslak bankından rahatsız olduk. Üşüdük. O titredi. Kalktık ve bir kafede oturmak için yürürken, bir seyyar tezgâhtan kestane dumanı burnumuza kadar geldi.   



 “Ankara’nın kestaneleri güzel olur, haydi biraz alalım” dedi. Kestaneci paket yaparken, o biraz mahcup, “Tüh, kestane tatlısı getirmeyi unuttum. Acele çıktım, böyle oldu. Kusura bakma n’olursun” dedi.  Kestane tatlısı üreten ünlü markaların Ankara’da da satış yerleri açtığını söyledim.  Kafede çay içerken, minik paketten kestaneleri çıkardı. En irisini seçti, kabuğunu soyarken, sordum: “Öğrencilerine kestane götürebildin mi?”  İri kestaneyi soymuştu. İkiye böldü, parçanın büyük olanını bana uzattı. Kestaneyi aldığım anda, “Yedi yıl oldu. Kimi evlenmiş, kimi gurbete gitmiştir. Köyü, öğretmenliği ve öğrencileri unutalı çok oldu. Doğrusunu istersen, ne kestane aklıma geldi, ne köye yolum düştü” diye hızlı hızlı anlattı.  

O konuşurken yüzündeki pişkin ifadeyi yakaladım. Elimdeki yarım kestaneyi tam ağzıma atacakken, çay tabağının kenarına yavaşça bıraktım.  Çay da soğudu, kestane de. Ben de soğudum; bir vakit yüzüne bakarken melek zannettiğim, cıvıl cıvıl konuşurken içimi ısıtan kadından.  Bir daha telefonlarına çıkmadım, mesajlarına yanıt vermedim.  Aralıkta Ankara güzeldir ve bu ayda kestane satıcıları köşebaşlarındaki tezgâhlarında müşteri bekler.  Kestane ve ayvayı yan yana görürseniz Ankara’ya kış gelmiştir ve kar kapıdadır.

 1000 çalışanı ile ilk yıl 1650 ton Pamuk aldı ve 1350 ton İplik üretti ve 160 bin ton ihraç etti ve kalanı ile 6,5 milyon metre bez üretti. Antalya sanayisinin bel kemiğini oluşturmuştur.

 Bu tesise işletme müdürü olarak atanan Ahmet Fettahlıoğlu, 1934 yılında Fettahlı Yörük Mustafa Bey’in oğlu olarak dünyaya geldi. Galatasaray Lisesini bitirdi ve teknik üniversitede Tekstil Mühendisi oldu. ABD de tekstil üzerine staj yaptı. Ülkeye döndükten sonra İplik Fabrikası işletme müdürlüğüne atandı. Dokuma altın çağını yaşıyordu. Tüm Antalya ovası pamuk üretiyor, köylü kalkınıyor ve işsizlik ortadan kalkıyor, Antalya büyüyordu.

Ancak Siyaset bu tesislere girmiş, iktidara gelen her siyasi parti kendi müdürünü ve elemanını atıyor, çiftlik haline gelmişti. Sokak hareketleri ve sendikaların eylemleri siyasallaşmış, bitmek bilmeyen boykot ve fabrika işgalleriyle çalışamaz, üretemez hale gelmişti. 1980 darbesi olduğunda yıllık 50 ton iplik üretimine düşmüş, ihracat yapamaz hale gelmiş, 1000 işçi sayısı 2000-2500 lere gelmişti. 1980 darbesinden sonra Ahmet Bey’i tekrar işletmenin başına getirmişler tekrar üretim başlamıştı. Ancak ülkede artık serbest Pazar ekonomisi başlamış, devlet iplik mi üretir diyerek bu tesislerin özel sektöre devredilmesi geleneği başlamıştı. İktidarlar gelişen teknolojiyi fabrikaya transfer etmiyor, fabrikalar zarar ediyor, dışarıdan getirilen ipliklerle rekabet edemez hale getiriliyordu. Nihayet % 81 hissesi olan Sümerbank ve ona bağlı iplik fabrikaları “Zarar ediyor, bütçeye yük oluyor” söylemi ile kapatılıyordu. Nihayet 2003 yılında kapısına kilit vuruldu.

Bin dönüm arazisiyle, son derece modern yerleşke planı ile yapılan tesis çürüyerek yok oldu.

Ahmet Fettahoğlu 1999 yılında bir kalp krizi ile vefat etti. Manavgat bir değerini, ülke yetişmiş bir beyni kaybetti. Allah rahmet etsin.

Elbette herkesin bir inancı vardır. Benim inancıma göre, Yüceler yücesi yaratanımız Allah C.C Maide Suresinin 3. ayetinde: ''Bugün dininizi kemale erdirdim, size nimetimi tamamladım. Size din olarak İslâmı beğendim.'' Diye buyurmuş ve bu ayetten sonra da hiçbir ayet nazil olmamıştır. Yani Allah C.C bu ayet ile dinimizi tamamlamıştır ve bizim dinimizde hiçbir eksik yoktur.

Peygamberimiz S.A.V ise benim inancıma göre Kur’anı hayatında yaşayarak bize örnek olmuştur. Yani Peygamberimiz S.A.V, yaşayan Kur’andır. Söylediği hiçbir söz asla Kur’ana ters düşmez. Kur’ana ters düşen bir sözü Peygamberimiz S.A.V. söyledi diyen varsa yalan söylüyordur ve Peygamberimiz S.A.V’ e iftira ediyordur.

Allah Kur’anda kandilden asla bahsetmemiştir. Peygamberimiz S.A.V de kandil mandil kutlaması falan yapmamıştır. İlk Regaip Kandili kutlaması,  Diyanet İslam Ansiklopedisi 24. Cildinin 300. Sayfasında ifade edildiğine göre Osmanlılar döneminde II. Selim (1566-1574) zamanından başlayarak, minarelerde kandiller yakılarak duyurulup kutlandığı için “Kandil” olarak anılmaya başlamıştır.

Allah’ın emretmediği, Hz. Peygamber ve ashab-ı kiram dönemlerinde görülmeyip onunla amel edilmeyen, hatta bir benzeri olmayan ve İslam’dan olmadığı halde sonradan ortaya çıkan ve ibadet kabul edilen görüş ve amellere, sünnete aykırı davranışlara bid’at denir. Bidat; İslam dini adına Rasulullah'ın sünnetinde olmayan, sonradan dine sokulmuş olan her türlü kutlama, zikir, vb. ibadetlerdir.

Regaip Kandilini Allah Rasülünün kutladığına dair bir rivayet de zaten yoktur. Olması da mümkün değildir.

Düşünebiliyor musunuz? Tevazunun zirvesi olan Peygamber Efendimizin, bu gece benim ana rahmine düştüğüm gecedir. Bu geceyi Regaip Kandili olarak kutlayın” demesi mümkün müdür?

Bu günü Sahabenin kutladığına dair bir rivayet de zaten yoktur.

Regaip Kandili ile ilgili gelen rivayet:

Enes bin Malik r.a. Rasulullah(sav)' tan şöyle duyduğu rivayet edilir: '' O ayda bulunan ilk Cuma gecesinden gafil olmayın. Çünkü o, meleklerin regaip diye isimlendirdikleri bir gecedir. Kim Recep ayının ilk perşembe gecesi Oruç tutar ve o günün, akşamla yatsı arası oniki rekat namaz kılarsa, Allah o kimsenin günahlarını bağışlar''

İbnu'l Cevzi bu hadis hakkında şöyle demektedir: Bu hadis Rasulullah(sav) adına uydurmadır. Ali ibn Abdulllah ibn Cahdami bu rivayetiyle ilim ehli tarafından itham olunup, yalancı sayılmıştır.

Hafız el Iraki şöyle der: Rezzin, kitabında bunu irad etmiştir. O uydurma bir hadistir.

(Çukayn, Es-Sunenu vel Mubiede'at s.140)

İmam Tartusi şu sözü nakleder: Recep ayında ki regaip namazı ise, Beyti'l Makdis'de bizim bulunduğumuz yerde ancak h.480 senesinde ihdas (uydurulmuş) edilmiştir. Bundan önce bu namazı ne gördük nede duyduk.

(Tartusi, El Havadisu vel Bida'us. 133.)

Hiçbir sahih kaynakta Regaip kandiliyle ilgili bir şey yoktur yani dinimizle hiçbir alakası yoktur. Dinde uydurulan her şey bidat, her bidatta delalettir.

İşin garibi, Regaip kandili; "Peygamberin ana rahmine düştüğü gece" diye ifade edilmektedir. Böyle bir kutlama peygamberimizle alay etmektir, dalga geçmektir. Peygamberimizin ana rahmine düştüğü anı kim biliyor ki.. Aklı olan için gülünç bir durum. Böylesi saçmalıklara ne yazık ki inanan milyonlarca insan var.

Doğduğu yıl bile belli olmayan peygamberimizin ana rahmine düştüğü gecenin bilinmesi asla mümkün değildir.

Allah’ını seven, Peygamberimize inanan benim Regaip kandilimi falan kutlamasın diyorum vesselam. Çünkü ben REGAİP KANDİLİ dinimizde yoktur diyorum..

Mustafa EROL

Araştırmacı-Yazar

Hepsi şahsına münhasır özel üretilmiş, yokluklar içinde yetişmiş yaralı bir nesil…....

Hiçbirinin altına hazır bez bağlanmamış…

Şeker çuvalından pantolon, canik lastikten ayakkabı giymiş…

Okulda ABD süt tozu içirilerek beslenmiş, bir garip nesil…

Hiçbirinin renkli çocukluk resmi olmamış…

Hatta hiç bebeklik çocukluk resmi olmamış…

Hiç biri kreş, dershane, özel okul görmemiş…

Ama hepsi ders verecek kadar bilgi sahibi...

Harp görmüş, darp görmüş…

En azı 5 ihtilal, 6 muhtıra, 7 post-modern darbeden sağ salim paçayı yırtmış…

En azı 10 ekonomik krizden nasibini almış…

Tecrübe abidesi yoklukla terbiye edilmiş, direnç abidesi bir nesil...

Ne yaptıysa yoluyla yordamıyla kendi meşrebine uygun ahlakına yakışanı yapmış.

68’liler de 78’liler de bu neslin deli tayları, ipe sapa gelmeyen savaşçıları,

Bunlar bu neslin üretim harikası mı yoksa üretim hatası mı tartışılır ama bu neslin istisnasız tamamı karşılıksız hesapsız bu vatanı sevmiş…

1950 ve 1970 yılları arasında doğanlar gerçekten özel üretim, çoğu yatılı okumuş, kardeşlik ve paylaşma duygusu zirve yapmış…

Çok kitap okumuş, en azı liseyi bitirmiş, hayatı yaşayarak öğrenmiş…

Çoğu simitçilik, olmadı ayakkabı boyacısı, tamirci çırağı, inşatta amelelik, pazarcılık hamallık yaparak okul harçlığını çıkarmıştır…

Ne ailesine ne devletine ekonomik yük olmamış, geneli bir baltaya sap olmuştur…

Muhanete muhtaç da olmamış, ezilmiş ama ezik kalmamış.

Dik durmuş dikleşmemiş kendi şahsına münhasır özel bir nesildir…

Görevini, sorumluluğunu bilen… Onuru için bir pireye bir yorgan yakan, öfkeli hırçın bir acayip nesil bu 1950 ile 1970 yılları arasında doğanlar…

İyi bakın, bunlar bu son kalan kadife ye sarılmış çelik yumruk misali yumuşak gözüküp indiği yeri dağıtan bu özel neslin öfkesinden sakının.…

Bunlara iyi bakın, Çünkü bunların nesilleri tükenmek üzere…

Bunların üretimi sonlandı…

Kullanım sureleri doldu, tedavülden kalkıyor…

Neden bu nesil özel biliyor musunuz..?

Bu neslin üzerinden silindir gibi devlet geçti…

Dozer gibi dünya milletleri geçti…

Hayat bu nesli sınadı, ama tüketemedi…

Bu nesil, ihanetin acısını, dost hançerinin sancısını, ölümüne yoldaşlığı, mezara kadar arkadaşlığı bildi…

Dostu için can vermeyi de, son lokmayı paylaşmayı da, sadakati de vefayı da bildi…

Bu nesil, katı, aksi, deli, serttir…

Onun için1950 ile 1970 yılları arasında doğmuş, hala inadına yaşayan, ana baba, amca, dayı, teyze, hala, yenge dede anneanne babaanne her neyiniz varsa değerini bilin..!

Çünkü bunlar elinizdeki son değerli hazinelerinizdir…

Oturun onlarla konuşun, dinleyin onlardan geçmişi öğrenin.

Sonra arar da bulamazsınız…

Çünkü onlar yakın tarihin son canlı kaynak kişileri, her biri iki ayaklı sözlü yakın tarih kitabıdır..

Artık okula gitmiyoruz, çalışmıyoruz, düzenli bir aylık harçlığımız var ve insan onuruna yakışır evlerde yaşıyoruz. Eve zamanında dönmek zorunda değiliz. Bazılarımızın ehliyeti ve hatta kendi arabası var. Bizim yaşımızdaki insanlar artık hamile kalmaktan veya genç yaşta ölmekten korkmuyor, çünkü neredeyse yaşlı olmanın mutluluğunu yaşıyoruz. Yani hayat harika!

Bununla birlikte: İnanılmaz derecede zekiyiz! Beynimiz biraz yavaş çalışıyor olabilir, çünkü bilgiyle dolup taşmış durumda. Kesinlikle aptal değiliz; sadece deneyim ve bilgi yığınlarının arasından gerekli olanları bulmak biraz daha uzun sürüyor. Zihnimizde birikmiş o kadar çok şey var ki, bu bazen iç kulağa baskı yapıyor ve bu yüzden biraz zor işitiyoruz. Bu durum, bilgisayar sabit diskinin dolduğu için yavaşlamasına benziyor.

Beynimiz zayıflamış değil, aksine çok daha fazla bilgi biriktirdi. İnsanlar bizim yaşımızda bir odaya girip ne yapmak istediklerini unutabiliyorlar. Peki neden? Ya da bir şeyi nereye koyduğumuzu hatırlayamıyoruz. Bu bir hafıza sorunu değil! Doğa bize en azından biraz daha hareket etmemiz gerektiğini hatırlatıyor.

60 Yaş Üstü Olanlara Tavsiyeler:

Gerekli Besinler:

 1. Sebze ve meyve

 2. Baklagiller

 3. Kuruyemişler

 4. Yumurta

 5. Balık ve et (haftada birkaç kez)

 6. Soğuk sıkım bitkisel yağlar (rafine edilmemiş)

Unutmaya Çalışmanız Gereken Üç Şey:

 1. Yaş

 2. Geçmiş

 3. Şikayetler

Önemli Üç Şey:

 1. Arkadaşlar

 2. Pozitif düşünceler

 3. Sakin ve misafirperver bir ev

Yapılması Gereken En Önemli Hareketler:

 1. Gülümse ve bol bol kahkaha at!

 2. Kendi temponla egzersiz yap.

 3. Daha çok arkadaşlarınla vakit geçir (sadece akrabalar, çocuklar veya torunlarla değil, ARKADAŞLARLA).

Yedi Temel Şey:

 1. Susamayı bekleme, sık sık su iç.

 2. Uykun gelmesini bekleme, yeterince uyu.

 3. Yorulmayı bekleme, dinlen. Daha sık ara ver.

 4. Hasta olmayı bekleme, düzenli olarak doktor kontrolüne git.

 5. İlahi mucizeler bekleme!

 6. Güvenini asla kaybetme!

 7. Pozitif kal ve her zaman en iyisini umut et!

Şimdiki mevcut hastane de  halkın parası ile yapıldı.

Yıllardır sürünceme de kalan yeni hastanemizin yer seçimi yanlış olmuştur. Burasının eski göl yatağı olduğunu belgeleri ile yazdım ancak burası seçildi.

Şimdi zeminde deniz kumu ve suyu çıkması ile yeniden projelerindirildi. Hem zaman uzadı, hem maliyet arttı.

24 milyon turistin geldiği, yaz aylarında bir milyon nüfusu barındıran bu ilçeye bu muamele yakışıyor mu?

Neden el el vererek bu hastaneyi bitirmiyoruz? Çözüm odaklı düşünen , siyasi ikbal gütmeyen, çalışkan insanlarımız bir araya gelmeli bu sorunu çözmeliyiz.

Villaları belediye başkanının aile şirketine komik bir bedelle devreden müteahhitin yanında elektrikçi olarak çalışan 22 yaşındaki Furkan Remzi Ceylan’a bir şirket kurduruldu. Bu şirket belediyeden 2.1 milyar liralık ihale aldı! Genç ve yetenekli Furkan daha sonra da Ali Nuhoğlu’na 2 milyon dolar borç verdi! (Olabilir, zaten eskiden tanışıyorlarmış. Eski patronu sıkışmış, çocuk da çıkarmış vermiş. İddianame boş birader!)

MASAK raporuna göre İmamoğlu’nun İBB Başkanlığı döneminde (8 Aralık 2020-11 Aralık 2023) yüzde 60’ı kendisine ait İmamoğlu A.Ş.’nin 19 dükkan, 19 mesken, 63 konut, 8 ofis, 6 büro, 2 arsa olmak üzere 117 taşınmaz aldığı belirlendi. (Ne var yani, işleri iyi gitmiş olamaz mı? İddianame boş birader!)

Kültür A.Ş.’den 193 milyon lira ödeme alan BVA firması sahibi Murat Kapki, ödemenin yapılmasının ardından İmamoğlu İnşaat’a ‘Daire parası’ adı altında 50 milyon lira para transferi yaptı! (Geçiniz... Adam başını sokacak bir ev almış. İddianame boş birader!)

Suç örgütünün gizli kasalarından Adem Soytekin, daha önce İmamoğlu İnşaat’ta kalfa olarak çalışıyordu. Şahsi hesabı ve şirketlerinde 600 milyon lira tespit edildi. 4 yılda hesaplarına gelen para miktarı 1 milyon 250 bin lira olarak tespit edildi! (Adam çalışmış, kazanmış kardeşim. Ne var yani, bir kalfa zengin olamaz mı? İddianame boş birader!)

Pasifik Holding Yönetim Kurulu Başkanvekili Abdulkerim Fırat savcılığa verdiği ifadede “ Beşiktaş’taki Next Level İstanbul”projesi için aylarca ruhsat onayı bekledik. Gürkan Akgün bizden para istedi.Resmi protokol şartıyla kreş yapabileceğimizi söyledik. Ancak bize bir müteahhit yönlendirip 17 milyon 177 bin lira fatura karşılığı istendi. Halkbank üzerinden ödemeyi yaptık, birkaç gün içinde silüet onayımız verildi” dedi. (Geçiniz… İddianame boş birader!)

Yakup Öner etkin pişmanlık ifadesinde “ Torunlar İnşaat’tan ruhsat onayı için 10 milyon dolar talep edildiğini, şirketin bir kez 80 milyon bir kez de 250 milyon lira bağış yaparak ruhsat aldığını… Artaş Holding ve Avrupakent GYO’nun Yönetim Kurulu Başkanı Süleyman Çetinsaya’dan Vadi İstanbul yol planlama onayı, Profilo AVM ve İstanbul’un farklı yerlerindeki projeleri için sisteme 1 milyon dolar vermesini istediklerini, Çetinsaya’nın kız yurdu yapımı için bunu kabul ettiğini ve ekstra 500 bin dolar ödeme yaptığını anlattı. (Ne güzel bak, işadamlarına yurt yaptırıyormuş belediye. İddianame boş birader!)

Abdi İbrahim’in sahibi Nezih Barut:

7,5 milyon doları belediyeye vermek zorunda kaldık! (Yurt yaptırıyor işadamlarına belediye dedik ya birader! İddianame boş!)

Rüşveti kabul etmeyen işadamlarının “Geleceğin Cumhurbaşkanıyla kötü mü olmak istiyorsunuz” diye tehdit edildiği, rüşvet vermeyen bir AVM’ye belediye tarafından 197 milyon lira para cezası kesildiği tanık beyanları ve HTS kayıtları ile tespit edildi. (Bırakın bu işleri. İddianame boş işte!)

Not: Bu yazdıklarımız iddianamede bilgi ve belgelerle; rüşvet isteyen, rüşvet istenilen kişilerin ifadeleriyle somutlaştırılan vakalar. Daha neler var neler. İlginçtir “İddianame boş” diyenler bu somut belgelere ve ifadelere dair hiçbir şey söylemiyor! Onun yerine “Operasyon siyasi” masalını anlatmaya devam ediyor. Biraz vicdanı olan, akıl ve mantık sahibi herkes yolsuzluğun farkında. Kimlerin hangi motivasyonla bu hırsızlığı kapatmaya çalıştığının da farkında.

Dünya “vurgun” tarihi yeniden yazılıyor!

Dünyanın en “utanmaz” sahtekârlarından biri İngiliz General Gregor MacGregor'du.

19’uncu yüzyılda “Poyais” adlı hayali bir ülke icat ederek yüzlerce insanı dolandırdı.

MacGregor, Orta Amerika’da bu ülkeden İngiltere ve İskoçya’da yüzlerce kişiye toprak sattı ve yaklaşık 200 bin sterlin kazandı.

“Poyais” ise aslında sivrisineklerin kol gezdiği ve “sıtma bataklığı” olan Honduras’ın Mosquitia bölgesiydi.

Güya “cennete gidecekleri” hayaliyle gemilere doluşup yola çıkan 250 kişiden çoğu öldü.

Uyanık general, sahtekârlığı ifşa olduğunda ise “harita hatasıydı” diyerek pişkin bir savunma yaptı.

Buna rağmen kaçtığı Paris’te aynı oyunu tekrar denedi.

1838'de taşındığı Venezuela'da bir kahraman olarak karşılandı.

7 yıl sonra öldüğünde ise askeri törenle gömüldü.

Victor Lustig de Avusturyalı bir dolandırıcıydı.

“Eyfel Kulesi'ni iki kez satan adam” olarak tarihe geçti.

1925 yılında, Paris’in sembolü olan Eyfel Kulesi'ni “hurda” diye metal tüccarlarına satıp yaklaşık 100 bin frank elde etti.

Bu para bugünün milyonlarca doları anlamına geliyordu.

Yolsuzluğa yatkın olan Lustig, aynı numarayı bir kez daha denedi.

Yakalandığında ise ibretlik bir savunma yaptı;

“Aptal oldukları için onlar suçlu” diyerek, suçu mağdurların üzerine attı.

Dolandırıcılığın “kompedanlarından” biri de İtalyan asıllı ABD’li Charles Ponzi’ydi.

Geliştirdiği “Ponzi şeması” ile küresel bir dolandırıcılık sistemine ilham kaynağı oldu.

1920 yılında geliştirilen bu sistem, üyelerine yüzde 50'yi aşan bir faiz geliri vaad ediyordu.

Ponzi, vadesi gelen ödemeleri sisteme yeni girenlerin parası ile yapıyor ama kendi parasını kesinlikle bu zincire sokmuyordu.

Yeni üye geldiği sürece tıkır tıkır çalışıyordu.

Ponzi’nin sistemi beş ay ayakta kalabildi.

Para girişi kesilince model çöktü ve üyelerin ortalama yüzde 70'i mağdur oldu.

Tarihe geçen sistemin mucidi olan Ponzi, o dönem 15 milyon dolar topladı. ,

Bugünün parasıyla 200 milyonu aşan bir rakama tekabül eden bu para, ABD milli gelirinin binde ikisi civarındaydı.

Türkiye’de 1980’lerdeki ‘banker’ olayları ve 1990’lı yılların sonundaki ‘Titan’ vakası ile sahnelenen ‘Ponzi Oyunu’nun kurucu Charles Ponzi, yakalandığında ibretlik bir savunma yaptı:

“Yatırımcılar açgözlüydü, herkes zengin olmak istedi. Ben sadece aracıydım” dedi.

Türk dolandırıcılık tarihinin “kralı(!)” ise Sülün Osman’dı.

1950 ve 60'larda, özellikle Galata Köprüsü, tramvay, Eminönü Meydanı gibi kamusal alanları “satarak” insanları dolandırdı.

Turistleri veya saf vatandaşları, “Bu köprüyü, meydanı belediyeden aldım, satıyorum" diyerek, sahte evraklarla kandırırdı.

Hatta Efes Antik Kenti'ni bile “satmaya” kalkıştı!

Defalarca hapse giren Sülün Osman, halk arasında “zararsız şarlatan” olarak sevilirdi.

Cezaevinde “Alın teri ile yaşamak” isimli konferanslar vermesi çok konuşuldu.

Ölümünden sonra hayatı kitaplara, filmlere konu oldu.

Dolandırdığı insanlar için ise “Aptallık vergisi ödediler” demişti.

Dünyanın en büyük dolandırıcılarından biri de Bernard Madoff’tu.

Lakabı “Amerikalı dolandırıcı”ydı.

Aralarında Apple, IBM, Google, Netflix, Amazon, Tesla, Microsoft, Facebook, Twitter gibi dünya devi şirketlerin hisse senetlerinin işlem gördüğü Amerikan merkezli New York Nasdaq borsasının başkanıydı.

Her sözüne kutsallık atfedilen Madoff, 65 milyar dolarlık tarihin en büyük “Ponzi şemasıyla” , Hollywood yıldızlarından Yahudi vakıflarına kadar binlerce kişiyi dolandırdı.

Onun eski müşterileri beş parasız kaldığında, New York'un Bodrum'u gibi olan Hampton, boşalan malikâneler yüzünden adeta bir hayalet kasabasını andırıyordu.

Ailesini bile kandıran ve oğulları intihar eden Bernard Madoff, tam 150 yıl hapse mahkûm oldu.

O kadar pişkindi ki hapiste bile lüks yaşam talep etti.

Oğluna yazdığı mektupta “Sistem zaten sahteydi, ben sadece en iyisiydim..” diyen Bernard Madoff,  2021 yılında, 84 yaşında iken Kuzey Carolina'da cezaevinde öldü.

Hayatını kaybetmeden önce yaptığı “Pişman değilim, herkes suçlu” savunması ise oldukça manidardı.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nca hazırlanan “İmamoğlu Çıkar Amaçlı Suç Örgütü’ne yönelik iddianame” ile dünya “vurgun” tarihi yeniden yazılıyor.

11 Kasım 2025 tarihinde tamamlanan ve yaklaşık 3.900 sayfadan oluşan iddianame ile ilk kez “aç gözlü yatırımcılar” değil, bizatihi halkın kendisinin mağdur edildiği deşifre ediliyor.

Sözde “millete hizmet etmesi” için seçilen Ekrem İmamoğlu'nun, 2014 yılında Beylikdüzü Belediye Başkanlığı döneminde kurduğu “Eko Sistem” ile kamunun kaynaklarını nasıl talan ettiği tüm detayları ile gözler önüne seriliyor.

Maddi menfaat elde etmenin yanı sıra siyasi hâkimiyet kurma ve gelecekteki cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazanma planları yapan İmamoğlu ve suç şebekesinin, bu uğurda nasıl rüşvet aldıkları, ihalelere fesat karıştırmaları, kamu malını talan etmeleri tek tek belgeleniyor.

“143 eylem”de toplam 160 milyar TL, + 24 milyon USD ve ayrıca İstanbul başta olmak üzere ülke genelinde 95 gayrimenkul ile imza attıkları vurgunun boyutu ifşa ediliyor.

Hakkında “828 yıldan 2 bin 352 yıla kadar hapis cezası” istenen tutuklu eski İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu ise vurgunlarıyla tarihe geçen şahsiyetlerden farklı olarak kurduğu sistemi eleştirmek yerine, büyük bir pişkinlik örneği sergileyerek “Alnımız ak, başımız dik” diyor.

Yetmiyor…

“Yazdığınız iddianame; İnsanları tehdit ederek, rehin alarak, baskıyla iftiraya zorlayarak, kuyruk kuyruğa dizip bağladığınız yalanlardan ibarettir” diyerek, halkın parasını çalanları değil de bunun hesabını soran İstanbul Cumhuriyet Başsavcı Akın Gürlek ve ekibini suçluyor.

Bağımsız yargının vereceği cezayı da aşağı yukarı tahmin ettiği için,

“‘Biz mi suçluyuz, yoksa bu soruşturmayı yürütenler mi?’ kararı millet versin!” sözleriyle, kendisini aklama vazifesini de hakkı gasp edilen vatandaşa yüklüyor!..

İyi de birader…

Tarihe damgasını vuran en azılı dolandırıcılar bile kendisini suçlu görürken, tam 143 eylemle halkın milyarlarca lirasını buhar eden Ekrem İmamoğlu dâhil 402 şüphelinin tamamı “sütten çıkmış ak kaşık mı?”

Atalarımızın da dediği gibi;

“Hırsızın hiç mi suçu yok?”

alıntı-Zekeriye Say

Şıhlar Köyü'nü kuran Seyyid Zekariyya Hazretleridir.

1725 yılında Şeyhin çocuklarından Şeyh Mustafa vefat etmiştir. Bu arada her ailede olduğu gibi, ailesinden bazı şahıslar vakfın mallarına el koymak için "Biz de şeyhin çocuklarıyız, bizimde hakkımız vardır" diyerek, vakfın mutasarrıflığını almışlar.

 Ancak Manavgat Kadısı Ali Efendi, böyle büyük ve mukaddes bir dergahın avamın eline geçmesine gönlü razı olmaz.

Sadarete yazdığı dilekçe ile vakfın  Şeyhin oğullarından Şeyh Abdurrahman Efendi ve Şeyh Mustafa Efendi'ye verilmesini anlatır.

 Ve sadaret bu görevi ehline geri verir.

Burada dikkatimizi çeken şey, bu büyük dergahın sahibi Seyyid Zekeriyya'nın torunlarını seceresini Osmanlı Devleti'nin son yüzyıla kadar korumuş kollamış.

Ve bu beldelerde irfan tohumu eken, ahlak-ı Muhammediyi yaşayan, nurani insanlar yetiştiren bu okullar yüzyıllarca hizmet vermiş, bu milletin mayası kutsal sularla yoğrulmuştur.

Bu belgeler bizlere yalnız olmadığımızı, her daim bu toprakların manevi büyükleri olduğunu anlatır.

İnanıp, inanmamak sizlerin takdirinizdedir.. Ben belgelere yansımış olayları aktararak tarihimizin gizemine bir yolculuk yapmak istiyorum.

Bölgemizin doğal varlıklarıı korumaya, tanıtmaya verdiğimiz mücadele bazı görevlilerce ısrarla inatla inkar edliyor, bizim başlattığımız festivaller için fikrimizi lütfedip almıyorlar.

Hayatımız mücade ile geçti yine mücade edeceğiz. Bizi bilen bilir.

Eğer zeytine coğrafi işaret alacaksak öncelikle genetiği bozulmamış, bölgemizde yetişen 200 yıllık agaçlardan fidan alıp üretilmesi gerekmektedir. Yalovadan, Erdekten, hataydan fidan getirerek bölgemizin asırlık ırkını bozmak cinayettir.

 Bölgemizde aşısız fidanlar aşılanarak bölgemizdeki ırkların ıslahını yapabiliriz.

Her bölgenin ürünü her bölgede yetişmez. Rüzgarın yönü, toprak kalitesi, meterolojik durumu, dağların denize olan yamaçlarının eğimi gibi bir çok faktör ürünün cinsini ve kalitesini etkiler. 2000 yıldır her türlü şartlara dayanarak yetişen bir cinsi geliştirmek yerine devşirme ürün ekmek Manavgat’a ihanet olur.

Bu iki görüşte ideolojik ve siyasi olmaktan öteye bir anlam ifade etmez çünkü 90.000 tane hattat olmuş olsaydı onların yazmış olduğu elyazmalarıyla milyonlarca elyazması olması icap ederdi .

Haram olduğuna dair gecikti iddiası içinde, bununla ilgili elimizde hiçbir belge bulunmamaktadır

Peki neden geç geldi ?

1727’de İbrahim müteferrika matbaayı kurduğu zaman ilk önce bir harita bastı. matbaanın kuruluşundan İbrahim müteferrika’nın  ölümüne kadar geçen 20 yıllık dönemde 17 kitap basılabildi. müteferrika‘nın ölümünden sonra ise yalnızca bir kitap basıldı ve ondan sonra matbaa 27 yıl faaliyet göstermedi. bu da gösteriyor ki toplum Kitap basmaya fazla rağbet göstermiyor. Osmanlı topraklarında 18. yüzyılda basılan kitap çeşidi 50’yi bulmazken Japonya’da 10.000 çeşit kitap basılmıştır.

Sonuç olarak buradan çıkan, Osmanlı toplumu da okuyan sayısının, cumhuriyet döneminde olduğu gibi okuyan insan sayımızın az olduğunu göstermektedir. Her şey arz ve talep üzerine kurulduğu için Osmanlı toplumunda da matbaanın gelişmesi 200 yıl gecikmeyle başlamıştır .

Bugün bana gelerek”Hocam çok güzel eserler verdiniz, bize tarihimizi öğrettiniz” diyor kitapları karıştırırken. Sanıyorum ki, üç beş kitap alacak ya kendi okuyacak, ya da birine hediye edecek. Ama adam yavaşça kitabı bırakıp gidiyor.

Ya da “yazdıklarımdan hangi gerçekleri öğrendin” diye bir soru yönelttiğim zaman, yüzündeki mahcubiyeti gördüğüm için artık hiç kimseye bu soruyu da sormuyorum .

Yani “Üstadım bu millet kitap okumuyor” diyenlerin büyük çoğunluğunun kendisi kitap okumuyor.

1261 yılında VIII MİHAİL PALEOLOGOS İstanbul’u Latinlerin elinden alarak, Bizans devletinin başkentini İznik‘ten tekrar İstanbul’a taşıdı. Altınordu hanı Berke Han Anadolu Selçuklu sultanı ikinci İzzettin Keykavus’un halasının kocasıydı.

II. İzzettin Keykavus’un hayatı o kadar ilgi çekiciki onun romanını yazmak inşallah bana nasip olur.

Manavgat ile ilgili çok önemli bit kesişmesi var. Hepsini romanda okumanızı dilerim.

Selçuklu tahtı Cengiz oğullarının kontrolüne girmiş, vesayet dönemi başlamış, tahtı kardeşi ile paylaşmak zorunda kalmıştı. Antalya’dan Baycu Noyanı es geçerek Büyük Hana gidince Baycu onun üzerine yürüdü. kardeşiyle olan taht mücadelesini kaybetmişti, Bizans imparatoruna sığınmak zorunda kaldı. Bizans imparatoru kendisine sığınan II. İzzettin Keykavus’u 30 kTürkmen obası ile birlikte dobruca‘ya yerleştirmiştir. Kendisi Bizans sarayında ağırlanıyor, sultan gibi muamele görüyordu. Ayanları ile oturmuş alem yaparken Bizans imparatorluk sisteminin askeri gücünün zayıf olduğundan, isteseler imparatorluğu ele geçirebileceklerini söyleyip eğleniyorlardı. Onlara sakilik yapan rum saki, imparatora olanları anlatınca tutuklandılar. dönemin kaynaklarından Yazıcıoğlu Ali’ye göre dobruca‘ya gelen bu türkmenler arasında bölgenin manevi lideri olacak olan Sarısaltuk‘ta bulunmaktadır.

Bunun üzerine BerkeHan İstanbul’u kuşatarak Bizans imparatorluğu tehdit etti ve Bizans’ın elinden ikinci İzzettin Keykavs’u kurtardı. Ancak bir oğlu Vaftiz edilerek Dobrucaya gönderdiler. Bu boy daha sonra Sultanoslar olarak yaşamaya devam ettiler. Osmanlılar onlara dirlik verdiler. Bu 30 çadırlık boy şimdiki Moldova’da bulunan Gagavuzlar/Geykavuslar olduğu söylenmektedir.

Panzehir yapar, güzelliğiyle zehri.

Şiirler yazdırır Manavgat nehri.

Manavgat şiir şehridir, bil kardeş..

Nice şehir gezdim ben daha önce.

Gönlüm aktı, Manavgat’ı görünce.

Elbet mutlu olur, insan sevince.

Gülmek için, Manavgat’a gel kardeş..

Şelalemize herkes olur hayran.

Toroslar’ım zaten herkese ayan..

Manavgat’ım bu can sana bil kurban.

Manavgat’a gel de, burada gül kardeş..

Her şey anlatılır, bu kâinatta.

Güzel ifadeler var, her sanatta.

Anlatılır; gazel, türkü, ağıtta.

Anlatamaz, Manavgat’ı dil kardeş..

Manavgat’tı,r ülkeme ödül kardeş.

Manavgat şiir şehridir, bil kardeş.

En güzel burada açar, gül kardeş.

Bülbül işte burada öter, bil kardeş….

Mustafa EROL

Eğitimci-Yazar-Şair

Paulo Coelho’nun “Simyacı” adlı kült eserindeki şu cümlelerde haklılık payı yok mu?

“Gözümüzün önünde büyük hazineler olduğu zaman asla göremeyiz onları. Peki, neden bilir misin? Çünkü insanlar hazineye inanmazlar.”

Karaman’a senede iki veya üç kez giderim. Her gittiğimde planım altüst olur. Üç günlüğüne gitmişsem beş, bir haftalığına gitmişsem on gün kadar kalırım. Karaman’da günler kısadır, saatler su gibi akıp gider. Günlerim dolu dolu geçer. Her seferinde bir hazine bulurum. Herkesin gözünün önünde olanlardan, bakıp geçtikleri, önemsemedikleri şeylerden söz ediyorum. Dağarcığıma onlarca yazı konusu doldurup ayrılırım.

Karaman’dan dönüşümün hem keyifli hem zahmetli yanı alışveriş sırasında olur. Geleneksel lezzetlerimizi hiç unutmadım. Atalarımız “Alışmış kursak bulamacını ister” demiş. Benimkisi öyle. Çocukluk günlerimin yiyeceklerini ararım. En kalitelisi, en temizi nerede satılırsa orayı bulurum. Sora sora Bağdat bulunur. Küçücük Karaman’da birkaç iş yerini mi bulamayacağım?

Alışveriş için iki ayrı listem var: Biri değişmez, yıllar geçse de  aynı.  Bir de dönemsel  listem var. Her mevsim farklı.

Bir geziden eli boş dönmeyi pek sevmeyiz. Ailemize, dostlarımıza götürmek üzere hediyeler alırız. Bu hediyeler ziyaret edilen yere göre değişir. Edirne’den Kavala kurabiyesi, Bursa’dan kestane şekeri, Kastamonu’dan pastırma, Afyon’dan kaymaklı lokum, Kars’tan kaşar, Erzurum’dan kadayıf dolması, Trabzon’dan ekmek, Tunceli’den bal ilk aklıma gelenler. Bunlar boğazişi ürünler.

Bir de el sanatları ürün çeşitliliği var ki, seç seçebilirsen. Bursa ipeği, Tokat yazması, Mardin telkarisi, Erzurum Oltu taşı, Eskişehir lüle taşı objeleri, Uşak halısı, Van savatı, Tekirdağ Karacakılavuz dokuması, Devrek ve Ahlat bastonları ve binlerce ürün.

Karaman’dan ne alınır sorusuna muhatap olmayanınız var mı? Kendi hemşehrilerimden bile duyduğum bir soru. Bazen küçümser bir ifadeyle “Karaman’ın nesi var ki!” diyenlerle karşılaştığım olur. Çok bilmişlerle, her şeye burun bükenlere kulak asmam. Onlar kendileriyle barışık değiller, negatiftirler, ezikliklerini kamufle etmek isterler ve başkalarına ayak bağı olmak için yaşarlar. Bir bunlara bir de kulaktan doyanlara itibar etmem. Rehberlerim tatlı dilli, güler yüzlü, iyimser ve damak tadı olanlardır. Onlar esnafı tanırlar, nereden, neyi alacaklarını iyi bilirler.

Karaman’da özellikle yiyecek konusunda seçenek çok fazla. Karaman’dan Ankara’ya getirdiğim her ürün dostlarımı şaşırtır. “Karaman bu kadar çeşitli ürüne sahipse biz bunları neden bilmiyoruz?” diye sitem ederler. Sitemlerinde haklılar.

Yöresel üretim henüz Karaman sınırlarının dışına çıkamadı. Duru bulgur ülkenin gözde markası. Ermenek pekmez helvası da öyle. Son yıllarda Divle peyniri pek bi tanınır oldu. O da ne yazık ki, Konya Obruk olarak biliniyor.

Herkesin damak tadı ve bütçesi aynı değil. Ben kendi listemi yazmak isterim. İsteyen bu listeye ek yapabilir. “Bunları Karaman’dan almak gerekmez” diyenler de olabilir.

Karaman’a yolu düşenler için hazırladığım alışveriş listem şöyle:

1-Yanık koyun yoğurdu

2-Tulum peyniri (Koyun, keçi, inek)

3-Taze peynir

4-Kaşar peyniri

5-Sade yağ, keçi tereyağı

6-Revak

7-Tahinli pide

8-Etli ekmek

9-Parmak kebap

10-Bandırma (Sucuklu ceviz)

11-Tahin

12-Ermenek helvası

13-Zeytinyağı

14-Lokur

15-Ekşikara üzüm

16-Kuş Üzümü (Kişniş)

17-Menengiç

18-Sumak

19-Elma

20-Sacda kavrulmuş nohut

21-Kimyon

22-Çimen

23-Köpük helva

24-Sumak

25-Bulgur

26-Kara mercimek

27-Nar ekşisi

Karaman’dan mayalı ve şebit almıyorum. Cihanbeyli’den Gemeç ekmeği ve yufka alıyorum. Ankara ekmek zengini. Ankara simidinin tadını bilenler bilir. Türkiye’ye özgü olan simit, “dünyanın en iyi 50 ekmeği” listesine girmiş. Karaman’da da Ankara simidiyle yarışacak lezzette simit yapan fırın var.

Kutludüğün ekşi mayalı ekmeği, Elmadağ tandır ekmeği, Kalecik ekmeği, Kalecik çöreği, Akyurt tandır böreği, Kızılcahamam bazlaması, Beypazarı kurusu ve Şereflikoçhisar tahinlisi unlu mamullerde Ankara’nın coğrafi işaretli ürünlerinden bir bölümü.  

“Mayalısız yapamam” diyenlere sözüm yok. Ekmek tarihçisi William Rubel'a göre neyin ekmek olup olmadığına dair katı bir tanım yapmak gereksiz. Çünkü "kültürünüz neye ekmek diyorsa, sizin için ekmek odur". 

Karaman’da kaliteli küflü peynir, baharatlı ciğer kavurma, su böreği ve ev yapımı baklava  bulamıyorum. Denediklerim beğeni çıtamın altındaydı. Artık almıyorum.

Bu ay için listeye şunları ekleyebilirsiniz:

1-Yeşil zeytin

2-Süleymanhacı kavunu

3-Nar

4-Gök domates

5-Yeşil biber

6-Hırtlak

7-Kara kabak

8-Üzüm

Bu ürünleri aldığım iş yerlerinin isimlerini  paylaşmak isterdim. Ancak yanlış anlaşılıyor. Bazı kişiler önerdiğim yerlerin reklamını yaptığımı düşünüyor. Daha önce birkaç iş yeri ismi vermiştim. Bundan rahatsızlık duyanlar oldu. Oysa isimlerini kullandığımdan iş yerleri sahiplerinin bile haberi olduğunu sanmıyorum.

Bununla birlikte Perşembe ve Cumartesi pazarları ile Büfe Süreyya, Masaralı, Karaklar Süt Ürünleri, Ünver Gıda, Helvacı Veli, Niğmet, Çetinkaya Şarküteri, Kardelen etliekmek, Sahara ve Asmert’i gönül rahatlığıyla önerebilirim. Buralardan aldığım ürünlerde sorun yaşamadım.

Geçen hafta Cumartesi pazarından Süleymanhacılı bir üreticiden kavun ve tulum koyun peyniri aldım. Ankara’ya götürdüğüm kavunlar kelimenin tam anlamıyla lokumdu. Tam olgunlaşmış, vaktinde hasat edilmiş, mis kokuluydu.

Kırkağaçmış, Seğmenmiş, Çeşmeymiş, Kazanmış, coğrafi işaretli her kavunu tatmış biri olarak Süleymanhacı kavununu hiç birine değişmem. Çocukluk damak tadımdan veya memleket fanatikliğimden olabilir. Peynir de istediğim kıvamdaydı ve çok temiz çıktı. Satıcı, “Peyniri eşim yaptı. Çok temiz ve tam yağlı. Afiyetle yiyin” demişti. Dediği gibiydi. Ellerine sağlık.

Karadağ’ın volkanik toprağı her ürünün lezzetine lezzet katıyor. Volkanik toprakta yetiştirilen kavuna sahip olmak bile Karaman için büyük bir şans. (Coğrafi işaret alınması için başvuru yapılmıştı. Bir sonuç çıkmadı. İki yıldır coğrafi işarete hasret kaldık.)

Karadağ’ın üç bereketli ürünü var: Bal, kavun, sumak. Aslında Karadağ bağcılık için çok uygun bir bölge. Arıcılığa verilen destek gibi bağ için de devlet desteği sağlansa Türkiye’nin en lezzetli üzümleri arasında Karadağ üzümü de yer alır. Balda her tür hile yapılabilir. Bağcılıkta mümkün değil. Üzüm, volkanik topraktan beslenip tatlanır. Ekşikara’ya kardeş gelir. Türkiye’nin en kaliteli ürünleri volkanik bölgelerde yetiştirilen türlerdir.

Karaman keyifle alışveriş yapılacak şehirlerin ilk sırasında yer alır. Esnafla sohbet yapabilir, kazıklanmayacağınızdan emin olabilirsiniz. Bugüne kadar hiç başım ağrımadı. Ağız tadımız bozulmasın. Alışverişlerimiz keyifli ve bereketli olsun.

Özgürlük dedikleri bizim kızlarımızın (FAHİŞELİK) yapma özgürlüğü müydü acaba?

Muhtemelen bundan ibaret değildir ama tanımın bunu da içerdiği kesin sanırım.

Kızılcık Şerbeti dizisinin senaristi hanımefendi demiş ki:

“Ben kız lisesi mezunuyum, benim lisemde para karşılığı seks yapan kızlar vardı ve biz onlara eskort demiyorduk. Çok normal geliyordu bize. Eylül'ü yazarken onlardan çok etkilendim ve beslendim. Ya da üniversitelerde yurtlarda kalan, şehir dışından İstanbul'a okumaya gelip burda birtakım gece kulüplerine gidebilmek için bunu yapan o kadar çok genç kız var ki. Buradaki genç kızlar o kadar çok şeyden bıktı ki, giydikleri etek boyuna karışılmasından bıktılar, onlar için birisiyle para karşılığı seks yapmak ne ki, dünyada o kadar fazla kötülük var ki. Yaşadığımız sertlik içinde light kalıyor. Karanlık içinde kız kendi eğlencesini yaratmış."

Bu hanıma çok kızmış BİZİM CENAH.

Neden kızdık bu hanımefendiye?

Hanımefendi kendi çerçevesinde Haklı değil mi?

Eğer bir kutsalınız yoksa mesela Allah’a inanmıyorsanız, eğer Ahlak diye bir derdiniz yok ise, eğer NAMUS diye bir anlayışınız yok ise bu kadar keyifli, bu kadar kolay, bu kadar ‘alan razı, veren razı’, bu kadar kısa sürede, bu kadar YÜKSEK kazanç getiren başka bir “GELİR KALEMİ” biliyor musunuz?1

Pardon… Ben NAMUS mu dedim…

Namus dediğiniz, ataerkil yani “erkek egemen düzenin”, “köhnemiş geleneksel yapının” kadını “cinsel köle” olarak kullanmak için ürettiği bağnaz kavram değil mi? Namuslu kadın, “evcil köle” değil mi? İstanbul Sözleşmesini imzaladığımız günlerden beri kadın, erkek, çocuk tüm topluma bu Toplumsal Cinsiyetçi dil ve kültür dayatılmıyor mu?

Aile Bakanlığınızın peşine takıldığı feministlerin, İslamcı feminist aplaların, queerlerin, nötr cinsiyetçilerin, gaylerin, lezbiyenlerin ürettiği ideoloji böyle söylemiyor mu?

Yıllardır bu ideolojinin peşinde giden devlet politikaları bunları anlatmıyor, bunlara dayalı aile politikaları üretmiyor mu?

Bunları yapan bu hanımefendi mi?

Batılı sömürgecilerin FONLARININ peşine takılıp eğitim müfredatından ve kitaplardan NAMUS kelimesini ‘kazıyan’ kim? Hatta orada da kalmayıp tüm eğitim ve Kültür kitaplarından IRZ, ar, iffet, hayâ, edep, bekâret, mahrem, delikanlı, kız, kız oğlan kız, şeref gibi AHLAKA ait kelimeleri ve tanımlamaları kazıyan kim?

Adem, Peygambere atıf yaptığı için ADAM kelimesini bile akademik dilden yok ettiler yahu!

Sahi Milli Eğitim Müfredatından ve Kültür Bakanlığına bağlı eserlerden bu kavramları kazıyanlar nasıl bir nesli hedeflemişlerdi ki?

Bu kadın mı, 150 BİN Lira vereceğiz diyerek evlilik öncesi kursa çağırdığı gençlere "Sakın eşinizi kıskanmayın, özeline karışmayın, herkes hayatını yaşasın" diye hala ders vermekte olan?

Bu kadın mı, hala “Karının, kardeşinin, KIZININ iffetine, namusuna, seks hayatına karışamazsın. KARIŞIRSAN seni 6284'le evden attırırım” diyen?

Bu kadın mıydı, nasıl bir toplumsal etkisi olacağını bile bile en ahlaksız dizileri, en edepsiz, erdemsiz gündüz kuşağı programlarını Televizyonlardan bir pislik nehri gibi bu toplumun beynine boşaltan ve buna müsaade eden?

Bu kadın mı “kadınlara pozitif ayrımcılık” ideolojisi ile çocukların neredeyse 3’te 1’ine KENDİ babalarının gözetiminden ve terbiyesinden uzak büyümeyi dayatan?

Bu kadın mıydı, “NAMUS cinayetlerini önleyeceğiz” bahanesiyle koca vatanın üzerinden NAMUS'u kazıyıp NAMUSLU olmak istemeyi aşağılayan bir dili KÜLTÜR kitaplarına ve medyaya yerleştiren?

BU kadın mıydı "kimsenin görev tanımında başkasından – yani karısından, kızından, oğlundan, kardeşinden, komşusundan- ahlak talebinde bulunma, yok!” derken aynı zamanda AK Parti’nin sözcülüğü yapan?

Bu kadın mıydı memleketi, sadece 20 senede Batı’da 150 senede yaşanmayan bir AHLAKİ alt üst oluşa sürükleyen?

Niye bu kadına kızıyorsunuz ki?

Bu hanımefendinin yıllardır Hükumetin uyguladığı aile politikalarının ürettiği bir ÜRÜN olduğunun farkında değil misiniz?

Kanunların HALA bu KADINLARI, bu erkekleri, bu çocukları üretmek için çalıştığını gerçekten anlamıyor musunuz? Yoksa anlıyorsunuz da numara mı çekiyorsunuz?

Gerçekten söyleyin, yürürlükte olan kanunların bu tür NAMUS’tan bağımsız insanlar yetiştirmek için kurgulanmış kanunlar olduğunu bilmiyor musunuz?

Kurtardılar işte kızları “Erkek Egemen düzenden”, köhnemiş geleneksel yapıdan, iffet sınırlamasından, ar ve haya duygusundan…

Utanmıyorlar artık DİŞİLİKLERİNDEN… Sergiliyorlar, teşhir ediyorlar, sahnede orgazm oluyorlar, paylaşıyorlar, para kazanıyorlar.

Hatta FAHİŞE yazan tişörtlerle sahneye çıkıyorlar.

Zeynep Sude’lerden, Emine Hilal’lerden, Suedalardan STRİPTİZ yıldızları çıkarabilmeyi başardık işte.

Körpecik kızlar sahnelerde +18 program yapıyorlar…

Ne BABALARI var önlerinde ne abileri ne de kocaları… ÖZGÜRCE ırz, iffet, “namus” kısıtlamasından kurtulmuş bir halde kendilerini satmalarına, sergilemelerini engel olabilecek…

Diken ekildi,diken ...

Hangi meyveyi vermesini bekliyorduk?

Sahi bu kadını neden suçluyorsunuz?

BU nesli Kim yetiştirdi?

BU kanunları kim yaptı?

Bu topluma bu politikaları kim dayattı?

Turizmin yeni başladığı yıllar olan 1986 dan sonra, vizyoner bir bakış açısı ile “Şen Ailesi” , mimarisi ile dikkat çeken, tamamen çevreci bir anlayışla Side’de OXYD DİSCO yu faliyete geçirdiler. Alanya’dan, Antalya’dan turist çekiyor, bölgenin en önemli turizm işletmesi haline gelmişti. Profesyonel yönetim anlayışı ile bir otel kadar ciro yapan bir işletme yaptılar. Bu işletme Manavgat’ın tanıtılmasında önemli katkılar sağladı. Her geçen gün daha iyi işletmeler açılacakken, gittikçe taklid küçük işletmeler açıldı ve topluca kapandılar.

Turizmi sadece otel turizmi olarak görmek son derece sığ bir yaklaşımdır. Turizmin olmazsa olmaz bileşeni olan “eğlence turizmi” olmadan bir yerde turizm gelişemez.

DENİZ TİCARETİNİN ÖNEMİ

Türk devlet geleneği ticaret yollarının kontrolü, yapılandırılması, ticareti artılmadı üzerine kurulmuştur.

Kanuni Sultan Süleyman zamanında Mimar sinan’a İzmit körfezi, Sapanca ve Sakarya nehri ile Karadenize açılmak hedeflenmiştir. Sultan III.Murat, IV.Mehmet, III.Mustafa, II.Mahmut dönemlerinde de teşebbüs edilmişsede başarılamamış. Süvey kanalı ve Volgo Üzerindeki Kanal projesi de planları çizilmiş ancak savaşlar ve o günün tekniği ile mümkün olmamış.

Osmanlının son yıllarına kadar Manavgat’ta bir gümrük faliyetine devam etmiş. Berberoğlu hanı Cenevizli, frenk, Fars ve mısırlı tüccarlarla doluydu.

Konyadan, Eynif, At izi, kargıhan, hisar vasıtası ile İç Anadolu’nun ürünleri dünyaya satılıyordu.

Rahmetli Atatürk bir liman yapma girişimde bulunmuşsada hastalığı ve ölümü sonrası vaz geçilmiş.

Bugün denizlerden üç turist taşımadan başka hiç bir şekilde faydalanamıyoruz.

Türkiye’deki öğretmenlerin tamamına yakını bir eğitim sendikasına üye olduğu olmasına karşın bu sendikaların doğduğu geliştiği batı memleketlerinden farklı olarak bizim memlekette yaşanan pek çok gelişmeye duyarsız kaldıkları bilinen bir gerçektir. Bazı sendikalar hükümetleri ideolojik konularda protesto etme veya öğretmen maaşlarının yetersizliği konusunda grevle tehdit ederek, hatta üyelerini greve götürerek evlatlarımızın eğitim hakkının aksamasına da yol açarken bazı eğitim sendikaları ise iktidar yanlısı öğretmenlerin teşkilatlandığı ve iktidara farklı konularda üstü kapalı destek açıkladıkları organizasyonlara dönüşmüşlerdir. Hükümetleri maaş konusunda eleştirirken öğrencinin eğitim hakkını yılda birkaç kez gasp etmekten imtina etmeyen pek eğitim sendikası maddiyat endeksli ve ideolojik tutum alanlarına sıkışmıştır. Farkındalık oluşturma, haksızlıklarla mücadele etme, mazlumun yanında durma vb insani, vicdani konularda ne doğru düzgün bir açıklama ne de mücadelede bulunurlar. Desem ki tamamına yakını sarı sendikadır herhalde itiraz ederler.

Sendikaların Manavgat’taki Skandala Tepkisizliği

Malum gazeteler birkaç haftadır Manavgat’taki bazı okulları kendi çıkarları doğrultusunda teşkilatlı bir şekilde sömüren, mesleğinin tüm etik kurallarını hiçe sayan birtakım kadrolu devlet öğretmenlerinin marifetlerini anlatmakta. İddiaları duymuşsunuzdur, tekrarlamaya gerek yok. Özeti pandemiden itibaren kravatlı, takım elbiseli ve kendilerine öğretmen adı verilmiş yeni nesil bir çeteleşmenin başlamış olması.

MEB’de çalışan öğretmenlerle konuştuğunuzda bu türden olayların pandemiden beri Manavgat’ta katlanarak devam ettiğini ve normalleşmeye başladığını söylüyorlar. Bu durumun Manavgat’ta Öğretmenlik mesleğinin her geçen gün itibar kaybetmesine ve halkın nazarında değersizleştiğini söyleyen MEB’deki öğretmenler Manavgat’ın birkaç okulunda örgütlenen bu öğretmenlerin yaptığı gayri ahlaki davranışın maalesef ki tüm öğretmenlere mal edilmeye başladığını aktarıyorlar.  

Sendikalar Konu Hakkında Bilgiye Sahip Mi?

Konu ile ilgili haber yapan gazeteciler pandemi ile beraber başlayan olaylar zincirinden herkesin haberdar olduğunu belirtiyor. Gazeteciler, çeşitli eğitim sendikalarının Manavgat Temsilciliklerinin de konuya vakıf olduğunu ancak sendikaların konuyla ilgilenmediğini de aktarıyorlar. Sendikaların olayı sendikal dayanışma çerçevesinde ele aldığını belirten yerel basının önemli köşe yazarları mesleğin itibarının kaybedilmesinde sendikaların tepkisizliğinin rol oynadığını dile getiriyorlar. Kısacası sendikaların, kanuni olmayan olayların içerisine giren üyelerine karşı harekete geçmeyerek tüm öğretmenleri zan altında bırakmalarına ortam hazırladıkları Manavgat’ta sıklıkla konuşuluyor.

Nitekim sosyal medyaya yansıyan haberlerden, sendikaların web sayfalarından ve gazetelerden Manavgat’taki Eğitim Sendikalarının konuyla ilgili hiçbir açıklama yapmadıklarını gördük. Mesela Manavgat’ta temsilciliği bulunan hiçbir sendika “Basına yansıyan gayriahlaki tutum ve davranışları yapan öğretmenleri üyelerimiz kınamaktadır, bu olayları kabul etmemektedir” tarzında bir açıklama da bulunmamış. Yani adı sanı ve ideolojisi ne olursa olsun hiçbir eğitim sendikası tüm öğretmenlerin aynı kefeye konulmasına, ayıplanmasına neden olan toptancı yaklaşıma karşı hiçbir şekilde mücadele etmemişler.

 Maaşların azlığına dikkat çekmek ve hükümete ihtar vermek için suçsuz günahsız öğrencilerin eğitimlerini grevle yarıda bırakabilen sendikalar haksız kazanç elde eden öğretmenlere karşı sessiz kalarak hak arama mücadelesinde bile nasıl bir çifte standart içinde bulunduklarını göstermiş oldular. Sendikalar maddi konularda grev gibi öğrenciyi mağdur edebilecek faaliyetler içerisine girebiliyorsa devlet gücünü kendi kişisel çıkarları için kullanmayı gayet iyi bilen meslektaşlarını da korumayı öğrenmişler.

Buradan Manavgat’ta temsilciliği bulanan eğitim sendikalarına şu soruları sormak isteriz:

 1. Size göre öğretmenlik mesleğinin öznesi olarak öğrenciyi mi kabul edelim yoksa çeteleşmiş bazı öğretmenlerin haksız kazanç elde etmesine ses çıkarmamayı mı?

2. Kanunları hiçe sayarak veli ve öğrencilere baskı uygulayan, onları ortak oldukları kurslara kayıt yaptırmaya zorlayan öğretmenlere halk olarak bakış açımız nasıl olmalıdır?

3. Bazı sınıf öğretmenlerinin kurs sahibi olan devlet öğretmenlerinden sınıf kiralayarak hafta sonlarında öğrencilerine ücret karşılığı kurs vermelerine karşı sendikalar mesleğin onurunu korumak için mücadele etmeli midir?

4. Sendikalarınıza üye olan öğretmenleriniz içerisinde basına yansıyan iddiaları gören, bilen, duyan üye öğretmenleriniz sizce ne yapmalıdır, sendika olarak bu üyelere tavsiyeleriniz nedir?

5. Öğretmenlik mesleğinin kamuoyunda bu ve benzeri iddialarla itibar kaybetmesine karşı vereceğiniz tepki nedir?

6. İddialar ilgili açıklama yapmayı düşünüyor musunuz? Antalya ve Manavgat Milli Eğitim Müdürlüklerinden iddiaların araştırılmasını talep edecek misiniz?

7. “Paran kadar öğrenci ve velisin” ilkesinin yayılmasını sağlayan bazı üyelerinizi durdurmak için Milli Eğitim Bakanına verecek tavsiyeleriniz var mıdır?  

Eylül, nasıl isterseniz o hâl üzere kapınıza gelen bir mülayim aydır. Sararıp dökülmeye başlayan yapraklarla, uzun gecelerle gelir. Yanına yol arkadaşı olarak rüzgârı, yağmuru ve gri bulutları alır. Altın renkli günler, güz kokusu, serinlik ve esinti eylülün kostümüdür.

Eylül cömerttir: Eli boş gelmez. Benim eylülüm bana çay ve kitaplarla gelir. Ruh hâlimi bilir. Bazen melankoli, ezgi ve şiirle çıkagelir.

Eylül, biraz yaz, biraz sonbahardır. İki yüzlülük, riyakârlık sanmayın; zenginliğindendir. Dünyada iki yüzlülük ve riyakârlık sadece insana özgüdür.

İnsanın dengi vardır. İnsan anladığı ve anlaşıldığı insanla çiçek açar. Ya mevsimler, aylar, günler? Onlar öylece geçip giden zaman dilimleri mi? Eylülün de seçtiği, takıldığı insanlar olur. Her şey dengini bulur.

Benim dengim eylül. Eylül beni seçmiş. Ben de ayak uydurdum, eyvallah dedim. Biz birbirimize denk düştük. Üç yüz altmış beş günün otuzunda beraberiz.

Eylül, sevincimi ve neşemi hüzünle dengeler, dinginleştirir. Rotamı deniz kenarından kimi kez kırsala kimi kez sokaklara çevirtir. Eylülle denk düşmekten çok mutluyum.

Bugün hafta sonu, 2025’in Eylül ayının üçüncü cuması. Terasta kitap okuyorum. Karşımda orman, üstümde kocaman gökyüzü. Gökyüzü eylülleşmiş.

Gökyüzünün batısında ormanın üzerinde kurşuni dev bulutlar, bir şemsiye gibi uzanmış, İncek’ten başlayıp Çankaya’yı geçiyor. Şemsiyenin bir ucu Elmadağ ve İdris Dağı tepelerine uzanıyor.

Gün batımını izliyorum. Kurşuni bulut kümelerinin içine güneş dev fırçasını daldırıyor ve fırçanın ulaştığı yerler kızıla dönüşüyor.

Tam bu sırada bulut yığınlarının ortasında bir gedik açıldı. Bir sihirli el, saniyeler içinde çukur kazdı. Ya da obruk oluştu demek daha doğru. Ortaya derin bir göl çıktı. Masmavi suyla dolu bir derin göl. Derin göl genişledi, büyük bir mavi göle dönüştü. Biyomimikri kavramını hatırladım. Doğadan gelen ilham: Biyomimikri’yi…

Ankara’nın kuzeyinde gökdelenler dağ silsilesini bir çit gibi gölgeliyor. Dikmen sırtlarında, Cevizlidere taraflarında bir caminin iki minaresi ve kubbesi altın tozuna boyanıyor. Gün batımının kızıllığı, kurşuni bulutlara diş geçirmeyi başarıyor. Ankara’nın ayaz gecelerinin öncüsü olduğunu bildiğim sert rüzgâr esiyor.

Sergei Rachmaninoff’un Op: 34, No: 34’ünü çello sanatçısı Nikolaj Znaider seslendiriyor. Müziğin ilâhi bir yanı olmalı. Beni gün batımının bir parçasına dönüştürüyor. Gökyüzüne kanatlandırıyor.

Günler kısaldı. Saat 19.00’a 10 kala, bulutlar iyice karardı. Son kızıllık beş dakika çırpındıktan sonra ODTÜ ormanlarının ardında kayboldu. Ve Ankara, duman renkli dev bulutlar altında eylül akşamlarından en güzelini bağrına bastı.

Gökdelenlerin ışıkları, neonlar kendini gösterdi. Yıldırım, Işık ve Aydos dağı uzantılarının çevrelediği kuzeybatı yönünde bulutlar dağların örtüsü olmak yerine onların yukarıya yansıyan gölgelerine dönüştü.

Gökyüzü: Bir büyük sığınak. Gökyüzünün her an rengi değişen devasa gözleriyle kalbimizin derinliğini gördüğüne inanırım. O gözler beni dinginleştirir. Hele eylül akşamları…

Eylül, sonbaharı yine getirdi. Ankara’ya sonbahar geldi. Bağdaş kurup oturana da, koşmaktan soluğu kesilene de… Kimseden yardım istemeden, beklentisiz.

Eylülden dilek dilenseydi “Düşler Sokağı” şarkısındaki şu nakaratı dilerdim:

Yağmur yağsa, uykum kaçsa, /

yağmur yağsa badi parmağıma, /

ağlardım bir başıma…

Allah sizleri denginiz aylarla denk düşürsün.

Ülkenin içinde bulunduğu maddi ve manevi sorunların eğitime olan etkisine eğilmeyen, ört bas edilmeye çalışılan sistemsel problemlere dokunmayan, olaya sadece mağdurlar ya da failler açısından bakan sıradan yaklaşımlar maalesef ki hiçbir işe yaramadan gazetelerin satırlarında unutulup gidiyor. Sadece konuşanlar vicdani bir rahatlama duygusu içerisinde belki bir parça kazanım elde ediyor, gerisi boş.

Bahsettiğimiz vakanın örneklerinden biri de geçenlerde Antalya’da yaşandı. Eğitim Sen Antalya Şube Başkanı Kadir Öztürk Bey’in okulların açılmasından dolayı Antalya Gündem Gazetesine verdiği bir beyanat dikkatimi çekti. Yapılan açıklama Türkiye’de eğitimin paydaşları açısından hala hiçbir şeyin değişmediğini göstermesi açısından bence önemli bir örnekti.

“Bir bitmediniz gitti” dedirten açıklama yıllardan beri devam eden aynı türkünün son nakaratı gibiydi sanki. Kısaydı ama müthiş bunaltıcıydı. Kadir Öğretmen açıklamasında eğitim sistemini sınava dayalı eğitim vermekle, problem çözme meziyeti kazandırmaktan uzak piyasacı okul düzeni kurmakla, ucuz iş gücü arzı ortaya çıkarma noktalarından eleştirerek sistemi cahil yetiştiren bir yapı olarak tanımlıyordu. Çocukların yarıştırılması, bilimsel, laik eğitim verilmemesi, meslek liselerinin ortaokul düzeyine indirilmesi Eğitim Sen Antalya Şube Başkanının hedefindeydi. Açıklama doğrudan, iktidarı hedef alan bir eğilimin sonucu olduğu belli. Alışıla geldik ezberlenmiş yaklaşım okurken veya dinlerken insana “hiç mi öğretmenlerin suçu yok!” dedirtiyor.

Kadir Öztürk Bey’in açıklamasının sonunda yer alan nasihati bile insana gına getirten cinstendi. Ne diyor Kadir Bey “kendi kendilerini geliştirmeleri ve daha çok kitap okumaları, dünya çapındaki kitaplara daha çok yönelmeleri…” Daha okula başlamadan herkese verilen ve 11, 12 yıl devam eden, bitmek nedir bilmeyen o meşhur öğüt!

Kadir Bey söylediklerinde haklıdır ve doğruda söylemiştir. Ama kendisinin açıklamaları “öğretmen miyopluğu” denilen türdendir. Öğretmen miyopluğu eğitim sistemini uygulayan, yaşatan öğretmenlerin yaptığı yanlışları görmezden gelme, öğretmenin hatalar karşısında ki suskunluğu, öğretmenliği sadece ders anlatma eylemi olarak görmedir. Öğretmen miyopluğu sistemdeki hataları demokratik düzenin eksikliğine, Milli Eğitim Bakanlığının yanlış uygulama ve hatalı kararlar almasına bağlayan bir anlayıştır. Öğretmen miyopluğu veli ve öğrenciden kopukluk, onlara karşı olan ödevlerin, sorumlulukların farkında olmayan öğretmenin eğitim tasavvurudur.  Örneğin Kadir Bey son üç haftadır Antalya gündeminden düşmeyen bazı öğretmenlerin veli ve öğrenciye baskı uygulayarak ortak oldukları kurslara yönlendirme yapmaları, zorla belirli kırtasiyelerden yardımcı kitap aldırma, belirli kırtasiyelerden alımın yapılması için sadece o kırtasiyelerde bulunan ürünlerden oluşan ihtiyaç listelerinin veliye dayatılmasından, kayıt sırasında veya okulun açıldığı ilk haftalarda velilerden alınan bağış adı altında fotokopi makinası, klima alımı, sıra yenileme parası, kayıt ücreti talep edilmesinden hiç bahsetmiyor. Mesela Kadir Bey ve sendikasına bağlı öğretmenler örneğini verdiğimiz sorunların çözümü için acaba neden greve gitmiyorlar, okul idarecilerine, İl ve İlçe MEB Müdürlerine şikayet dilekçelerini yağdırmıyorlar. qSöz konusu öğretmenin maaşı veya özlük hakları olunca greve gidip TV ekranlarından demeç üstüne demeç ya da röportaj üstüne röportaj veren sendika temsilcileri acaba niçin bu tavırlarını veli ve öğrenci için de yapmıyorlar? 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Gününde veya eğitim dışı konularda sokaklarda sendika bayraklarıyla boy gösteren Eğitim Sen gibi organizasyonlar aynı hassasiyeti öğrenci ve veli için göstermiyor. Çünkü en başta onlar aynı eleştirdikleri sistem gibi veliyi ve öğrenciyi önemsemiyorlar. Eğer bunun tersi olsaydı belirli aralıklarla öğrenci ve veli için ya açıklama yaparlar ya greve giderler ya da burjuva işbirlikçisi ilan ettikleri siyasi elitlerle fikri, hukuki ve vicdani mücadeleye girerlerdi. 

Kortizon, testosteron, östrojen gibi hormonların üretiminde kullanılan kolesterol olmasaydı bizde olmazdık. Bu konuda avantajlıyız çünkü karaciğerimiz vücudun ihtiyaç duyduğu kolesterolü üretebiliyor. Yani gıdalarla almasak bile sistemimizde her zaman yeterli miktarda kolesterol bulunuyor.

Kolesterol bakımından zengin gıdalar tüketildiğinde ise karaciğerimiz daha az kolesterol üreterek toplam kolesterol miktarını dengeliyor.

Son yıllarda yapılan araştırmalarda, uzun bir süredir yüksek kolesterol ile birlikte anılan yumurtanın aslında kötü kolesterolün yükselmesinde o kadar da etkili olmadığı yönünde sonuçlar elde ediliyor.

Bu araştırmaların ortak sonucu yumurtanın her insanda aynı etkiyi yaratmadığı ve her gün yumurta yiyenlerin %70’inin toplam ve LDL kolesterol seviyesinde herhangi bir değişim gözlemlenmediği yönünde. Geri kalan %30’da ise toplam kolesterolde artış görülmüş. Ayrıca düzenli olarak yumurta yiyenlerin HDL yani “iyi kolesterol” seviyelerinde artış gözlemlenmiş.

Sonuç olarak yumurta iyi kolesterolü yükseltirken yumurta yiyenlerin %70’inde kötü kolesterol ve toplam kolesterol yükselmiyor. Burada önemli olan nokta kolesterol ilacı kullanıyorsanız geri kalan %30’un içinde olabileceğiniz ihtimalini göz ardı etmeyerek yumurta tüketmeye başlamadan önce doktorunuza danışmanız.

Her Yumurta Aynı Değil

Markette yumurta reyonuna gittiğinizde pek çok farklı yumurta çeşidiyle karşılaşabilirsiniz. Yumurtalar, üretildikleri tavuk çiftliğinin koşullarına ve hayvanların beslenme şekline göre farklılaşır.

Geleneksel Yumurtalar: Standart ve en ucuz market yumurtasıdır. Bu yumurtalar çoğunlukla gün ışığı görmeyen, vitaminlerle (bazen antibiyotik ve hormonlarla) gelişim süreci hızlandırılan tavuklardan elde edilmektedir.

Organik Yumurtalar: Organik yumurtalar organik gıdalarla beslenen tavuklardan elde edilir. Hayvanın gelişim sürecinde herhangi bir hormon veya antibiyotik kullanılmaz. Organik yumurta üretiminde hayvanın gün ışığına erişimi kısıtlıdır.

Çayır Yumurtası:

 “Serbest gezen tavuğun yumurtası” olarak bilinen çayır yumurtası adı üstünde dışarıda serbest gezen, bitki ve haşere (tavuğun doğal besini) yiyen tavuklardan elde edilir.

Uzmanların en çok tavsiye ettiği yumurtadır ancak klasik yumurtaya göre oldukça pahalıdır. Organik yumurtayla serbest gezen tavuk yumurtası aynı şey değildir.

Gönderdik ancak meczuptur diye ciddiye almadık.

Hocamız bir saat sonra beni aradı. “ O adam kimdi? “ dedi. Tanımıyormusun? dedim, “hayır” dedi. “O bir meczup, gelip gidiyor işte” dedim. “Ya meczup diyorsun ama eve geldim, hiç beklemediğim, unuttuğum yerden para geldi” dedi. ikimizde şok olduk. Ben düşünmeye başladım. Bana kurban var demişti, acaba eşim, çocuklarım bir kurban mı adamışlardı. Sordum, soruşturdum hiç kimse bir şey adamamış. Bir gün sonra oğlum bacağında bir sızı ile beni aradı. Filim, emar, tahlil derken bel fıtığı patlamış, acil ameliyata aldılar. Oğlum sağ salim çıkınca bizim kurban farz oldu.

Biz bu iki sözünde gerçekleştiğini görmenin şaşkınlığı içinde bir öğretmenimizle otururken tekrar geldi. Öğretmenimizin boynuna sarıldı, “bu çok iyi adam” dedikten sonra, “Hacca gideceksin ha…” dedi. Gitti. Tabi öğretmen arkadaş  önceki yaşananları bilmediğinden çok üstünde durmadı ama ben “ hocam hacla ilgili bir şeyin var mı?” Dedim. “Hacca müracat ettik ama bunu hiç kimseye söylemedik dedi”.

Bütün bunlar bir meczubun dilinden dökülen ve gerçekleşen şeylerdi. Allah bize vacibül vücud olduğunu göstermiş oldu. Peki sonra ne oldu?

Bir aydır kapıya bakıyorum ki, o ayakkabı sandığını ve o meczubu görmek için. Şimdilik yok.. bazen ağlayarak gelirdi, bazen gülerek ama hep tertemizdi. Annesi ile yaşarmış. Bazen dövüp parasını alırlarmış. Bazen kızlara baktın der döver elindeki parayı alırlarmış. Ben bakmadım der ağlardı.

İnşallah başına bir iş gelmemiştir.

Yine döner gelir. Eskiden bir dilenci bir evliyaya gelip sadaka istemiş. O evliya o dilenciye sadaka vermiş sonrada elini öpmüş. İhvan “Üstadım niçin elini öptünüz? “ deyince. O bana kadar gelerek, sadaka yapmama vesile oldu. Ya Allah bana bu sadakayı git o dilenciye ver, deseydi, ben onu nerede arar bulurdum demiş.

İnşallah sadaka kapımız kapanmamıştır.

Tabi o dönemde vergi veren kişiler yazıldığı için nüfusun tamamı bu değildi ve bu vergi veren gayrimüslimler’in meslekleri vardı.

Osmanlı, kendi tebası olan gayrimüslimlere “Gebran”, tebası olmayan hristiyanları,  “kafir” olarak kayd ederdi. Bu çok zarif bir anlayıştı. Halk kendi arasında “ellik cavuru” derlerdi.

 hamamcı, kalaycı, tüccar , ayakkabı, diki ci, Terzi, şifalı ot satan attar ,  duvarcı, ekmekçi, dülger(marangoz), bardakçı, kalaycı, Çerçi, Çilingir, kuyumcu, berber, Sandıkçı, boyacı, duvarcı, nalbant, papaz,hekim, Çömlekçi, kantarcı mesleklerini icra ediyorlardı . Bu meslekleri sadece gayrimüslimler değil Müslüman Türkler de bu meslekleri icra ediyorlardı.

bunlar yaptıkları mesleklerinden dolayı vergi verdiklerinden kayıtlara geçilmiştir.

 burada en önemli konu bu kişilerin isimlerinde Türk isimlerinin de bulunuyor olması ve Ahilik ocağına intisab etmiş olmaları önemli bir ayrıntıdır. mesela aslanoğlu Barci, Atanaş oğlu Yorgi, genişoğlu Kostanti, Arslan Veledi Save, genişoğlu Matuş, satılmış veledi Yorgi, Erkır veledi Nikola, Yani veledi Satışmış, Köseoğlu Yani veledi Save, Ahi Arslanoğlu Yani veledi Arslan isimlerine rastlanmaktadır. Türkler müslüman olunca müslüman ismi aldığı gibi, Ortodoks ismi almışlar. Alanya ve ibradı’da mukim olduklarına göre, Karamanoğlu Türklerinden bazılarının Ortodoks dinine mensup olduklarını göstermektedir. Ispartadan, Antalyadan ve Kıbrıstan gelenlerde ayrıca yazılmıştır.

Yani 1840 yıllarında etnik kimlik üzerinden bir tariften çok din üzerinden kendilerini tarif etmekteydiler. Yunanistan’dan gelen papazlar onlara Yunanca öğreterek bir milli kimlik inşa ettiler. Ayrışma ve şiddet başlayınca bin yıllık kardeşlik koparak, düşmanlığa dönüştü.

 Şef olmak ne demek,

 Nasıl şef olunur,

 Şef kimdir,

Şef Kime denir

Şef olmak bu hayatın bir seçim noktasıdır. Tıpkı doktor olmak gibi, mimar olmak gibi. Bu iş tam bir aşk işi. İşin içinde nasıl bir aşk olması gerektiğini anlamanıza yetti mi, Bu işe sadece siz bulaşmıyorsunuz çünkü. Bu işe eşinizi, ailenizi de bulaştırıyorsunuz.

Akşam iş çıkışı eşiyle sinemaya gitmeyi unutacağı bir hayatı seçiyor şefler. Eve gidip bir kahve yapıp ayaklarını uzatarak film izlemekten vazgeçmeyi seçiyorlar. Siz, biz her akşam farklı restoranlara gitme özgürlüğüne sahipken, onlar her akşam aynı mutfakta yemek yapıyorlar. Tüm keyif ve zevklerinden ödün verecekleri ve kimsenin seçemeyeceği bir hayatı tercih ediyorlar. Siz akılları yitirmek deyin, ben ise aşk!

Başka hiçbir tutku insanı bu gibi delice bir davranış eğilimine sürükleyemez sanırım. Bu içinde aşk olmadan yapılacak bir iş değil.

Mutfak Tehlikeli Bir yer:

Sıcak bir yer düşünün… İçinde ateş var, bıçak var, son derece yüklü bir stres var… Yetiştirmek için sürekli koşturma var.

Bu çılgın adamların / kadınların neleri feda ederek önünüze o tabağı getirdiklerini hiç düşünmüş müydünüz?

Tüm bunlara rağmen, siz ve biz iyi dekorasyonlu, gösterişli restoranlarda cam kenarında yemek yerken, onlar muhtemelen eksi 1. katta pencerenin bile bulunmadığı, gün ışığının girmediği, dört duvar arası avuç içi kadar yerde uğruna hayatlarını feda ettikleri o tabağı, Mutfak. Restoranlarda açık mutfak olsun ki, gidip elini sıkabilelim bu cesur ve yaratıcı insanların. Tebrik edelim, teşekkür edelim.

Eleştirmek kolay, herkes eleştirir ancak ne acıdır ki kimse beğenisini içtenlikle ifade etmez. O sebeple açık mutfak gördünüz mü, yediklerinizden memnun kaldıysanız fırlayın yerinizden, gidin tebrik edin, göz göze gelin tabağınızın yaratıcısıyla.

Yani sadece yemeği iyi pişirmek, çok üst düzey tabaklar yaratmak, harikulade lezzetler tasarlamak sizi şef yapmaz. Şef olmanın yanı sıra.

• Planlı çalışmak,

• Sorumluluk alabilmek,

• Ekip yönetebilmek,

• Kriz çözebilmek,

• Risk alabilmek,

• Kararlı olmak,

• Yaratıcı olmak,

• Zamana hakim olmak,

İyi bir öğretici olmak demektir bana göre. Ha bir de bu eğitimi veren akademilerde 4 ay eğitim alıp 4 ay da staj gördükten sonra “Anne ben Şef oldum” diye kendini ortaya atanlar var ya, siz onlara pek aldanmayın Gerçek bir mutfağa girdilerinde, kimin şef olduğunu göreceklerdir..

Antalya Haber Takip’ten Gazeteci Taner Şahin’in köşe yazısında anlatılanlar, Manavgat’taki bazı okullardaki kimi kadrolu devlet öğretmenleri için devlet hayatındaki öğretmenlik mesleğinin ek bir işe dönüştüğünü öğrendik. Okuldaki öğrencilerini lira, dolar veya avro olarak gören bu kişilerin devletin ve okulun çıkarlarını ayaklar altına alarak kendilerine bir maddi kazanç kapısı oluşturduklarını anladık. Rüşvet, yolsuzluk, akraba kayırmacılığı, irtikap, mikro milliyetçilik, hediye edilen baklava ve viski kutuları ile anılan Manavgat şimdi de bazı öğretmenlerin gerçekleştirdiği iddia edilen öğrenci yağmacılığıyla ön plana çıkmaya başlaması ne kadar dramatik bir tablo oluşturuyor. Manavgat artık doğal güzellikleriyle değil skandallarıyla anılacak olsa gerek.

Tüketim Toplumunda Öğrenci ve Öğretmen Tükeniyor

En iyi öğrenmenin okulda olacağını ileri süren Türk Milli Eğitim sistemi maalesef ki Manavgat’ta ağır yara almışa benziyor. Derslerinde öğretmenleriyle gerekli teması kuramamalarından dolayı öğrenme eksiklikleriyle eğitim ve öğretim hayatına devam eden çocuklarımızın okul öğretmenlerinin ortak oldukları kurslara kaydedilmeleri okulu pasifleştirdiği gibi okul içi eğitsel faaliyetleri de önemsiz hale getireceği aşikardır. Okulun kurumsal değerler aşılama vasfını sekteye uğratan Manavgat tipi yeni eğitim modelinde okul öğretmenlerinin açtığı kurslara giden öğrencilerin daha çok ilgiyle karşılaştığı gazete haberlerinden anlaşılmaktadır. Manavgat tipi eğitim modelinde yer alan öğrencinin rant kapısı olarak görülmesi anlayışı öğrencinin yaratıcılığını, akademik gelişimini sınırlandıracağını konunun uzmanları dile getiriyor. Aslında olumsuz gibi görünen bu tablo olumlu sonuçlarda doğurabilir. Mesela öğrenciler erken yaşlarda öğretmen de olsa bir kamu görevlisinin nasıl da görevini suistimal ettiğini yaşayarak öğrenmektedir.   

“Manavgat Tipi Eğitim” sisteminden ideal bir Türk genci yetişir mi? Elbette ki hayır. Bu sistemden ancak devletin sağladığı güçten yararlananların nasıl zenginleştiği, güvenin nasıl kötüye kullanılarak rant elde edildiği, yapanın yaptıklarının yanına kar kaldığı, hukuk kurallarını çiğneyenlerin, vazifeyi suistimal edenlerin nasılda hiçbir şey olmamış gibi görevini sürdürdüğü, ülkede ahlaksızlıkla kolaylıkla köşe dönülebildiği öğrenilir. Bir öğretmenin öğrencisine ders anlatması, nasihat etmesi gereken zamanlarda ortak olduğu kursun reklamını yapması, öğrencisini kursa gelmesi için ikna etmeye çalışması ve daha da vahimi bir pazarlamacı ya da kayıt kabul görevlisi gibi dil dökmesi başka nasıl bir sonuç oluşturabilir ki? İddialar öğrencilerin nitelikli bir fert olarak yetiştirilmesinden ziyade zenginleşme kaynağı olan bir varlık olarak görüldüğüne işaret ediyor. Bu durum sadece yoz bir toplumun değil aynı zamanda ahlaksız bir neslin de yetiştirilmesini sağlayacağı besbellidir. Her şey bu kadar açıkken yaşanılanlara bürokrasiden ve Manavgat toplumundan güçlü bir tepkinin gelmemesi ise oldukça manidardır. Okul aile birliklerinin, siyasilerin, STK’ların, yerel yönetimin, Meslek Odalarının ve hepsinden önemlisi Antalya, Manavgat MEB idarecilerinin sessizliği bu hukuk tanımaz vurgunculara karşı teslimiyettir. Daha da ağır bir ifade ile iddialarda geçen işleri yapan bazı kadrolu devlet öğretmenleri koca Türk Milli Eğitim sistemine diz çöktürmüştür ve onu sindirmeyi başarmıştır. Bunun en büyük kanıtı bu kişilerin sistemden hala tasfiye edilmemeleridir.

Tüketim çılgınlığında öğrencinin ve ailesinin sömürülmesi gereken meta olarak gören bazı kadrolu devlet öğretmenlerinin takındığı tavır vahşi tüketimin hangi aşamaya kadar ilerlemiş olduğunu da göstermektedir.   

Örneği Olmayan Bir Döneme Sürükleniş

Eskiden bir öğretmen bir öğrenciye dokunur ve onun hayatını olumlu yönde değiştirirdi. Türk Edebiyatı yüzlerce eserle bu konuyu işlemiştir. Geçmiş nesiller neyin kutsal neyin dünyevi olduğunu tanımlayan yasaları yaparken bile öğretmenlik mesleğini hem bu dünya da hem de mizan gününde insanları mutluluğa götüren bir uğraşı olarak tanımlıyordu. Ne var ki örneği hiçbir dönemde görülmemiş olan Manavgat’taki bazı kadrolu öğretmenlerin iddialarda geçen marifetleri yani maddi rant uğruna yaptıkları baskı, zorlama, yönlendirme, okulda yapılacak sınavların sorularını kurslarda çözdürme, kursa gelmeyen öğrenciye mobbing uygulama; öğretmeni, öğrenci ve veli karşısında güvenilmez, tek derdi kendi maddi çıkarı olan “Karunlara” dönüştürdü.  Bir yandan Belamların mirasçısı Karunlar diğer yandan Aybüke öğretmenler.

Okulun ve Öğretmenin Dönüşümü

Manavgat’taki tüm öğretmenleri tabi ki de tenzih ediyorum ama iddialara konu olan bazı kadrolu öğretmenlerin yaptıkları okulları fuar alanına, kendilerini tüccara, öğrenci ile ailesini maddi istismara uğrayan bireylere dönüştürmüştür. Keşke Franz Kafka bu öğretmenleri tanısaydı da “Dönüşüm” öyküsünü öyle yazsaydı. Öğretmenin ve okulun dönüşümü Manavgat’taki manevi iklimi ve resmi ideolojik beklentileri sonlandırmıştır.    

Bazı öğretmenlerin sergilediği öğrenciyi müşteri olarak görme tutumu öğrencide her şeye gücünün yeteceğine dair olan inancın eksilmesine ve öğretmene karşı olan güveninin aşağılayıcı bir bağlılığa dönüşmesine sebep olacağını derkenar olarak bu sütunlara emanet ediyorum. İyi öğrenilmiş bir ders nasıl ki bir ömür unutulmuyorsa öğrencinin hukuk dışına çıkan, kendisini para olarak gören uyanık öğretmenin ahlaksızlığını da örnek alacağı muhakkaktır. Peki tüm bu olanlar hepimizin şikâyet ettiği yozlaşmayı bir üst noktaya çıkarmayacak mıdır?  Bu sorunun cevabını Manavgat İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü’nden inşallah bir gün duyarız.

Manavgat’ta Okulsuz Toplum İnşa Ediliyor

Bazı öğretmenlerin iddialarda yer alan faaliyetleri aslında üstü kapalı “okulsuz toplum” inşa etme anlamına gelmektedir. Okulsuz toplum kısaca milli değerlerimizden Türk evlatlarının koparılmasıdır. Devletin ilgili kurumlarının, devlet üzerinde asalak bir kambura dönüşen ve okul içlerinde teşkilatlanmış öğretmen görünümlü bu kriminal şahıslara ve oluşturdukları düzene karşı harekete geçmesi yasal bir zorunluluk haline gelmiştir.  

Bazı devlet okullarındaki kadrolu bir kısım öğretmenlerin öğrencileri ortak oldukları kurslara taşımaları bu uğurda gösterdikleri faaliyetleri, okulun temel görevi olan öğrencinin devletine ve milletine olan bağlılığı sağlama, doğayla uyumlu olma, toplumun kültürel değerlerini öğretme, siyasi sistemi ve ekonomiyi anlamlandırma sürecini elinden almıştır. Veliyi kümesteki kaz veya sağılacak bir inek olarak gören ve öğretmenlik mesleğine sızan açgözlü insanlar hem toplumun hem de devlet düzeninin altına dinamit yerleştirmiştir. “Okulsuzlaştırma” anlayışına yani okulların asli görevlerinden uzaklaştırılmasına sadece ahlaki bir sorun olarak değil bir milli güvenlik meselesi olarak da yaklaşılması gerekmektedir.  

Ahbap Çavuş Kapitalizmine Hoş Geldiniz

Kimi dürüst, haysiyet sahibi, mesleğinin ağırlığının farkında olan öğretmen; görev aldığı okulun kütüphane, laboratuvar, müze, tiyatro, kayıt stüdyosu gibi imkanlarını artırmak için gece gündüz çalışır; kimi kanun tanımaz para hırsıyla yanan öğretmen ise öğrencisi, velisi ve okulun sırtından zengin olmaya çalışır. Peki hangi öğretmen ne için çalışır bunu nasıl öğreneceğiz? Elbette ki amirleri konumundaki okul müdürlerinden. Son söz olarak okul müdürlerimize öğretmen, öğrenci, veli ve okulun devlet tarafından kendilerine emanet bırakıldığını ve emanete sahip çıkmalarının hem vicdani hem de yasal bir zorunluluk olduğunu hatırlatmalıyız. Unutmayalım ki meslektaşınız olan akrabalarınız, dostlarınız ve arkadaşlarınız Türkiye Cumhuriyeti Devletinden ve onun manevi değerlerinden daha üstün değildir. Görevini rant için yerine getirmeyen bazı öğretmenleri sırf akraba, dost, arkadaş olduğu için görmezden gelmek, ülkenin geleceğinin çalınmasına izin vermektir. Bu izni vermek okul müdürlerinin haddi de görevi de değildir. Acaba bu öğretmenlerin görev yaptıkları okullardaki müdürler sizlerde öğrencinin, velinin yağmalanmasına, yolunmasına, sağılmasına ve bunların neticesinde ortaya çıkan ranta ortak oldunuz mu?  

Ülkenin en ücra köşesinden zaferi kutlamak için gelenler ve telgrafla kutlamalara katılanlar vardı.

 Bu kutlamalara Manavgat ileri gelenleri ve köylerden akın akın gelen halk meydanda toplanmış,  heyecanlı nutuklar atılmış ve bir telgraf çekerek bu muhteşem zaferi kutlamışlardır. Manavgat adına Belediye Başkanımız İbrahim Ünal Bey ve Müftü vekili Hüseyin Hüsnü Hoca efendi telgrafı çekmişlerdir.

   Sakarya Zaferi münasebetiyle Manavgat’ta Kutlamalar ve çekilen Tebrik Telgrafı

“Türkiye Büyük Millet Meclisi Riyasetine,

  Matbuata 10 Eylül 1921

   Çeşitli teşviklerle köylerden gelen ahalinin de katılımıyla hükümet meydanında toplanan binlerce ahali yapılan heyecanlı konuşmalarla muzaffer ve düşmanı kahredici olan orduya, kahraman kumandanlarına selam ve hürmetlerini arz ve tebliğe ve Misak-ı Milli dahilindeki hudutlarımızdan son düşman neferinin tardına kadar cihada devam edeceğini, bu uğurda bütün varlığını mevcut hükümetimiz emrine amade kıldığını kesin bir lisanla teyit eylediğinin ilanını rica ederiz.

Belediye Reisi İbrahim, Müftü vekili Hüseyin Hüsnü.”166

Hâkimiyet-i Milliye, 12 Eylül 1921, No: 290.

Resim; Belediye başkanı Hacı İsmail oğullarından İbrahim Ünal.

Rahmetle.?

İşte bu belgeye göre manavgat ırmağı bugünkü yatağında değildi.

Yine 1400 yılı tahrir defterine göre adı ommaz olan köy, sonradan Hummaz olmuş. Bu köy düşenbe tarafında bulunmaktaydı. Irmak yatağını değiştirince köy bugünkü yerinde kaldı, toprakları düşenbe tarafında kaldı.

Salkım evler mahallesinin ırmak tarafında bulunan dsi kanalının bulunduğu yerler bugün dahi tapularda Hummaz(Çayyazı) köyüne kayıtlıdır.

Bu da gösteriyorki ırmak doğal şartları gerekince yer değiştirerek bugünkü yatağına yerleşmiş ve büyük ve küçük şelaleleri oluşturmuş.

1934 de ki bir gazeteye göre şelaleye “Sütügen” dendiğini yazmaktadır.

Allah bizlerin nesline güzel bir mimet vermiş ama biz bu nimetten yararlanabiliyormuyuz tartışılır.

Eskiden ırmağımız titreyen gölden denize dökülürken, dalgaların girişi kapatması sonucu boğaz mevkine akarak denize ulaşmıştır. Göl halen ırmaktan ve denizden su alarak kendi habitatını oluşturmuştur. Gölden yararlanabiliyormuyuz, tartışmalı.

Bütün bu olaylar bir deprem sonucu olabilir. Bu olayın 18. Yy meydana geldiğini düşünüyorum.

İnsanlar değişti,cin olmadan şeytan çarpar oldu.Her şey tersine döndü, yalancılar dürüstlük havarisi kesildi, halkı ezenler vicdan numarası yapıyor.(Sende vicdan olsa o terbiyesizliği yapmazdın.)Yalanla yoğrulanlar erdem dersi veriyor, yıllarca halkı sömürenler şimdi “adalet elçisi” pozlarında. Ne oldu da her şey böyle başa döndü, yoksa biz mi hâlâ aynı yerdeyiz? Yoksa biz mi mazinin saf enayilerinden kalmışız ?

Bir şey oldu…

Kasnak yuvarlandı, elek oldu.

Dün ne yaptıysa bugün onun tam tersini anlatan, geçmişi unutturup melek kostümüyle gezen o “eski kaşarlar” yeniden sahnede.

Yıllarca koltuk sevdasına dalkavukluk edenler, şimdi halka “şeffaflık” anlatıyor.

Adam kamu malı yerken yakalandı, şimdi “ahlak manifestosu” yazıyor.

Yıllarca susanlar, şimdi sokaklarda mikrofon kapıp “özgürlük savaşı” veriyor.

Bir insan hem bu kadar rahat unutabilir mi geçmişini, hem de bu kadar özgüvenle konuşabilir mi?

Demek ki ülkenin en büyük fabrikası hâlâ “algı üretim merkezi”…İlla ki benim dediğim doğru.Kanun sen yanlışsın diyor,onada posta koyuyor.Adalet,hak,hukuk benim diyor.Hala eski günlerde ki gibi askeri,hakimi,savcıyı,üniversiteleri benim emrimdeler zannediyor.Ama o devirler geçti.Halk uyandı artık.

Eskiden bir şeyin eskidiği anlaşılırdı. Şimdi her şey makyajlı.

Eski kaşar dedik ya, artık onlar bile sanki yeni paketlenmiş gibi.

Halkın aklıyla alay edenler hâlâ kürsüde, hâlâ ekranlarda, hâlâ manşetlerde.

Onlara göre halkın hafızası “24 saatlik”...zannediyorlar.....

Bugün söyledikleriyle yarın söyledikleri tutmasa da kimse sormuyor: “Dün ne diyordun?”

Çünkü soran kalmadı.

Soran işsiz kaldı.Soran linç yedi.Soran ötekileştirildi.Bu ülkede doğru bildiğini söyleyen köşeye itildi.

Üç kâğıtçılar vitrine çıktı.Vicdanı olan sustu, arsızlar kürsüye çıktı.Ve en acısı, millet bunu sineye çekti.

Eskiden yanlış yapan utanırdı. Bunlarıda halk bilirdi,3-5 arsızdı bunlar.Am şimdi öylemi herkes,ahlaksız,arsız,terbiyesiz olmuş.Şimdi utananlar, yanlış yapmadığı halde özür diliyor.

Çünkü ses tonunu yükselten, yalanı daha iyi pazarlayan, algıyı yöneten “kazanıyor”.

Gerçekler mi?.Bir köşede diz çökmüş suskun,perişan vaziyette bekliyor.

Eskiler, eskisi gibi değil.Hırsızı,arsızı alkışlayanlar,bravo diyenler daha az götürmüşsün diyenler ülkesi mi olduk acaba ?.

Ama halk da artık saf değil.Bu oyunun son perdesi yaklaşıyor.Kasnak yuvarlandı oldu elek ama eski kaşarlar olamayacak melek.Az kaldı kökü kazınacak siyonistlere güvenen,onlarla iş birliği yapan,ülkeyi satanların..İşte yakında onu hep birlikte göreceğiz.

Türk mutfağının yurt dışındaki tanıtımları çok düzgün bir şekilde yapılmalı ve bu işi bilen ehil insanlar tarafından yapılmasını uygun görmekteyim.

TÜRK MUTFAĞININ ÜLKEMİZE KATKISI

İnsanların gün geçtikçe değişik mutfak kültürlerine olan ilgilerinin arttığını ve bunun ülke tanıtımı için iyi bir fırsat olduğu artık bilinmekte.

Türk Mutfağı’nı dünya mutfakları arasında yüksekte bir yere koymamız şarttır. Çeşitlilik, yemek pişirme sistemleri, lezzet ve doğallık açısından bizim mutfağımız bir numara diyebiliriz. Türk mutfağında her şey var. Gerçekten mükemmel bir mutfağa sahibiz.

Ancak tanıtılmadığı kanaatindeyim. Yemek bir yakınlaşma aracı olabilir. Yemek kültürümüzü ön plana çıkartabiliriz. Kendi kültürümüzü tanıtamıyoruz, tanıtma kusurluyuz.

Bizler Manavgat Aşçılar Derneği olarak Manavgat Kültür Mirasımızı belirleyip kurum ve kuruluşlarla, inceleyip belirli yerlerde logo haline getirerek. Unutulan yemeklerimizi gün yüzüne çıkartmayı amaçlamaktayız.

Örnek verirsek { Ekşi Tarhana çorbası, Akdarı yarması, Elma kakı yemeği, Yoğurtlu Yörük Kavurması, Tefekli Pilavı, Üremeli Avcı pilavı, Bestel, Bademli Donma, Civirdik .}  gibi

TÜRK MUTFAĞIMIZ GERÇEK BİR EFSANE

Anadolu mutfaklarına gittiğimizde karşımıza gerçek bir efsane çıkıyor, Türk mutfağı dünyanın en zengin mutfağı, ama nerede ne yiyeceğiz dediğimiz zaman gittiğiniz hiçbir yerde onları yiyecek bir yer bulamıyorsunuz. Dolayısıyla o yemekleri tatma şansına sahip değilsiniz.

Yurt dışından gelen milyonlarca turiste otellerde, açık büfelerde birbirinden ucuza mal edilmiş ve Türk mutfağının özelliklerini taşımayan yemekler ikram edildiğini hepimiz bilmekteyiz, Ama bazı işletmeler,  Türk mutfağına önem veren otellerimiz dışında.

 Yörelerimizin yemeklerini önce biz tanımalıyız. Bizimle beraber buraya gelen yabancılar tanımalı. Ondan sonra da yurt dışına gidilmeli. İtalyanlar kendi yemeklerini önce ülke içinde yiyor. Sonra gittikleri ülkelerde kendi lokantalarını açıyorlar. Bu lokantalarda en iyi İtalyan yemeklerini yapıyorlar ve yabancılara mutfaklarını tanıtıyorlar. İşi yemek yapmak olmayan kişilerce birtakım yemekler yapılıyor. Böyle olunca Türk mutfağı tanıtılıyor mu? Çünkü ortada Türk mutfağı yok. Türk mutfağının yaşatılması için yerel yönetimlerin otantik yemekler sunan restoranlara destek, ayrıca Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın büyük otellerin mutfaklarında unutulmaya yüz tutmuş Türk yemeklerinin yer almasını şart koşması gerekir. Dedi

Ama öyle bir roman olacak ki, Umarım edebiyat hayatımın başat romanı olacak.

Hikaye örgüsü, tarihsel gerçeklikten yola çıkılmış, kendi kurgu ölçülerimle zenginleştirilmiş bir eser olacak.

 İçinde Lenin, Troçki ve Rus devrimi olacak.

Alexander Parvus adlı yahudi bir ajan, hem Alman imparatoruna bağlı, hem sosyalist lenin’in arkadaşı, Osmanlı sultanı ile görüşebilen, ittihat terakinin adamı, türkçülük üzerine yazılar yazan, Mehmet Emin Yurdakul’un dostu.. Silah tüccarı.. İttihat Terakkiyi Almanların yanında savaşa sokan adam.

Abdürreşid İbrahim.. Sibirya’da doğmuş bir Buharalı. Kazan medreselerinin hocası. Rusya müslümanlarının temsilcisi. Gaspıralının çalışma arkadaşı. Kazan’dan,  İstanbul ve Mekke Medresesine öğrenci yerleştiren hoca.

Teşkilatı mahsusa üyesi.

Abdülhamidle görüşen, Mustafa Kemal ve Enver ile Trablusgarb da savaşmış.

Lenin’in arkadaşı, Troçkiyi Büyükada’ya getiren, Rusya, Japonya, Arabistan, Avrupaya seyahat etmiş, Rus devriminden Milli mücadeye para getirmiş,  cc 1933 e kadar Konya’nın bir köyünde hücre hayatı yaşadı.

1933 yılında Japonyaya gitti, Tokyo camisini yaptırdı. İlk parayı MustafaKemal gönderdi. Japon müslümanlarının imamı oldu.

1944 yılında Japonya’da vefat etti. Mezar taşı aşağıdadır.

Teşkilatı mahsusaya, dini islama adanmış bir ömür.

Tabi bir aşk hikayesi.

Abdülreşid İbrahim’in kızı olduğunu öğrenen, Lenin’in sevgilisi olarak bilinen Rus annesinin ilişkisini öğrenen çaresiz doktora öğrencisi kızın arayışı.

Kızın sevgilisinin kim olacağına daha karar vermedim.

İşte böyle zor ve çetrefilli bir konu. İnşallah başarırım.

Sana oy verenlerin bazısı Recep Tayyip Erdoğan düşmanı olduklarından dolayı oy veriyorlar.

 Bazısı Devlet ve millet düşmanı olduklarından dolayı oy veriyorlar .

Bazısı Yahudi olduğundan dolayı, bazısı ise Yahudi sever olduğundan dolayı oy veriyor.

Bazısı LGBT olduğundan dolayı oy veriyor.

Bazısı İslâm düşmanı olduğundan dolayı oy veriyor.

Bu konuyu itiraf eden pek çok video nitekim sosyal medyada dolanıyor. CHP çöpü çıkarsa ona oy veririm diyenleri, CHP bok koysa boka oy veririm diyenleri herkes izlemiştir..

Ey CHP, sen gerçekten bu milletin en büyük düşmanısın. Genel başkanın Özgür Özel son yaptığı konuşmalardan birisinde biz yalancu değiliz, biz hırsız değiliz, biz rüşvetçi değiliz demişti..

Aydın Büyükşehir Belediye Başkanı Özlem Çerçioğlu için de en dürüst belediye başkanımız demisti. Kadın CHP den istifa eder etmez ise en hırsız belediye başkanı oldu size göre...

Kılıçdaroğlu yıllarca genel başkanlık yaptı. En dürüst lider diye lanse ettiniz. Hatta Türkiye Cumhuriyeti Devletine Cumhurbaşkanı olsun diye aday gösterip gece gündüz çalıştınız.

Ne zaman ki, İmamoğlu'nun finansmanıyla özgür özel CHP genel başkanı oldu. Ondan sonra ise Kılıçdaroğlu tü kaka oldu sizin gözünüzde.. CHP genel başkanı olmasın diye yapmadığınız kampanya kalmadı..

Haydi Cumhurbaşkanı olsaydı ne olacaktı???

CHP genel başkanlığına layık görmediğiniz bir insanı Cumhurbaşkanı yapacaktınız. Ondan sonra da yandı gülüm keten helva...

Gerçekten bu durum millet düşmanlığıdır diyorum vesselam...

Kontrollü Kargaşa Politikası neden tercih ediliyor ?

-Sebebi, ekonomiye dayanıyor.

Kontrollü kargaşa siyaseti, uluslararsında risk unsurunu artırıyor. Risk arttığı zaman, ülkeler daha çok rezerv para tutuyor. Daha çok rezerv para tutulması, dolara talep yaratıyor. Talep sayesinde, kağıt para özelliği taşıyan dolar uluslararası geçeli para özelliğini koruyor.

Diğer bir neden ise, rezerv paranın  getirisidir. Rezerv para tutan ülkeler, tuttukları rezervler karşılığında bedel öderler. Ödenen bu bedele SENYORAJ HAKKI deniliyor. Senyor, parasını kullananlardan karşılığını  alıyor.

 Uluslararası geçerli paraların,  rezerv olarak tutulmasının maliyeti vardır.  Örneğin doları kasasında tutan ülke bedelini faiz olarak, Amerikaya  öder.  Kişi, şirket ya da devlet kasasında tuttuğu dolar için yurt dışına mal ve hizmet satmış olmalıdır. Satmamış ise mutlaka borç almıştır. Borç karşılığı faiz ödenir.

Doların daha çok rezerv para olarak tutulması, Amerika'ya daha çok karşılıksız kaynak aktarılmasına olanak tanıyor. Bu nedenle Amerika uluslararası sorunları çözmüyor.

1. Afganistanda sorun yaratıyor. Pakistan, Hindistan tiken üzerinde oturuyor. Kasalarında doları rezerv olarak tutuyor.

2. Kuzey Korenin tombiş diktatörü, ikide bir havlıyor. Güney Kore ve Japonya'nın ödü kopuyor.  Cari fazla vermelerine rağmen, Dolar rezervlerini artırıyorlar.

3. Çin denizinde, sürekli sorun yaratıyor. Çevre ülkelerde, Çin Yuanının ''rezerv olarak tutulmasının'' önü kesiliyor.

4. Suriye'de sorun yaratılıyor. İran, Türkiye ve Arap ülkelerinde, dolar daha çok rezerv para olarak tutuluyır.

5. Rusya Ukrayna savaşını çıkararak, hem Rusya’nın hem de Ukrayna’nın rezerv para bulundurmasını sağladığı gibi tüm Avrupa’ya da Rusya korkusunu sanarak Avrupa’nın kendi kontrolünden ve para politikalarından çıkmamasını sağlamış oluyor.

Kontrollü kargaşa politikası sayesinde,  artan rezervlerin karşılığını, ekonomik yoldan topluyor. Kargaşa arttığı zaman, eski ve demode silahları kolay satıyor. Demiri, altın fiyatına pazarlıyor. Para kazanıyor.     

Para kazanılan neden ortadan kaldırılmadığı sürece, sorunlar devam edecektir. Nitekim, uluslararası sorunlar çözülmüyor. İnsanoğlu aradığı huzur ve sükunu bulamıyor.

“Ulu Tanrı.

Her şeyi yaratan Tanrı.

Yenilmez, yıkılmaz, ölmez, bitmez, yitmez, yok olmaz Tanrı.

Suyu donduran, buzu eriten, buzdan su yürüten, sudan ırmak coşturan, ırmaktan göl dolduran, gölde balık gezdiren Tanrı.

Kuru derelere pınar koşturan, ota ağaca can yürüten, ottan ağaçtan çiçek çıkartan, çiçeklerden oğul veren, arıya bal yaptıran Tanrı.

Günümüzü aydınlatan, gecemizi yıldızlarla süsleyen Tanrı.

Bize yeni bir yıl veren Tanrı.

Bu yıl bize bol ver, bolluk ver!

Otumuz otlağımız bol ver.

Kulunlarımız kuzularımız bol ver.

Yapağımız yünümüz, yağımız sütümüz, peynirimiz, kımızımız bol ver.

Yağmurumuz suyumuz bol ver.

Avlağımız avımız bol ver.

Urısı, kızı oğulumuz bol ver.

Anamızı balamızı, oğulumuzu kızımızı, gencimizi yaşlımızı, bu Kara Yer üzerinde hepimizi kara çorlardan sakla, isizlikten bizi esirge Yüce Tanrı.

Yayımız yaman, okumuz şaşmaz, kılıcımız keskin kıl.

Yağının başını munsuz, bileklerimizi güçsüz, yüreklerimizi umutsuz koma.

Bahar geçsin yaz gelsin, yaz geçip güz gelsin, güz buduna yeğni gelsin.

Kuzumuz, kulunumuz, oğulumuz çok olsun.

TÜRK çoğalsın Acun üze bey olsun.

Aç, çıplak kalmasın, acun düzen dirlik bulsun.

Yer ve gök ülüşü için, atalarımız tini için sunduğumuz iduklarımızı una.

Yüce Tanrı.

TÜRK Budun ilsiz kılma, TÜRK Budun başsız kılma, TÜRK Budun töresiz kılma, Hun Budun yüzün yere vurma, TÜRK Budun tutsak kılma, hatun olacak kızlarımızı kun, bey olacak oğullarımızı kul kılma.

TÜRK budununu koru.”..

Kaynak : Ronald Cohn Jesse Russell,

Tengriism,bookwika, VSD (1 Jan. 2012)